นับตั้งแต่แต่งเข้าจวนกั๋วกงเจิ้นกั๋ว ฮูหยินกั๋วกงก็ใช้ชีวิตราบรื่นสมปรารถนามาหลายปี ไม่มีใครกล้าทำให้นางเสียหน้าเช่นนี้อีกแล้ว นางโกรธจนตัวสั่น หันไปมองกั๋วกงเจิ้นกั๋วพลางกล่าวว่า “ท่านกั๋วกง ฟังคำพูดนี้สิ ลั่วเกอจงใจผูกใจเจ็บพวกเรา เมื่อครั้งข้าแต่งเข้ามาก็ยังเป็นเพียงเด็กสาว จะรู้จักดูแลผู้อื่นได้อย่างไร อีกอย่าง การส่งนางไปอยู่ที่เรือนไร่ก็ไม่ใช่ความคิดของข้าเสียหน่อย”
กั๋วกงเจิ้นกั๋วตบโต๊ะดังปัง ตวาดว่า “ยังไม่รีบขอโทษมารดาเจ้าอีก!”
หรงลั่วเกอหัวเราะเย็นชา “แม้จะกล่าวกันว่าบนหล้านี้ไม่มีบิดามารดาคนใดผิด แต่หากบิดามารดาทำกับข้าเช่นพวกท่าน ข้ายอมเป็นเด็กกำพร้าเสียยังดีกว่า”
“ท่านกั๋วกง นางกำลังสาปแช่งให้พวกเราตาย ต้องใจคอโหดเหี้ยมเพียงใดถึงพูดคำเช่นนี้ออกมาได้” ฮูหยินกั๋วกงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเหลือแสน
“นังตัวดี ดูท่าที่ฉีอ๋องพูดไว้จะไม่ผิด คงถึงเวลาสั่งสอนกฎระเบียบให้เจ้าดี ๆ เสียแล้ว...”
สีหน้าหรงลั่วเกอเย็นเยียบ เอ่ยว่า “ยามนี้ข้าเป็นพระชายาฉีอ๋อง เป็นสะใภ้ราชวงศ์ที่หานหรงซื่อ ท่านกั๋วกงคิดจะสั่งสอนผู้ใด? หรือท่านคิดจะล่วงเกินผู้สูงศักดิ์?”
กั๋วกงเจิ้นกั๋วชะงักงัน มองบุตรสาวตาค้าง รู้สึกว่านางช่างแปลกหน้าเหลือเกิน เมื่อก่อนนางพบเขาทีไรก็เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา ไฉนวันนี้จึงพูดจาคมคายถึงเพียงนี้?
หรือที่ผ่านมาแสร้งทำมาตลอด?
กั๋วกงเจิ้นกั๋วไม่อยากเชื่อว่าตนมองคนผิด หัวใจพลันเย็นวาบ
เมื่อนึกถึงคำฟ้องร้องของไต้เอ๋อร์ ก่อนหน้านี้เขายังไม่เชื่อ แต่บัดนี้กลับเชื่อแล้ว
หากไม่ได้เสแสร้ง เหตุใดนิสัยจึงเปลี่ยนไปมากในชั่วข้ามคืน? หลายปีมานี้นางอดทนต่อความอัปยศอยู่ที่เรือนไร่ ครั้นกลับจวนก็ทำตัวซื่อทื่อไร้ชีวิตชีวา เกรงว่าทั้งหมดคงทำไปเพื่อหลอกให้ได้แต่งกับฉีอ๋อง
เขาอุตส่าห์คิดว่าบุตรสาวคนนี้นิสัยอ่อนแอ แต่งไปเป็นเพียงพระชายาในนาม ส่วนไต้เอ๋อร์เป็นชายารอง ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ช่างเป็นแผนที่ลงตัวนัก
หรงลั่วเกอมองสามีภรรยาคู่นี้ที่ทั้งเสแสร้งและเห็นแก่ตัว ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “คิดว่าท่านกั๋วกงกับฮูหยินคงไม่อยากให้ตระกูลผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายทั่วเมืองหลวงรู้ว่าพวกท่านปฏิบัติต่อบุตรสาวจากภรรยาเอกอย่างข้าเช่นไร มิฉะนั้นงานแต่งของหรงหลิงซานในภายหน้าจะทำอย่างไร? สินเดิมของมารดาข้าในอดีต ข้ารู้ว่าพวกท่านยึดไว้ในมือมาตลอดหลายปี อย่างไรเสีย ตอนข้าออกเรือน ฮูหยินก็ไม่ได้นำเงินแม้แต่เหรียญเดียวมาคืนให้ข้า”
คิ้วฮูหยินกั๋วกงกระตุก นางรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา
“บัดนี้ข้าออกเรือนแล้ว พวกท่านคืนสินเดิมของมารดาข้าให้ข้าได้อย่างสบายใจเสียที หากไม่คืน ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะไปพูดคุยกับทุกคนที่ศาลาว่าการ อย่างไรเสียข้าก็แต่งออกมาแล้ว ไม่กลัวเสียชื่อหรอก ไม่รู้ว่าจวนกั๋วกงจะกลัวหรือไม่?” หรงลั่วเกอหยุดไปครู่หนึ่ง “อ้อ จริงสิ ข้าขอเตือนพวกท่านไว้ มารดาข้าทิ้งบัญชีสินเดิมไว้ให้ข้าก่อนสิ้นใจ”
“เจ้ากล้ารึ!” กั๋วกงเจิ้นกั๋วโกรธจนแทบคลั่ง หากรู้ตั้งแต่แรกว่านางจะอวดดีไร้กฎเกณฑ์เช่นนี้ ตอนคลอดออกมาก็ควรบีบคอให้ตายเสีย!
“ไม่เชื่อก็ลองดู” หรงลั่วเกอมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเย็นชา “คนที่ไม่มีอะไรจะเสียย่อมไม่กลัวคนที่มีทุกอย่าง พวกท่านวางแผนเล่นงานข้า หวังให้ข้าเป็นบันไดให้หรงไต้เหยียบขึ้นไปชั่วชีวิต พวกท่านกล้าทำ ข้าก็กล้าพูด อย่างมากข้าก็เลิกเป็นสะใภ้ราชวงศ์ แล้วพวกท่านเล่า จะมีจุดจบดีงามอันใด?”
หรงลั่วเกอรู้ดีว่าสามีภรรยาคู่นี้ไม่กล้าเดิมพันกับนาง อย่างมากนางก็ถูกหย่าขาดจากราชวงศ์ ซึ่งนางยังปรารถนาให้เป็นเช่นนั้นเสียด้วยซ้ำ
แต่จวนกั๋วกงเจิ้นกั๋วจะต้องแบกรับข้อกล่าวหาว่าโลภสินเดิมของภรรยาเก่า ทารุณบุตรสาวคนโตจากภรรยาเอก และปล่อยให้บุตรสาวของอนุภรรยาลอบมีสัมพันธ์กับฉีอ๋องโดยไร้แม่สื่อ ทั้งกั๋วกงเจิ้นกั๋วไม่เพียงไม่ห้ามปราม ยังจงใจส่งบุตรสาวคนโตจากภรรยาเอกไปแต่งงานเพื่อปิดบังเรื่องราว...
หากเรื่องเหล่านี้แพร่ออกไปทีละข้อ จวนกั๋วกงเจิ้นกั๋วก็ถึงคราวพินาศจริง ๆ
จะจับงู ก็ต้องตีให้ถูกจุดอ่อน มิใช่ไปพูดเรื่องคุณธรรมจริยธรรมหรือความผูกพันทางสายเลือดกับอีกฝ่ายหรือ?
ไม่สิ สำหรับคนไร้ยางอายเช่นนี้ ต้องลงมือให้เด็ดขาดในคราวเดียวจึงจะยอมสงบ
สิ่งที่เจ้าของร่างเดิมเคยถูกพรากไป นางจะช่วยทวงคืนมาทีละน้อย
“หากไม่มีเรื่องอื่น ข้าขอตัวก่อน” ในจวนแห่งนี้เจ้าของร่างเดิมมีเพียงเรือนเล็กซอมซ่อหลังหนึ่ง เดิมทีเป็นที่เก็บของในสวน ใช้ชีวิตอย่างอเนจอนาถเช่นนี้ มิน่าเล่าคนพวกนั้นจึงกล้ารังแกนางถึงเพียงนี้ “อ้อ ข้าขอเตือนพวกท่านอีกเรื่อง อีกสามวันข้าต้องเห็นสินเดิมของมารดาข้า มิฉะนั้นก็พบกันที่ศาลาว่าการ”
“เจ้ากล้ารึ? ในเมื่อมารดาเจ้าแต่งให้ท่านกั๋วกง สิ่งของของนางก็ย่อมเป็นของท่านกั๋วกง” ฮูหยินกั๋วกงไม่ยินยอมคืนของที่กลืนลงท้องไปแล้วให้ใคร นี่ไม่ต่างจากควักหัวใจนางออกมาหรือ?
“เช่นนั้นหรือ” หรงลั่วเกอเลิกคิ้วน้อย ๆ “ไม่คืนก็ได้ พอข้าออกจากประตูจวนไป ข้าจะบอกกล่าวฮูหยินทั้งหลายตามตระกูลต่าง ๆ ให้ทั่วว่า จวนกั๋วกงเจิ้นกั๋วแต่งบุตรสาวออกเรือน สินเดิมที่มอบให้ล้วนเป็นของฝ่ายชาย ช่างใจกว้างเสียจริง อ้อ วันหลังข้าจะถามทางบ้านเดิมของฮูหยินดูด้วยว่า สินเดิมที่มอบให้ฮูหยินในตอนนั้นถูกบันทึกเข้าบัญชีจวนกั๋วกงแล้วหรือยัง”
“เจ้า...” ฮูหยินกั๋วกงไม่เคยคิดเลยว่าหรงลั่วเกอจะรับมือยากถึงเพียงนี้ บุตรสาวของนางยังไม่ได้กำหนดครอบครัวฝ่ายชาย หากเรื่องเช่นนี้แพร่ออกไป ในภายหน้าจะหาครอบครัวที่ดีได้อีกหรือ?
“ฮูหยินไม่ต้องชมข้าหรอก การเผยแพร่ชื่อเสียงอันดีงามของจวนกั๋วกงเจิ้นกั๋วก็เป็นสิ่งที่บุตรสาวอย่างข้าควรกระทำ”
ฮูหยินกั๋วกงแทบอยากฉีกนางเป็นชิ้น ๆ เหตุใดเพียงไม่พบกันวันเดียว หรงลั่วเกอจึงราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน?
หรือฉีอ๋องกับหรงไต้ทำเกินไป จนยั่วโทสะนางอย่างหนัก? หรือที่หรงไต้พูดเป็นความจริง หรงลั่วเกอเสแสร้งมาตลอดหลายปี?
หากเป็นการเสแสร้ง นางก็ทำได้แนบเนียนเกินไป กระทั่งฮูหยินกั๋วกงยังไม่เคยระแคะระคายเลย
เพียงคิดก็รู้สึกหายใจไม่ออก เบื้องหน้ามืดดำเป็นระลอก
“ท่านกั๋วกง ท่านพูดอะไรสักคำสิ!” ฮูหยินกั๋วกงมองสามี น้ำตาคลอจนแทบจะร้องไห้ออกมา
ยามนี้จิตใจของกั๋วกงเจิ้นกั๋วปั่นป่วนไม่แพ้ภรรยาข้างกาย บางทีอาจยิ่งกว่าด้วยซ้ำ เขามองบุตรสาวที่รู้จักข่มขู่ ปากคอคมคาย ทั้งยังใจแข็งเป็นพิเศษ แล้วไม่อยากเชื่อเลยว่าแต่ก่อนนางจะมีท่าทีอ่อนแอไร้ความคิดเช่นนั้น
นางต้องเกลียดเขาแน่ จึงแสร้งทำมาตลอดหลายปีเพื่อหลอกเขา ทั้งหมดก็เพื่อให้ได้แต่งงานที่ดีในวันนี้ แล้วใช้มันข่มบิดาแท้ ๆ อย่างเขา
ที่แท้ทุกอย่างล้วนเป็นเขาที่ลงมือทำให้เกิดขึ้นด้วยตนเอง คิดแล้วแทบกระอักเลือดเก่าออกมา
หรงลั่วเกอเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย พลางกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ท่านกั๋วกงยังอยากพูดสิ่งใดอีก? มิสู้พูดถึงหรงหล่าง บุตรชายอนุภรรยาที่อายุมากกว่าข้าสองปีดีหรือไม่? หรือจะพูดถึงหรงไต้ที่ยังไม่ทันออกเรือนก็ขึ้นเตียงฉีอ๋อง ยินยอมเป็นอนุ? หรือพูดถึงตี๋เยว่หนู อนุภรรยาที่ท่านกั๋วกงทะนุถนอมไว้ในใจมาตลอดหลายปี? เพื่อบุตรสาวของตี๋เยว่หนู ท่านกั๋วกงยังกล้าเหยียบย่ำบุตรสาวคนโตจากภรรยาเอกอย่างข้า เพื่อปูทางให้บุตรของนาง แล้วเพื่อหรงหล่าง บุตรนอกสมรส บุตรชายที่เกิดจากฮูหยินกั๋วกงอย่างหรงเหยียนจะต้องกลายเป็นบันไดที่เชื่อฟังเพียงใดเล่า? ฮูหยิน ท่านว่าอย่างไร?”
สีหน้าฮูหยินกั๋วกงแข็งค้าง แน่นอนว่านางรู้จักตี๋เยว่หนู แต่สามีเคยยืนกรานหนักแน่นว่าตัดขาดกับนางไปนานแล้ว หรือทั้งหมดล้วนเป็นคำลวง?
แม้นางจะไม่ชอบหรงลั่วเกอ แต่คำพูดของอีกฝ่ายกลับเหมือนเข็มเล่มหนึ่ง ทิ่มแทงหัวใจนางอย่างแรง
จริงสิ ตี๋เยว่หนูมีบุตรนอกสมรสคนหนึ่ง อายุมากกว่าบุตรชายของนางหลายปี บุตรชายของนางยังไม่ถึงวัยที่จะรับช่วงเครือข่ายคนของสามีได้ แล้วบุตรชายที่ตี๋เยว่หนูให้กำเนิดเล่า?
ลองคำนวณอายุดู ก็พอดีกับวัยที่พาออกงานสังคมได้แล้วนี่นา
เมื่อเห็นสีหน้าของฮูหยินกั๋วกงเปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน หรงลั่วเกอก็แอบหัวเราะในใจ หากเป็นเรื่องยุแยงให้แตกแยก นางชำนาญเป็นที่สุด