หรงลั่วเกอพูดทุกอย่างที่ควรพูดแล้ว ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเจ้าของร่างเดิม ย่อมไม่ใช่บ้านของนางเช่นกัน นางไม่มีทางอยู่ต่อเป็นแน่
“ช้าก่อน” เจิ้นกั๋วกงเอ่ยขึ้น เขาก้าวตามมาสองก้าวแล้วมองหรงลั่วเกอ สีหน้าแปรเปลี่ยนจนยากจะบรรยาย “ลั่วเกอ เจ้าใจดำถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เจ้าต้องรู้ไว้ว่า ต่อให้แต่งกับฉีอ๋องแล้ว หากวันหน้าถูกกลั่นแกล้งในจวนอ๋อง ก็ไม่มีคนจากบ้านเดิมคอยหนุนหลังเจ้า”
นี่คือการข่มขู่หรือ?
หรงลั่วเกอมองเจิ้นกั๋วกงนิ่ง “คืนเข้าหอ หรงไต้ก็ปีนขึ้นเตียงฉีอ๋อง แย่งคืนวิวาห์ของข้าไปแล้ว ข้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีเรื่องใดน่าอดสูไปกว่าเมื่อคืนอีก ทุกอย่างล้วนเป็นผลงานของท่าน ข้าจดจำไว้ชัดเจนทุกประการ หากท่านฉลาดพอ ต่อไปต่อหน้าผู้อื่นเราก็รักษามารยาทต่อกัน ส่วนลับหลังก็อย่าได้ไปมาหาสู่กันอีก ข้าเกรงว่าหากยังติดต่อกันต่อไป ข้าจะอดใจไม่หยิบดาบฆ่าคนไม่ไหว”
“เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าต้องรู้ว่าหญิงที่ขาดการคุ้มครองจากบ้านเดิม...”
“ข้าเคยได้รับการคุ้มครองจากบ้านเดิมตั้งแต่เมื่อใด? แต่ก่อนก็ไม่เคย บัดนี้ก็ไม่มี ต่อไปก็คงไม่มีเช่นกัน” หรงลั่วเกอยิ้มเยาะ “ข้ากลับเห็นว่าท่านกั๋วกงรักมั่นเสียจริง ตนเองรักใคร่เลี้ยงอนุไว้นอกเรือน ยังหาอนุมาให้บุตรเขยเลี้ยงอีก อนุที่ท่านเลี้ยงกลายเป็นอนุเสียเอง แล้วยังอบรมบุตรสาวที่เกิดจากอนุของพวกท่านให้ทำตัวเป็นอนุเช่นเดิม ช่างสมกับคำว่า ลูกมังกรย่อมเป็นมังกร ลูกหงส์ย่อมเป็นหงส์ ลูกหนูย่อมขุดรู ไม่ผิดไปแม้แต่น้อย”
เจิ้นกั๋วกงได้ยินดังนั้นก็โกรธจนตัวสั่น “ไสหัวไป! นับแต่นี้จวนกั๋วกงไม่มีบุตรสาวอย่างเจ้าอีก!”
“ได้ แต่จำไว้ด้วยว่าต้องคืนสินเดิมของมารดาข้ามา มิฉะนั้น...ท่านก็รู้ว่าข้าพูดคำไหนคำนั้น” หรงลั่วเกอทิ้งท้ายแล้วหันหลังจากไป
เมื่อก้าวเดินออกมา จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าความอึดอัดที่กดทับอยู่ในอกมานานสลายไป ร่างกายพลันเบาสบายขึ้นมาก
นางชะงักเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกบางอย่าง บางทีอาจเป็นลมหายใจสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมที่ยังหลงเหลืออยู่ในกายนี้ ครั้นเห็นนางระบายความคับแค้นแทนจนสิ้นไร้ความอาลัย ก็คงจากไปอย่างแท้จริงแล้วกระมัง
ดูเถิด คนเราจะมีชีวิตอย่างขลาดเขลาไม่ได้ มิฉะนั้นตายไปก็ยังกลายเป็นผีอัดอั้น
เมื่อออกพ้นประตูจวนกั๋วกง หรงลั่วเกอก็ไม่รู้ชั่วขณะว่าควรไปที่ใด
ในเรือนหลังเล็กของนางยังมีคนแปลกหน้าที่กำลังพักรักษาบาดแผลอยู่ ความรู้สึกอันตรายเมื่อคืนทำให้นางคิดว่าในระยะนี้ยังไม่ควรกลับไป
นางยังไม่ได้หย่าขาดกับฉีอ๋อง คิดไปคิดมาก็เห็นว่าควรกลับจวนอ๋อง อย่างน้อยต้องให้ฉีอ๋องคิดหาทางหย่าขาดกับนางโดยเร็ว หากหย่าไม่ได้ จะให้หนังสือขับออกจากเรือนก็ได้ นางไม่เลือกมาก
เมื่อหมดความเกี่ยวข้องกับหานอี้เฟิงอย่างสิ้นเชิงแล้ว นั่นจึงจะเรียกว่าปลาแหวกว่ายทั่วมหาสมุทร นกโผบินได้ทั่วฟ้า
จวนฉีอ๋องอยู่ไม่ไกลจากจวนกั๋วกงนัก ห่างกันเพียงถนนสายเดียว เดินเอื่อย ๆ ไปก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม
หรงลั่วเกอมองภาพชีวิตที่แตกต่างจากยุคสมัยใหม่โดยสิ้นเชิง ทุกสิ่งช่างมีชีวิตชีวา สีหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมาล้วนแจ่มชัดและสมจริง ทำให้นางรู้สึกอย่างแท้จริงว่าตนไม่ได้ฝันไป นางข้ามภพมาแล้วจริง ๆ
คิดดูแล้วก็น่าขันนัก เพิ่งข้ามภพมาก็ตัดขาดกับบ้านเดิม ส่วนทางบ้านสามีก็ยังเฝ้าดูท่าที ความสัมพันธ์ไม่ดีไปกว่ากันสักเท่าไร หนทางข้างหน้าจะดำเนินต่ออย่างไร จำต้องคิดให้ถี่ถ้วน
อย่างไรเสียที่นี่ก็ไม่ใช่ยุคสมัยที่นางจากมา หากออกจากบ้านต้องมีใบผ่านทาง หากต้องการดำรงชีพก็ต้องมีเงิน หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ก็ไปที่ใดไม่ได้
ระหว่างคิด นางก็มาถึงจวนอ๋อง เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อมาถึงหน้าประตูจะถูกขวางไว้ เพราะคนเฝ้าประตูจำพระชายาฉีอ๋องอย่างนางไม่ได้
เดิมทีหรงลั่วเกอก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว บัดนี้สีหน้าพลันเย็นชา นางผลักคนผู้นั้นออกไป
คนพวกนี้ไม่รู้จักนางจริงหรือ? ก็ใช่ว่าจะเป็นเช่นนั้น
เกรงว่ามีคนสั่งให้จงใจหาเรื่องนาง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นใคร
หรงลั่วเกอมองกลุ่มคนเฝ้าประตูแล้วกล่าวเสียงเรียบ “หากไม่อยากเก็บดวงตาไว้ ข้าช่วยควักออกมาล้างให้ก็ได้ แม้แต่สตรีผู้เป็นนายหญิงแห่งจวนอ๋องยังจำไม่ได้ แล้วจะเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำอันใด!”
บางทีรัศมีอำนาจของหรงลั่วเกออาจแรงกล้าเกินไป คนเฝ้าประตูต่างตกใจจนเผลอหลีกทางให้
หรงลั่วเกอไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขา นางเดินเข้าไปโดยตรง ยังไม่ทันเดินไปไกลก็ได้ยินเสียงสนทนาจากทางประตู
“ปล่อยคนเข้าไปแล้ว จะอธิบายกับคุณหนูหรงอย่างไร?” จูเฉียงขมวดคิ้ว เขาคือคนที่รับเงินจากหรงไต้เป็นการส่วนตัวเพื่อกลั่นแกล้งพระชายา
“ไม่ปล่อยเข้าไปแล้วเจ้ากล้าขวางหรือ? อย่างไรเสียข้าไม่กล้า ข้าว่าพระชายางดงามกว่าคุณหนูหรงเสียอีก สุดท้ายใครจะเป็นที่โปรดปรานก็ยังไม่แน่” จางซานสี่ บ่าวที่เข้าเวรอีกคนพึมพำขึ้น
“คุณหนูหรงหรือ?” หรงลั่วเกอหัวเราะเยาะแล้วหันกลับมา
คนเฝ้าประตูทั้งหลาย: …
ใครจะคิดว่าพระชายาจะเอ่ยตอบ หากเป็นผู้อื่น เพิ่งแต่งเข้าจวนอ๋องได้ไม่นาน อย่างน้อยก็คงต้องระมัดระวังทุกฝีก้าวกระมัง?
“พระชายา มีสิ่งใดจะรับสั่งหรือ?” จางซานสี่ซึ่งเป็นคนแรกที่หลีกทางให้เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ในจวนนี้ไม่มีคุณหนูหรง มีเพียงพระชายาหรงเท่านั้น” หรงลั่วเกอกล่าวทีละคำ “บุตรีจากตระกูลดี ต่อให้ถูกยกให้เป็นอนุต่ำต้อย ก็ยังต้องนั่งเกี้ยวเล็กเข้าทางประตูข้าง รินชาและโขกศีรษะเสียก่อน จึงจะได้รับฐานะอนุ”
สีหน้าของทุกคนพลันแปรเปลี่ยน ต่างมองหน้ากันไปมา รู้สึกว่าพระชายาคนใหม่ช่างมีอำนาจเหลือเกิน หรือหลังจากนี้จวนอ๋องจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริง ๆ?
หรงลั่วเกอไม่สนใจว่าหานอี้เฟิงคิดอย่างไร แม้นางตั้งใจจะหย่าขาดกับเขา แต่ก่อนจะหย่ากัน หากเขากล้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีนางเพื่อเชิดชูหรงไต้ ก็อย่าหาว่านางทำให้จวนฉีอ๋องของเขากลายเป็นเรื่องน่าขันไปทั่วแคว้นเซียว
จูเฉียงเห็นพระชายาคนใหม่เดินไปไกลแล้ว ก็กลอกตาคราหนึ่ง ก่อนกุมท้องเอ่ยว่า “โอ๊ย ข้าปวดท้อง ขอไปปลดทุกข์ก่อน พวกเจ้าช่วยดูทางนี้แทนข้าที”
เมื่อจูเฉียงวิ่งไปแล้ว หลี่เหวินกุ้ยซึ่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยกับจางซานสี่ว่า “สองวันนี้จูเฉียงเป็นอะไรไป? เหตุใดพอเข้าเวรก็ปวดท้องอยู่เรื่อย”
จางซานสี่เบ้ปาก “ก็ไปเกาะกิ่งทองเสียแล้วน่ะสิ”
หรงลั่วเกอไม่รู้ว่าคนเฝ้าประตูแบ่งออกเป็นสองฝ่ายแล้ว นางอาศัยความทรงจำกลับไปยังเรือนของตน โชคดีที่วันแต่งงานมีคนจากวังมา หานอี้เฟิงจึงไม่ได้จัดที่พักให้นางไว้ในสถานที่คับแคบ หากเป็นเรือนหลักของเรือนชั้นในด้านหลัง ซึ่งเป็นเรือนหลักที่พระชายาพำนัก
ทันทีที่นางก้าวเข้าประตู เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามากอดขานางพลางร้องไห้ “พระชายา ในที่สุดท่านก็กลับมา บ่าวตกใจแทบตาย เมื่อวานท่านอ๋องพาพระชายาไปทันที บ่าวขวางไว้ยังขวางไม่อยู่ ล้วนเป็นความผิดของบ่าวที่ปกป้องพระชายาไว้ไม่ได้...”
“ชางอวิ๋น เจ้าร้องไห้ราวกับกำลังไว้อาลัยอยู่หรือ? ไม่เห็นหรือว่าพระชายาปลอดภัยดี? พระชายาเพิ่งแต่งเข้าจวน เจ้าก็เปิดปากร้องไห้ ช่างเป็นลางอัปมงคลเสียจริง”
หรงลั่วเกอได้ยินเสียงของทั้งสองก็รู้ฐานะของพวกนางทันที คนที่กอดขานางร้องไห้คือชางอวิ๋น สาวใช้ตัวน้อยที่เจ้าของร่างเดิมซื้อจากเรือนไร่ และติดตามนางมาหลายปี ทั้งยังภักดีอย่างยิ่ง
ส่วนอีกคนที่พูดจาเสียดแทงก็คือหมิงชุ่ย คนที่ฮูหยินกั๋วกงส่งมาไว้ข้างกายเจ้าของร่างเดิมเพื่อคอยจับตาดู
เจ้าของร่างเดิมนิสัยอ่อนแอ หลังหมิงชุ่ยเข้ามาก็อาศัยว่าตนเป็นคนที่ฮูหยินกั๋วกงส่งมา คอยข่มชางอวิ๋นอยู่เสมอ ช่างไม่รู้จักวางตัวเอาเสียเลย
เจ้าของร่างเดิมอาจยอมทนนาง แต่นางไม่คิดจะทน วันนี้จะส่งนางกลับไปเสีย
“เปิดปิดปากก็พูดแต่เรื่องร้องไห้ไว้อาลัยที่เป็นลางอัปมงคล ข้าว่าเจ้ากำลังสาปแช่งข้าอยู่กระมัง” หรงลั่วเกอมองหมิงชุ่ยด้วยสายตาเย็นเยียบ
หมิงชุ่ยชะงัก ก่อนกล่าวโดยไม่ทันคิดว่า “พระชายาจะพูดเช่นนี้ได้อย่างไร บ่าวก็ทำเพื่อพระชายา ตอนนั้นฮูหยินให้บ่าวมารับใช้พระชายา ก็เพราะเกรงว่าพระชายาเข้าจวนอ๋องแล้วจะไม่รู้ธรรมเนียม ทำให้จวนกั๋วกงต้องอับอาย”
หมิงชุ่ยไม่กลัวแม้แต่น้อย พระชายามีนิสัยอ่อนแอ รับมือได้ง่าย ขอเพียงนางยกชื่อฮูหยินกั๋วกงขึ้นมา พระชายาก็ต้องหวาดกลัวแน่นอน