หย่าขาดแล้วแต่งกับศัตรูคู่อาฆาตของอ๋องชั่ว

ตอนที่ 2 นกกาเหว่าเข้ายึดรังนกสาลิกา

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“หานอี้เฟิง คำพูดโอ้อวดใครก็พูดได้ หากเป็นชายก็จงทำตามที่พูดให้ได้” หรงลั่วเกอแทบอยากตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาให้สิ้นเรื่อง ทว่าจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในหัว นางเกรงว่างานแต่งนี้คงมิได้เรียบง่ายอย่างที่คิด

หานอี้เฟิง: …

หรงไต้จ้องมองหรงลั่วเกอที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ในใจทั้งตื่นตระหนก หวาดกลัว และเดือดดาล นางคว้าเสื้อมาคลุมกาย ดวงตาแดงก่ำ ก่อนน้ำตาจะรินไหล เอ่ยเสียงสะอื้นว่า “พี่หญิง ไยต้องพูดเช่นนี้ด้วยเล่า เรื่องงานแต่งครานั้นเป็นมาอย่างไร ในใจพี่หญิงย่อมรู้ดีที่สุดมิใช่หรือ ทั้งที่ท่านอ๋องตั้งใจจะแต่งข้าเป็นชายา แต่พี่หญิงกลับแย่งคนรักของข้าไป...”

“หรงไต้ อาศัยฐานะบุตรีอนุภรรยานอกเรือนของเจ้า คิดจะแต่งกับหานอี้เฟิงหรือ ฝ่าบาทกับฮองเฮาจะทรงเห็นชอบหรือ? พระสนมหมิงจะเห็นชอบหรือ?” หรงลั่วเกอกระชากหน้ากากของหรงไต้ลงมาเหยียบย่ำกับพื้นอย่างไม่ไว้หน้า

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าหรงไต้พลันคล้ำลง แน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่เห็นชอบ เพราะเหตุนี้นางจึงใช้ข้ออ้างเรื่องรักแท้เกาะติดฉีอ๋องไม่ยอมปล่อย

“พี่หญิง ไยต้องดูหมิ่นข้าถึงเพียงนี้ด้วย พวกเราต่างก็เป็นบุตรีของท่านพ่อ เพียงแต่มารดาข้าไม่เต็มใจเข้าจวน คำว่าบุตรีอนุภรรยานอกเรือนเช่นนี้ หากท่านพ่อรู้เข้าจะไม่ทรงกริ้วหรือ?” หรงไต้กัดฟันด้วยความแค้น หรงลั่วเกอมีฝีปากคมกริบถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

“โอ้ ช่างรู้จักยกตนเสียจริง แม่ลูกคู่นี้อยากเข้าจวนก็จริง แต่ฮูหยินกั๋วกงเต็มใจหรือ?” หรงลั่วเกอหัวเราะเยาะเบา ๆ

หรงไต้ยกผ้าเช็ดหน้าปิดใบหน้า แล้วหันกายซบเข้าหาฉีอ๋องที่อยู่ข้างกาย จนเกือบชนฉีอ๋องที่เพิ่งพยุงตัวลุกขึ้นให้นอนหงายลงกับพื้นอีกครั้ง

หานอี้เฟิงสูดหายใจลึก เขารู้สึกว่าการเปลือยกายเช่นนี้ช่างไม่เข้าที ตามหลักแล้ว คนที่ควรรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ใช่คุณหนูผู้เพียบพร้อมอย่างหรงลั่วเกอหรือ?

หานอี้เฟิงกัดฟันพยุงหรงไต้ขึ้น แล้วคว้าเสื้อผ้าจากราวแขวนไม้หวงฮวาหลีมาสวม ดวงตาจ้องหรงลั่วเกอเขม็ง ก่อนเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “เปิ่นหวังรู้ว่าเจ้าหึงหวงไต้เอ๋อร์ แต่...”

“ตาข้างไหนของท่านเห็นว่าข้าหึงนาง? เพราะพวกท่านลอบคบชู้กันโดยไร้แม่สื่อ หรือเพราะไร้ยางอายกันทั้งคู่? ก็จริง เรื่องในห้องหอกลับแสดงให้คนอื่นเห็นได้ คนทั่วไปคงทำเรื่องเช่นนี้ไม่ลง” หรงลั่วเกอไม่คิดเสียเวลาพูดกับชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ นางกล่าวเสียงเย็นชา “หานอี้เฟิง ข้าจะรอหนังสือหย่า ท่านจงส่งมาให้ข้าโดยเร็ว นับแต่นี้เราต่างแยกทางกันไป ใครใคร่สุขก็จงสุขเถิด”

หรงลั่วเกอรู้สึกว่าร่างกายตนผิดปกติ ก่อนหน้านี้นางก็รู้สึกว่ากำยานนั้นแปลกประหลาด บัดนี้ยิ่งแน่ใจว่ามีปัญหา ไม่อาจรั้งรอได้อีก นางทิ้งคำพูดนั้นไว้แล้วหมุนกายจากไปทันที

“หยุดก่อน” หรงไต้คว้าหรงลั่วเกอไว้ “เจ้าไปไม่ได้”

หรงไต้รู้ดีว่าด้วยฐานะของตน ย่อมไม่มีวันได้เป็นชายาเอกของหานอี้เฟิง การได้พบคนที่ว่าง่ายอย่างหรงลั่วเกอจึงเป็นโอกาสที่หามาได้ยาก นางย่อมไม่ยอมปล่อยไป

เพียงให้อีกฝ่ายครองนามชายาฉีอ๋องแทนตน ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหานอี้เฟิง ต่อไปในจวนฉีอ๋องยังจะมีผู้ใดเป็นคนตัดสินใจได้อีกเล่า? เพราะฉะนั้นหรงลั่วเกอจะไปไม่ได้ ตำแหน่งชายาฉีอ๋องนางยังต้องช่วยครองไว้ชั่วคราว รอจนวันหน้าตนให้กำเนิดซื่อจื่อน้อยแห่งจวนอ๋องแล้ว หรงลั่วเกอก็ย่อมหมดประโยชน์

หรงลั่วเกอใช้ชีวิตอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายมานาน เมื่อหรงไต้ยื่นมือมาคว้า ปฏิกิริยาของร่างกายนางก็ว่องไวกว่าความคิด ข้อศอกงอแล้วกระแทกออกไป ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องแหลมบาดหูของหรงไต้ ก่อนร่างจะล้มลงกับพื้น

“ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดแตะต้อง อย่ามาแตะตัวข้าเป็นดีที่สุด มิฉะนั้นข้าก็ไม่รับรองว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น” ในใจหรงลั่วเกอร้อนรุ่มดุจมีไฟสุม อารมณ์ยิ่งฉุนเฉียว นางจ้องหานอี้เฟิง “ดูแลสตรีของท่านให้ดี มิฉะนั้นข้าจะซัดท่านไปด้วย!”

หานอี้เฟิงโกรธจนมือสั่น หรงลั่วเกอซ่อนตัวได้ลึกล้ำเกินไป นี่ไหนเลยจะเป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อมอ่อนโยน เห็นชัดว่าเป็นอันธพาลที่พร้อมลงมือเมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง

“เจ้าจะไปที่ใด?” หานอี้เฟิงไม่สนใจหรงไต้แล้ว เข้าขวางหรงลั่วเกอไว้ “ยามนี้เจ้าไปที่ใดไม่ได้ทั้งนั้น”

ในห้องนี้จุดกำยานเร้าอารมณ์เอาไว้ เป็นกำยานที่เขากับไต้เอ๋อร์ใช้ปลุกอารมณ์ยามอยู่ด้วยกัน หรงลั่วเกออาจไม่รู้ตัว แต่เพียงมองใบหน้าของนางก็รู้ได้ว่ากำยานเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

แม้เขาจะไม่ชอบนาง ทว่านางก็เป็นชายาของตน จะปล่อยให้นางออกไปในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร

คนแล้วคนเล่าพากันขวางทาง หรงลั่วเกอจะอดทนต่อไปได้อย่างไร นางยกมือขวาขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าแล้วผลักออกไป หานอี้เฟิงจึงถอยไปด้านข้างหนึ่งก้าว

ชั่วพริบตาหานอี้เฟิงก็ตั้งสติได้ เขาคว้าต้นแขนซ้ายของหรงลั่วเกอด้วยมืออีกข้างทันที “เจ้าไปเรียนวรยุทธ์มาตั้งแต่เมื่อใด? ไม่เคยได้ยินคนในจวนเจ้าพูดถึงเลย หรงลั่วเกอ ที่แท้เจ้าก็เป็นคนชั่วที่ซ่อนตัวได้ลึกล้ำนัก!”

หรงลั่วเกอหัวเราะเยาะ “มารดาแท้ ๆ ของข้าสิ้นใจ บิดาก็แต่งภรรยาใหม่ทันที พอแม่เลี้ยงเข้าจวนก็เห็นว่าข้าเกะกะ จึงส่งข้าไปอยู่ที่เรือนไร่นานถึงเจ็ดปี หากไม่เรียนวรยุทธ์ ข้าคงตายไปนานแล้ว”

หานอี้เฟิงชะงัก เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ไม่มีผู้ใดเคยบอกเขา

อาศัยจังหวะที่หานอี้เฟิงเหม่อลอย หรงลั่วเกอถีบเขาออกไป เปิดหน้าต่างแล้วกระโจนลงไปทันที เพียงชั่วพริบตาก็หายลับไป

หานอี้เฟิงคิดจะตามไป แต่หรงไต้ไหนเลยจะยอม นางโผเข้าไปกอดแขนเขา สะอื้นไห้พลางกล่าวว่า “ท่านอ๋อง บัดนี้ท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่ ข้าพูดทุกคำล้วนเป็นความจริง ไม่มีคำใดเป็นเท็จ พี่หญิงหลอกคนในจวนไปเสียทุกคน ข้าสงสัยแล้วด้วยซ้ำว่าที่นางดึงดันจะแต่งกับท่านอ๋องนั้นมีเจตนาแอบแฝง ท่านอ๋องต้องตรวจสอบให้กระจ่าง ท่าทางดุดันของพี่หญิงในยามนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก หรือพวกเรากลับไปบอกท่านพ่อสักคำเถิด พี่หญิงกลัวท่านพ่อที่สุด”

หรงไต้รู้ดีว่าสิ่งที่หรงลั่วเกอใส่ใจที่สุดคือบิดา เพียงบิดาเอ่ยปาก นางย่อมเชื่อฟัง

ถึงเวลานั้น ขอเพียงนางกลับจวนฉีอ๋องแต่โดยดี ก็ย่อมตกอยู่ในกำมือนาง วันนี้ความแค้นนี้ย่อมได้ชำระ

หานอี้เฟิงชะงักฝีเท้า คิดแล้วก็เห็นจริงดังนั้น หรงลั่วเกอนอกจากกลับจวนกั๋วกงเจิ้นกั๋วแล้วจะไปที่ใดได้อีก เขาเพียงไปเอาความที่จวนกั๋วกงเจิ้นกั๋ว ก็ย่อมมีเจิ้นกั๋วกงคุมตัวหรงลั่วเกอมาคำนับขอขมาตน

หรงลั่วเกอไม่รู้ความคิดของพวกเขา และต่อให้รู้ก็ไม่ใส่ใจ บัดนี้นางเพียงต้องการหาสถานที่พักหายใจสักครู่

ชุดแต่งงานบนกายสะดุดตาเกินไป นางคิดทบทวนอยู่นานจึงนึกขึ้นได้ว่า มารดาผู้ให้กำเนิดเจ้าของร่างเดิมยังมีบ้านหลังเล็กในเมืองแห่งหนึ่ง เป็นสินเดิมที่ติดตัวมาในคราวนั้น นางจำต้องกัดฟันมุ่งหน้าไปที่นั่น โชคดีที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ไปถึง

บ้านหลังนี้มีเรือนสองชั้นหน้าและหลัง ไม่มีเจ้าของบ้านและไม่มีบ่าวเฝ้าประตู นางปีนข้ามกำแพงเข้าไป บ้านที่ไม่ได้ซ่อมแซมหรือทำความสะอาดมานานมีฝุ่นจับอยู่ทั่วทุกแห่ง นางก้าวเดินอย่างโซเซ ผลักประตูหน้าเข้าไป

ในชั่วขณะนั้น สัญชาตญาณบอกนางว่ามีอันตราย ร่างกายตอบสนองได้เร็วกว่าความคิด นางถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนใช้ปลายเท้าออกแรงถีบประตูทันควัน

“ปัง!” ประตูกระแทกเข้ากับกรอบ ฝุ่นผงพลันฟุ้งกระจาย หรงลั่วเกอได้ยินเสียงไอแผ่วเบาดังตามมา

มีคนอยู่จริงด้วย

“ท่านลอบเข้ามาในเรือนผู้อื่นโดยไม่บอกกล่าว ไม่ทราบว่ามีเจตนาใด?” หรงลั่วเกอกำมือทั้งสองแน่น ไม่รู้ว่าภายในมีคนอยู่กี่คน นางถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ใช้หางตากวาดมองหาเส้นทางหลบหนี

“แม่นางเป็นเจ้าของเรือนนี้หรือ? ขออภัยที่ต้องขอยืมสถานที่อันประเสริฐของท่านใช้สักครา เป็นเพราะไม่มีทางเลือก ขอเจ้าของบ้านโปรดอภัยด้วย”

เสียงใสกังวานซึ่งแฝงความจริงใจอยู่หลายส่วนดังลอดผ่านบานประตูที่แตกร้าวออกมา เสียงนั้นฟังดูอ่อนแรงอยู่บ้าง จากประสบการณ์ของหรงลั่วเกอ คนผู้นี้น่าจะได้รับบาดเจ็บ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป