หย่าขาดแล้วแต่งกับศัตรูคู่อาฆาตของอ๋องชั่ว

ตอนที่ 3 มีสิทธิ์เรียกว่าคนด้วยหรือ

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยามนี้หรงลั่วเกอไหนเลยจะยังใส่ใจผู้อื่นได้ บางทีในเวลานี้นางคงรู้สึกหดหู่ประหนึ่งผู้ตกทุกข์ได้ยากเช่นเดียวกัน จึงมิได้เอาความ นางหันหลังเดินไปยังห้องข้าง

ห้องข้างสะอาดกว่าที่นางคาดไว้เล็กน้อย นางจัดเตียงอุ่นริมหน้าต่างให้เรียบร้อย แล้วขดกายลงนอนบนเตียง พยายามข่มกลั้นความรู้สึกอึดอัดทรมานที่กำลังปะทุขึ้นในร่าง

ชายหญิงชั่วคู่นั้น สักวันนางจะต้องชำระแค้นนี้ให้จงได้

เวลานี้ ชายในห้องหลักได้ยินเสียงคนด้านนอกไปยังห้องข้างแล้ว ผู้ติดตามของเขายังมาไม่ถึง หากเจ้าของบ้านบุกเข้ามาโดยพลการ เขาก็คงต้องลงมือสังหารบุปผาอย่างไร้ปรานี

ท่ามกลางความมืด อาศัยแสงจันทร์เพียงริบหรี่ จึงมองเห็นเพียงใบหน้าขาวซีดของชายหนุ่ม ผมยาวดุจหมึกดำสยายลงบนบ่าอย่างไม่ใส่ใจ อาจเป็นเพราะบาดเจ็บ ริมฝีปากจึงไร้สีเลือด ท่าทีเย็นชา สูงส่งจนยากจะเอื้อมถึง หาได้สดใสเหมือนยามเอ่ยวาจาก่อนหน้านี้ไม่

ยามเที่ยงคืน ชายหนุ่มพลันได้ยินเสียงครางแผ่วเบาดังมา เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงนั้นจึงค่อย ๆ เงียบลง เขาถึงกลับไปนั่งที่เดิมอีกครั้ง

ฟ้าสางได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูปัง ๆ ก็ดังมาจากด้านนอก หรงลั่วเกอขมวดคิ้วพลางลุกขึ้นนั่ง นางแทบไม่ได้หลับตาตลอดทั้งคืน ฝืนทนจนผ่านพ้นมาได้ ครั้นกำลังจะนอนชดเชยเพื่อฟื้นกำลังกลับถูกปลุกให้ตื่น อารมณ์ย่อมไม่ดีนัก

นางไม่คิดจะสนใจ คนที่มาเคาะประตูไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าเป็นใคร ย่อมต้องเป็นคนจากจวนกั๋วกงเจิ้นกั๋ว

ทว่ายิ่งนางไม่สนใจ เสียงเคาะจากด้านนอกก็ยิ่งดังสนั่น เมื่อได้ยินเพื่อนบ้านออกมาต่อว่าอย่างไม่พอใจ หรงลั่วเกอจึงเปิดประตูเดินออกไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง

เมื่อออกจากห้อง นางเหลือบมองห้องหลัก เห็นว่าไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นยังอยู่หรือไม่ แต่ก็ไม่เกี่ยวกับนางอยู่แล้ว เป็นเพียงคนบาดเจ็บที่มาขออาศัยพักพิง ครั้นแผลหายดีก็ย่อมจากไปเอง

“คุณหนูใหญ่ บ่าวชรารู้ว่าท่านอยู่ข้างใน ท่านโปรดเปิดประตูเถิด นายท่านกั๋วกงให้บ่าวมารับท่านกลับจวน”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ความทรงจำในหัวก็เชื่อมโยงกันทันที คนผู้นี้คือหลี่ฉี พ่อบ้านแห่งจวนกั๋วกงเจิ้นกั๋ว แต่ก่อนเขาไม่เป็นมิตรกับเจ้าของร่างเดิมนัก เพราะเขาเป็นคนของฮูหยินกั๋วกงคนปัจจุบัน

หรงลั่วเกอจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย ก่อนผลักประตูเปิดออกอย่างแรง เห็นหลี่ฉีพาคนมาอุดกั้นอยู่ด้านนอกถึงเจ็ดแปดคน ช่างวางท่าเสียเหลือเกิน

“ข้านึกว่าเป็นผู้ใด ที่แท้ก็พ่อบ้านหลี่” หรงลั่วเกอเอ่ยเสียงเรียบ

หลี่ฉีดูแคลนคุณหนูใหญ่ผู้อ่อนแอและใจเสาะอยู่ในใจ นางเกิดมามีประโยชน์อันใด น่าเสียดายที่ชะตาไม่ดี มารดาแท้ ๆ ตายตั้งแต่ยังเยาว์ ส่วนแม่เลี้ยงก็ไม่ชอบนาง กระทั่งนายท่านกั๋วกงยังไร้เยื่อใยต่อบุตรีผู้นี้

แววตาหลี่ฉีฉายความดูแคลน เอ่ยวาจาประชดประชันว่า “คุณหนูใหญ่ นายท่านกั๋วกงได้ยินว่าท่านหนีการแต่งงานเมื่อคืน จึงกริ้วเป็นอย่างยิ่ง วันนี้จึงเชิญท่านกลับไป ท่านต้องชี้แจงให้กระจ่าง”

หรงลั่วเกอมองท่าทางได้ใจของหลี่ฉี “หนีการแต่งงาน? ผู้ใดเป็นคนพูด? เจ้าหรือ?”

หลี่ฉีเห็นคุณหนูใหญ่ผู้เคยขลาดเขลาไม่เหมือนเดิมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดมาก อย่างไรเรื่องฉีอ๋องกับหรงไต้ก็เป็นที่รู้กันทั่ว มิฉะนั้นงานแต่งนี้จะตกมาถึงนางได้อย่างไร?

“ท่านอ๋องเสด็จมาบอกด้วยพระองค์เอง คุณหนูใหญ่ บ่าวชราไม่ได้อยากสอดปาก แต่สิ่งที่ท่านทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม หากแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของจวนกั๋วกงจะเอาไปไว้ที่ใด แล้วเกียรติของนายท่านกั๋วกงจะเอาไปไว้ที่ใด ในจวนยังมีคุณชายคุณหนูอีกหลายคนที่ยังไม่ได้หมั้นหมาย ฮูหยินกำลังร่ำไห้อยู่พอดี”

ฟังหลี่ฉีกล่าวโทษนางทุกคำทุกประโยค ก็เห็นได้แล้วว่าเจ้าของร่างเดิมมีสถานะต่ำต้อยเพียงใดในจวนกั๋วกง แม้แต่พ่อบ้านยังกล้าตำหนินางเช่นนี้

น่าเสียดายที่นางมิใช่เจ้าของร่างเดิม

หรงลั่วเกอก้าวไปข้างหน้า ตบหน้าหลี่ฉีฉาดหนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “ในเมื่อรู้ว่าตนสอดปาก ก็หุบปากเสีย เป็นเพียงบ่าวคนหนึ่งของตระกูลหรง กลับกล้าวิพากษ์วิจารณ์นาย”

หลี่ฉี: …

คนที่หลี่ฉีพามา: …

ไม่ช้าก็เร็วหรงลั่วเกอต้องกลับจวนกั๋วกง นางไม่คิดจะมาพัวพันกับความผูกพันพ่อลูกของคนตระกูลนี้

หรงเหิง กั๋วกงเจิ้นกั๋ว มิใช่บิดาผู้เมตตา ภรรยาตายไปก็แต่งภรรยาใหม่ ทั้งยังส่งบุตรีเพียงคนเดียวไปอยู่ที่คฤหาสน์ชนบท เพื่อไม่ให้ขวางหูขวางตาภรรยาสาวคนใหม่

บุรุษเช่นนี้ยังมีสิทธิ์เรียกว่าคนด้วยหรือ!

หลี่ฉีกุมแก้ม ไม่อยากเชื่อว่าคุณหนูใหญ่ผู้ขลาดเขลาราวหนูตัวหนึ่งจะตบเขาได้ เขาแทบอยากตบกลับในทันที แต่เมื่อสบตาหรงลั่วเกอ ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ

อาภรณ์ชุดนี้ของหรงลั่วเกอจะออกไปพบผู้คนได้อย่างไร ในเมื่อหลี่ฉีมาแล้ว ก็ถือโอกาสให้เขาเป็นถุงเงินของนางเสียเลย มิใช่ต้องการให้นางกลับจวนกั๋วกงหรือ?

นางย่อมต้องแต่งกายให้เรียบร้อยเสียหน่อย

หลี่ฉีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แม้ในใจจะไม่เห็นหรงลั่วเกอเป็นนาย แต่ต่อหน้าผู้คนก็ไม่กล้าทำเรื่องล่วงเกิน ได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บใจลงท้อง

หรงลั่วเกอแต่งกายใหม่หมดจดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า พอใจกับเครื่องแต่งกายของตนเป็นอย่างยิ่ง

หลี่ฉีมองนาง คล้ายอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ เดิมทีคิดจะชี้แนะสักสองสามคำ แต่เมื่อนึกถึงฝ่ามือก่อนหน้านี้ก็กลืนคำพูดกลับลงไป ปล่อยให้นางกลับไปในสภาพนี้ก็ดี นายท่านกั๋วกงเห็นแล้วจะต้องกริ้วยิ่งกว่าเดิมแน่

หรงลั่วเกอจัดแจงตนเองเรียบร้อยแล้ว จึงขึ้นรถม้าของจวนกั๋วกงกลับไป

ทันทีที่นางเข้าไปในจวน ก็เห็นสายตาแปลก ๆ ของบ่าวไพร่ที่มองมา คนเหล่านี้ไม่สนใจแม้แต่น้อยว่านางจะอยู่ตรงหน้าหรือไม่ แววตาที่มองนางเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

นิสัยของหรงลั่วเกอเช่นนี้… หากวันนี้มิได้มีธุระสำคัญต้องจัดการ นางคงจัดการคนเหล่านี้ไปทีละคนแล้ว

ไม่นานก็มาถึงโถงหน้า ยังไม่ทันก้าวเข้าไป ถ้วยชาก็ลอยออกมา หากนางหลบไม่ทัน คงกระแทกใส่ร่างเสียแล้ว

“เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีกหรือ มีบุตรีไร้ยางอายเช่นเจ้า ทำให้ข้าไม่มีหน้าไปพบผู้คน”

หรงลั่วเกอ: …

เปิดปากมาก็กล่าวโจมตีกันเช่นนี้ จะทนได้อย่างไร

“มีบิดาเลวทรามอย่างท่านที่แอบเลี้ยงอนุไว้นอกจวน บุตรนอกสมรสอายุมากกว่าบุตรีเอกถึงสองปี เพื่อความมั่งคั่งรุ่งเรืองจึงส่งบุตรีนอกสมรสขึ้นเตียงฉีอ๋อง แล้วยังจะส่งบุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกไปเป็นชายาเอก ช่างสืบทอดแบบอย่างในครอบครัวและพร่ำสอนด้วยคำพูดการกระทำได้สมกับเป็นท่านจริง ๆ”

ทุกคน: …

หรงลั่วเกอก้าวข้ามธรณีประตู มองสีหน้าของทุกคนที่คล้ายเห็นผี แล้วกวาดตามองรอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่ามากันครบถ้วน นางก็เลือกที่ว่างนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ

“ลั่วเกอ เหตุใดเจ้าจึงอกตัญญูต่อผู้อาวุโสเช่นนี้?” ฮูหยินกั๋วกงฉู่เคอถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ “บิดาเจ้าทำไปก็เพื่อเจ้า อย่างไรฉีอ๋องก็ทรงมีฐานะเป็นอ๋อง เมื่อเจ้าแต่งเข้าไปก็จะได้เป็นพระชายา แม้พระองค์จะเจ้าชู้ไปบ้าง แต่บุรุษในใต้หล้าผู้ใดบ้างไม่มีภรรยาสามอนุสี่? เจ้าใจแคบริษยาเกินไปแล้ว มิน่าเล่าฉีอ๋องจึงไม่พอพระทัย ถึงกับเสด็จมาถามเอาความถึงจวน”

หรงลั่วเกอหัวเราะเยาะ “ฟังฮูหยินกล่าวเช่นนี้ ดูท่าจะมีประสบการณ์ไม่น้อย เมื่อครั้งฮูหยินยังอยู่ในวัยงามสะพรั่งและแต่งเข้าจวนกั๋วกงเจิ้นกั๋ว ก็คงหมายตาตำแหน่งฮูหยินกั๋วกงเจิ้นกั๋วกระมัง”

ฮูหยินกั๋วกงรู้สึกจุกในอก โกรธจนแทบกระอักเลือด

“ข้ากับบิดาของเจ้ามีแม่สื่อเป็นผู้สู่ขอ ทั้งยังเป็นบัญชาของบิดามารดา เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาล่วงเกินเช่นนี้? ในเมื่อข้าเป็นมารดาของเจ้า วันนี้ก็จะสั่งสอนกฎระเบียบแก่เจ้าให้ดี มิฉะนั้นวันหน้าท่านอ๋องจะเสด็จมาถามเอาความอีก” ฮูหยินกั๋วกงกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด ลึกลงไปในดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน นางมารน้อยผู้นี้เหตุใดวันนี้จึงปากคอเราะร้ายเช่นนี้

“ฮูหยินมิได้มีพระคุณให้กำเนิด และมิได้มีพระคุณเลี้ยงดูข้า ท่านเพิ่งก้าวเข้าจวน ข้าก็ถูกถีบออกจากจวนเสียแล้ว คำกล่าวที่ว่ามีแม่เลี้ยงแล้วก็ย่อมมีพ่อเลี้ยง ช่างเป็นความจริงทุกประการ ข้าอยู่ที่คฤหาสน์ชนบทมาสิบกว่าปี ไม่เคยได้รับเงินจากจวนกั๋วกงแม้แต่ตำลึงเดียว ไม่ทราบว่าฮูหยินมีหน้าอันใดมาเรียกตนเองว่ามารดาต่อหน้าข้า สมกับคำว่ามารดาหรือไม่?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป