เสิ่นทิงหลานลงจากรถ เครื่องแบบนักเรียนสั่งตัดสีเทาเข้มทำให้เด็กหนุ่มดูสง่างามและมีรสนิยม กระดุมข้อมือประดับไพลินส่องประกายระยิบระยับกลางแดด
เขาเดินอ้อมไปอีกฝั่ง มือเรียวยาวข้อนิ้วชัดเอื้อมไปจับมือเล็กนุ่มนิ่มอย่างเป็นธรรมชาติ
ตอนถูกเสิ่นทิงหลานดึงลงจากรถ สืออู๋ยังมึนงงอยู่เล็กน้อย
เธอไม่ค่อยชินกับการปรากฏตัวท่ามกลางสายตาจับจ้องของผู้คนมากมาย จึงเผลอขยับไปหลบหลังเสิ่นทิงหลาน แต่แรงที่เขาจับมือเธอไว้ทั้งอ่อนโยนและไม่เปิดโอกาสให้สะบัดหนี
สืออู๋พูดเสียงเบา น้ำเสียงนุ่มนิ่มว่า “พี่ทิงหลาน จริง ๆ หนูลงเองได้นะ...”
เสิ่นทิงหลานหันมามองเธอ แววตาเย็นชาที่ปกติไม่เคยใส่ใจใครพลันอ่อนโยนลง “เด็กดี จับมือพี่ไว้”
สืออู๋รู้ซึ้งถึงความเป็นเจ้าของของผู้ชายคนนี้มานานแล้ว ยิ่งต่อต้านเขาก็ยิ่งได้ใจ เธอจึงทำได้แค่ยอมจับมือใหญ่ของเขาไว้อย่างว่าง่าย
หน้ารถเฟอร์รารี โจวลิ่งอี๋สวมเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมสีแดงสดในวันนี้ ช่วงไหล่และลำคอได้รูปสวย แต่งหน้าอย่างประณีต
เธอจ้องเสิ่นทิงหลานตาไม่กะพริบ ไล่มองตั้งแต่สันคิ้วโดดเด่นไปจนถึงริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อของเขา หัวใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะเต้นรัวแรงขึ้น
โจวลิ่งอี๋แอบรักผู้ชายคนนี้มาสิบปี ตั้งแต่อายุ 12 จนถึง 22 ทุกครั้งที่ได้เจอเขา เธอก็รู้สึกว่าเขาดูดีขึ้นกว่าครั้งก่อน จนหล่อเหลาชวนให้เธอคลั่งไคล้
“พี่ทิงหลาน” โจวลิ่งอี๋เดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูง น้ำเสียงออดอ้อนเป็นพิเศษ
ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนของเสิ่นทิงหลานพลันเคร่งขรึมทันทีที่เห็นโจวลิ่งอี๋ เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ
เขาดึงสืออู๋เข้ามาใกล้ตัวอีกนิด ก่อนถามอย่างเฉยชา “มีธุระอะไร?”
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวลิ่งอี๋ชะงักไปชั่วขณะ แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว จงใจไม่สนใจสืออู๋ที่อยู่ข้างเขา แล้วพูดเสียงออดอ้อนว่า “พี่ทิงหลาน อีกไม่นานเราก็จะหมั้นกันแล้วนะ แต่ฉันกลับไม่เคยเห็นพี่เลยสักวัน ชวนไปกินข้าวสักมื้อก็ยากขนาดนั้นเลยเหรอ? พรุ่งนี้วันเกิดฉัน พี่ช่วยไว้หน้าฉันไปร่วมงานวันเกิดหน่อยได้ไหม?”
ตอนพูดคำว่า “หมั้น” สายตาท้าทายของเธอเหลือบมองสืออู๋ที่ไม่ได้แต่งหน้า
วันนี้สืออู๋สวมเดรสสีเหลืองอ่อน รวบผมสูง มีปอยผมน่ารัก ๆ หล่นข้างแก้ม ใบหน้าเล็ก ๆ แม้ไม่ได้แต่งเติมเครื่องสำอางและยังดูอ่อนเยาว์ แต่ก็สวยราวกับเป็นหญิงงามล่มเมือง หากโตขึ้นอีกหน่อย ไม่รู้ว่าจะงดงามจับใจขนาดไหน
หัวใจโจวลิ่งอี๋สั่นไหว เธอรู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นภัยคุกคามครั้งใหญ่
แต่พอนึกถึงชาติกำเนิดอันต่ำต้อยของสืออู๋ ความดูแคลนในแววตาก็แทบทะลักออกมา อีกคนก็เป็นผู้หญิงน่ารังเกียจที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมจับผู้ชายเหมือนกัน!
ที่จริงสืออู๋กำลังพิจารณาโจวลิ่งอี๋อยู่
เธอเป็นสาวเก็บตัวที่วาดการ์ตูน ปกติแทบไม่ได้พบใคร พอเจอสาวสวยแต่งตัวทันสมัยขนาดนี้เข้า อาการติดนิสัยจากอาชีพก็แสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอเริ่มวาดสัดส่วนใบหน้าของโจวลิ่งอี๋ในหัว
ระยะห่างระหว่างดวงตาค่อนข้างกว้าง จมูกโด่งเล็ก ริมฝีปากอิ่ม เป็นใบหน้าสวยเด่นที่ดูมีเสน่ห์ดึงดูดและชวนให้คนเกรงใจ ทว่าความดุดันที่ซ่อนอยู่ระหว่างคิ้วกลับทำลายความงามนั้น
เธอมองอย่างเปิดเผย ดวงตาใสกระจ่างราวกับสายน้ำในลำธารบนเขา สะท้อนใบหน้าโกรธเกรี้ยวของโจวลิ่งอี๋อย่างไร้เดียงสา
【โฮสต์คนเก่ง ผู้หญิงตรงหน้าคือคุณหนูใหญ่โจวลิ่งอี๋แห่งเครือยักษ์ฉือ และยังเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของซ่งจิ่นหลาน แม่เลี้ยงของพระเอกด้วย เมื่อไม่กี่วันก่อนซ่งจิ่นหลานยื่นเช็ค 5 ล้านให้คุณ กดดันทั้งข่มขู่ทั้งหว่านล้อมให้คุณออกห่างจากพระเอก เพราะเธออยากให้หลานสาวแต่งงานกับเสิ่นทิงหลาน แล้วค่อย ๆ เข้าควบคุมเครือเสิ่น】
【โจวลิ่งอี๋ชอบคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิง ตอนนี้เริ่มมีชื่อเสียงอยู่บ้าง เธอแอบรักเสิ่นทิงหลานมาสิบปีตั้งแต่เด็ก และมักวางตัวเป็นคู่หมั้นของพระเอก แต่พระเอกไม่เคยยอมรับ แถมยังเย็นชากับเธอมาตลอด อย่างไรก็ตาม โจวลิ่งอี๋เจ้าเล่ห์ไม่น้อย แถมยังใจเหี้ยม โฮสต์ควรระวังตัวไว้】
สืออู๋แอบถอนหายใจในใจ
อ้อ ก็ได้...
แค่ถูกบังคับให้ทะลุเข้ามาในนิยายก็พอแล้ว ยังต้องแบ่งสมาธิมารับมือคู่หมั้นที่พระเอกอ้างว่าเป็นคู่หมั้นอีก เหนื่อยใจจัง
เมื่อเห็นสืออู๋จ้องตัวเองเขม็ง โจวลิ่งอี๋ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
ดวงตาคู่นั้นของเด็กสาวใสสะอาดเกินไป ใสเสียจนแทบไม่น่าเชื่อ ราวกับแก้วใสที่ไม่เคยแปดเปื้อนโลกีย์
โจวลิ่งอี๋คลุกคลีในวงการบันเทิงมาหลายปี เคยเห็นสาวสวยมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเจอใครเหมือนสืออู๋
ทั้งที่สืออู๋ไม่ได้แต่งหน้า แต่พอยืนอยู่ตรงนั้นกลับทำให้ชุดสั่งตัดจากชาแนลของเธอดูฉูดฉาดเกินงามไปเสียอย่างนั้น
แต่โจวลิ่งอี๋แอบหัวเราะเยาะในใจ ก็แค่แสร้งทำเป็นใสซื่อได้เก่งเท่านั้นแหละ โลกนี้จะมีใครไม่แปดเปื้อนบ้าง?
เธอสืบประวัติของสืออู๋มาแล้ว
เติบโตในชุมชนแออัด พ่อชอบใช้ความรุนแรงและติดพนัน แม่ขี้ขลาดไร้ความสามารถ แถมยังมีน้องชายที่มีพฤติกรรมก้าวร้าวผิดปกติและก่อเรื่องอยู่บ่อย ๆ
เด็กผู้หญิงที่โตมาในสภาพแวดล้อมเลวร้ายแบบนั้นจะเป็นคนดีได้ยังไง? เห็นแก่ตัว หลงวัตถุ ชอบอวดรวย อาศัยความฉลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ สอบเข้าวิทยาลัยเซิ่งหลาน แล้วก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าใกล้เสิ่นทิงหลาน ก็แค่ผู้หญิงที่หวังเกาะผู้ชายเท่านั้น!
แต่เสิ่นทิงหลานไม่แม้แต่จะมองโจวลิ่งอี๋ เขาก้มมองสืออู๋แล้วพูดเสียงทุ้มเปี่ยมความรัก “เบบี๋ เลิกเรียนแล้วพี่จะมารับนะ”
ช่วงนี้เขารับหน้าที่ดูแลเครือเสิ่นทั้งหมด งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แม้แต่มื้อกลางวันก็ยังกินในห้องประชุม แต่เรื่องไปรับไปส่งสืออู๋ทุกวันนั้นไม่เคยขาด
พวกผู้เฒ่าในคณะกรรมการบริหารของเครือไม่พอใจเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่เสิ่นทิงหลานไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ยังคงทำตามใจตัวเองเหมือนเดิม
สืออู๋พยักหน้าอย่างว่าง่าย ขนตายาวกะพริบสองครั้ง “ได้ค่ะพี่”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันเป็นกลุ่ม ๆ อยู่หน้าโรงเรียนเซิ่งหลาน บ้างก็หยุดมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็แอบยกมือถือขึ้นถ่ายรูป
ทุกคนรู้ว่าโจวลิ่งอี๋เป็นคู่หมั้นที่ตระกูลเสิ่นวางตัวไว้ให้เสิ่นทิงหลาน ข่าวการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเสิ่นกับตระกูลโจวลือกันมาครึ่งปีแล้ว
แต่ตอนนี้เสิ่นทิงหลานกลับควงสืออู๋เข้าออกด้วยกันอย่างเปิดเผย แถมยังตามใจเธอเหมือนเป็นแก้วตาดวงใจ
คู่หมั้นทายาทตระกูลเสิ่นปะทะรักใหม่ ฉากรักสามเส้าสุดอลังการ เรื่องนี้แซ่บเกินไปแล้ว!
เสิ่นทิงหลานทำเหมือนโจวลิ่งอี๋ไม่มีตัวตน แต่กลับทะนุถนอมสืออู๋อย่างดี โจวลิ่งอี๋โกรธจนแทบกระอักเลือด
เธอกำกระเป๋าแอร์เมสเบอร์กิ้นในมือแน่นจนเล็บแทบจิกทะลุหนัง น้ำเสียงแหลมสูง “พี่ทิงหลาน ฉันต่างหากที่เป็นคู่หมั้นของพี่ ฉันชอบพี่มาตั้งสิบปี พี่ทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง? พี่จะเล่นกับผู้หญิงที่หวังเกาะคนรวยคนนี้ก็เรื่องของพี่ แต่ยังพาเธอมาอยู่ข้างตัวอย่างเปิดเผย นี่ตั้งใจตบหน้าฉันใช่ไหม?”
เสียงซุบซิบเบา ๆ ดังขึ้นจากกลุ่มคนที่ยืนมุงดู
แก้มของสืออู๋ร้อนผ่าว อาการกลัวการเข้าสังคมกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่ชินอย่างยิ่งกับการถูกคนมากมายจ้องมอง
เธอเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นอย่างไม่สบายใจ แล้วเผลอดึงแขนเสื้อสูทของเสิ่นทิงหลานไว้
เสิ่นทิงหลานสังเกตเห็นความกังวลของเด็กสาว จึงบีบมือเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาดำสนิทของเขาก็เย็นเยียบราวกับห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง น้ำเสียงเย็นยะเยือกจนบาดลึก “โจวลิ่งอี๋ ฉันไม่เคยยอมรับสถานะของเธอเลย เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้?”
เขาไม่ไว้หน้าเธอแม้แต่น้อย
ใบหน้าสวยจัดของโจวลิ่งอี๋เปลี่ยนสีทันที ริมฝีปากสั่นระริก
แต่สุดท้ายเธอก็ยังเกรงกลัวอำนาจของเสิ่นทิงหลานในเครือเสิ่น จึงได้แต่กล้ำกลืนความน้อยใจและความไม่ยอมรับเอาไว้
ดวงตาของโจวลิ่งอี๋แดงก่ำ แต่เธอยังเชิดคางอย่างดื้อรั้น “พี่ทิงหลาน ต่อไปคนที่พี่ต้องแต่งงานด้วย ต่อให้ไม่ใช่ฉันโจวลิ่งอี๋ ก็ต้องเป็นคุณหนูจากตระกูลผู้มีอำนาจที่เหมาะสมกัน ไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่า เห็นแก่ตัว และหวังเกาะคนรวยแบบนี้! พี่คิดว่าสืออู๋คบกับพี่เพราะชอบตัวพี่จริง ๆ เหรอ? เธอก็แค่หวังตำแหน่งกับเงินของพี่เท่านั้น!”
“คุณโจว” สืออู๋พูดขึ้นกะทันหัน
น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา แถมยังติดเสียงขึ้นจมูกนุ่ม ๆ อยู่เล็กน้อย แต่ไม่รู้ทำไม เสียงซุบซิบอื้ออึงรอบตัวกลับเงียบลงทันที
สืออู๋เป็นคนอารมณ์ดีมาตลอด ระบบคอยเร่งให้เธอทำตัวเป็นนางร้ายทุกวัน เธอก็ยอมรับได้ แม้ถูกด่าว่าเห็นแก่เงินและหวังเกาะคนรวยก็ยังทำเป็นหูทวนลม แต่คำว่า “ไร้ค่า” ของโจวลิ่งอี๋แทงใจเธอเข้าเต็ม ๆ
เธอวาดการ์ตูนมาหลายปี อดหลับอดนอนมานับครั้งไม่ถ้วน ตัวละครกับเรื่องราวที่เธอวาดมีผู้อ่านนับหมื่นชื่นชอบ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองไร้ค่า
【รวยระเบิด】ดังติ๊งขึ้นมา
【โฮสต์คนเก่ง ภารกิจมาแล้ว! จงอาศัยความรักที่พระเอกมีให้ เยาะเย้ยโจวลิ่งอี๋อย่างไม่เกรงใจต่อหน้าทุกคน แสดงความเป็นนางร้ายให้เต็มที่ แล้วอ้อนให้พระเอกอุ้มไปส่งถึงห้องเรียนต่อหน้าสายตาคนทั้งโรงเรียน ตบหน้าโจวลิ่งอี๋ให้หงาย และทำตัวให้พระเอกเอือมระอา!】
สืออู๋สูดหายใจลึก รู้สึกว่าชาตินี้ไม่เคยทำอะไรบ้าบิ่นขนาดนี้มาก่อน
แต่สายตาที่โจวลิ่งอี๋มองเธอทำให้รู้สึกไม่สบายใจมาก
สืออู๋เหลือบมองโจวลิ่งอี๋ น้ำเสียงยังคงนุ่มนิ่ม แต่ทุกคำทิ่มแทงใจ “คุณโจว คุณบอกว่าชอบพี่ทิงหลานมาสิบปี แต่ตั้งสิบปีแล้ว เขายังไม่เคยบันทึกเฟยซิ่นหรือเบอร์โทรศัพท์ของคุณไว้เลยใช่ไหม? คุณบอกว่าเป็นคู่หมั้นของเขา แล้วเขายอมรับหรือยัง? เมื่อกี้คุณเรียกพี่ทิงหลานไปกินข้าว เขาสนใจคุณหรือเปล่า?”
สีหน้าโจวลิ่งอี๋ซีดเผือดทันที ริมฝีปากสั่น เธอชี้หน้าสืออู๋แล้วด่า “สืออู๋ ฉันไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอใช้วิธีสกปรกต่ำช้าแบบไหนเกาะพี่ทิงหลานไว้ แต่ช่วยประเมินตัวเองให้ดีด้วย! ไม่ใช่ใครหน้าไหนก็เดินเข้าประตูตระกูลเสิ่นได้หรอก”
พอได้ยินเธอดูหมิ่นสืออู๋ ใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นทิงหลานก็หม่นลงทันที!
ก่อนที่เขาจะทันได้โมโห สืออู๋ก็แอบหยิกตัวเองจนเจ็บ น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาทันควัน
เสิ่นทิงหลานสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอทันที จึงรีบก้มลงมาถามอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไรไป? เบบี๋ไม่สบายเหรอ?”
“พี่ทิงหลาน...”
สืออู๋สูดจมูก น้ำเสียงนุ่มนิ่มเจือความน้อยใจ “พี่สาวคนนี้ดุมากเลยค่ะ เธอบอกว่าหนูเป็นผู้หญิงหวังเกาะคนรวย แถมยังบอกว่าหนูไม่คู่ควรกับพี่ เธอจะตีหนูไหม...”
พอพูดถึงประโยคสุดท้าย หยาดน้ำตาก็เกาะพราวอยู่บนแพขนตาของสืออู๋ พร้อมจะร่วงลงมาทุกเมื่อ ดวงตาใสวาวของเธอดูน่าสงสารจนใครเห็นก็อดใจอ่อนไม่ได้
แววตาของเสิ่นทิงหลานเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม เขายกมือขึ้นลูบศีรษะสืออู๋
“เบบี๋ไม่ต้องกลัว” เขาหลุบตาลงมองใบหน้าของสืออู๋ ความอ่อนโยนนั้นมีให้เธอเพียงคนเดียว “เธอไม่กล้าหรอก”
โจวลิ่งอี๋แทบกรีดร้องออกมา “พี่ทิงหลาน!”
ในที่สุดเสิ่นทิงหลานก็หันไปมองเธอ แต่สายตานั้นไม่ต่างจากมองขยะกองหนึ่ง
เขาไม่แม้แต่จะขยับคิ้ว น้ำเสียงเย็นชาจนคนฟังใจสั่น “โจวลิ่งอี๋ เมื่อกี้เธอพูดว่าเธอเป็นอะไรนะ?”
โจวลิ่งอี๋ถูกสายตาเย็นเยียบของเขาทำให้กลัว ท่าทีฮึกเหิมอ่อนลงไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังกัดฟันเถียง “ฉันบอกว่าสืออู๋เป็นผู้หญิงหวังเกาะคนรวย! เป็นพวกเห็นแก่เงิน...”
“สืออู๋เป็นคนของฉัน เสิ่นทิงหลาน!”
เสิ่นทิงหลานพูดแทรกเธอ คำพูดแต่ละคำเย็นเยียบราวคมมีด ตัดบทโจวลิ่งอี๋กลางคัน “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์มาชี้นิ้ววิจารณ์เธอ?”
ฝูงชนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มซุบซิบถึงโจวลิ่งอี๋ เสียงหัวเราะเยาะที่ดังไม่ขาดสายราวกับตบหน้าเธอฉาดใหญ่
ใบหน้าโจวลิ่งอี๋แดงก่ำ ทั้งอับอายทั้งโมโห ดวงตาแดงชื้น “พี่ทิงหลาน อย่าลืมสัญญาหมั้นของเรานะ ผู้ใหญ่สองตระกูลตกลงกันไว้แล้ว!”
“ใครเป็นคนตกลงเรื่องหมั้น ก็ไปหาเขาสิ”
เสิ่นทิงหลานหัวเราะเย็นชา รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา ทำให้ใบหน้าที่ปกติดูอ่อนโยนมีความอำมหิตเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน “เรื่องของฉัน ตั้งแต่เมื่อไรถึงให้คนอื่นมาตัดสินใจแทนได้?”
เสิ่นทิงหลานยกมือดึงสืออู๋ไปไว้ด้านหลัง แล้วหันหน้าเข้าหาโจวลิ่งอี๋ รัศมีความกดดันรอบตัวเย็นยะเยือกจนน่าหวาดกลัว “โจวลิ่งอี๋ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย หนึ่ง การแต่งงานของฉัน เสิ่นทิงหลาน ไม่มีใครมีสิทธิ์ยื่นมือเข้ามายุ่ง! สอง สืออู๋คือคนที่ฉันรักสุดหัวใจ ถ้าเธอยังกล้าพูดจาดูถูกเธออีก ฉันไม่ติดที่จะทำให้เครือยักษ์ฉือเปลี่ยนทายาทภายในวันพรุ่งนี้!”
สีหน้าโจวลิ่งอี๋ซีดขาวยิ่งกว่าเดิมในพริบตา...”