แคว้นเซียว หอเยวี่ยเซียง
“ท่านอ๋อง วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของท่าน พาพี่หญิงมาที่หอเยวี่ยเซียงเช่นนี้คงไม่เหมาะกระมัง? ถึงอย่างไร ที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่บุรุษมาหาความสำราญ พี่หญิงเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่รักนวลสงวนตัวแท้ ๆ”
เสียงกระซิบอ่อนหวานของสตรีแฝงความมุ่งร้ายและอำมหิตอยู่หลายส่วน ทั้งยังมีความหยั่งเชิงที่ซ่อนเร้นอยู่ลึก ๆ ลอยแผ่วไปทั่วห้องท่ามกลางลมอุ่นหอมกรุ่น
“ไต้เอ๋อร์ เจ้ายังช่วยพูดแทนนางอีกหรือ ลืมไปแล้วหรือว่านางเคยรังแกเจ้าเช่นไร?” บุรุษเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองสตรีในชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองที่หมดสติอยู่ตรงมุมห้อง เขายกสุราขึ้นจิบ ก่อนก้มลงป้อนสุราเข้าปากสตรีผู้มีเสน่ห์ในอ้อมแขน ทำให้นางหัวเราะคิกคักจนร่างหอมสั่นไหว
ทั้งสองหยอกเย้ากันอย่างไม่สนใจว่าภายในห้องยังมีพระชายาเอกหมดสติอยู่อีกคน อาภรณ์เนื้อบางของสตรีพลันหลุดร่วงลงพื้น จากนั้นเสียงอันไม่น่าฟังก็ดังขึ้นเป็นระลอกในห้อง
หรงลั่วเกอรู้สึกปวดศีรษะแทบตาย ทั้งข้างหูยังมีเสียงที่ไม่อาจเอ่ยถึงดังมาอีก หรือสหายของนางกำลังดูภาพเช่นนั้นอีกแล้ว? ช่างเถิด เพิ่งหนีรอดจากความตายและปิดการค้ารายใหญ่ได้ ย่อมต้องผ่อนคลายบ้าง
แต่เหตุใดในห้องจึงหอมเช่นนี้ กลิ่นหอมทั้งอุ่นทั้งอบอ้าว ชวนให้ใจว้าวุ่น เจ้าพวกสารเลวไปหากลิ่นนี้มาจากที่ใดกัน ช่างรุนแรงเกินไปแล้ว
นางลืมตาขึ้นหมายจะเปลี่ยนที่นอน ทว่าสิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นเงาคนสองร่างพัวพันกันเป็นก้อน…
เล่นกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ถึงกับแสดงให้ดูกันสด ๆ?
ม่านเตียงปักดิ้นทองพลิ้วไหวตามสายลม เตียงไม้แกะสลักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะ บนโต๊ะเตี้ยหน้าเตียงมีแจกันหยกใบหนึ่ง ปักดอกเหมยเหมันต์ที่กำลังบานสะพรั่งอยู่หลายกิ่ง ส่วนกระถางธูปสามขาตรงมุมห้องก็มีควันขาวลอยกรุ่นขึ้นมา…
บรรยากาศเก่าแก่คลาสสิก
ดวงตาของหรงลั่วเกอพลันคมกริบ หรือภารกิจล้มเหลว นางถูกจับตัวมาแล้ว?
แต่ถูกบังคับให้ดูการแสดงสดนี่มันเรื่องอะไรกัน?
ศัตรูคราวนี้เป็นคนวิปริตหรือไร?
หรงลั่วเกอขยับกายอย่างระมัดระวัง เพิ่งขยับก็พบว่าตนสวมชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองหรูหราอย่างยิ่ง
เพื่อเล่นงานนางถึงกับทุ่มทุนเชียวหรือ? ชุดเจ้าสาวปักดิ้นทองเช่นนี้ อย่างน้อยก็ต้องราคาหลายแสนหรือเป็นล้านกระมัง?
นางค่อย ๆ ขยับกระดูกและเส้นเอ็น สะสมกำลัง เตรียมฉวยโอกาสหลบหนี
เอ๊ะ?
เหตุใดมือนี้จึงนุ่มนิ่มเช่นนี้? มือของนางเต็มไปด้วยหนังด้านจากการฝึกยุทธ์และฝึกใช้ทวน นี่ไม่ใช่มือของนาง!
หรงลั่วเกอตกใจจนปวดศีรษะยิ่งกว่าเดิม ราวกับมีมีดคมเล่มหนึ่งกวนอยู่ในกะโหลก ความทรงจำแตกเป็นชิ้น ๆ จำนวนมากฉายผ่านสมองราวกับภาพเคลื่อนไหว ทำให้นางอดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่ได้
เสียงร้องของนางทำให้คนบนเตียงหยุดชะงักทันที แล้วหันมามองทางนางพร้อมกัน
ยามนี้ใบหน้าของหรงลั่วเกอซีดขาวราวกับผี หลังได้รับความทรงจำ นางจึงรู้ว่าตนอาจทะลุมิติมา ทว่ายังไม่ทันสงบใจและยอมรับสถานการณ์ตรงหน้า ก็ได้ยินสตรีบนเตียงเอ่ยเสียงอ่อนหวานขึ้นมา
“พี่หญิง ข้าเตือนท่านมานานแล้วว่าในใจท่านอ๋องมีเพียงข้าคนเดียว แต่ท่านกลับไม่ฟัง ดึงดันจะแต่งเข้ามา ต่อไปต้องมองข้ากับท่านอ๋องรักใคร่กันทุกวัน คงลำบากท่านแล้ว” หรงไต้ไม่สนใจสภาพของตนในยามนี้ กลับยิ่งซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนบุรุษอย่างบ้าคลั่ง นางหันหลังให้หานอี้เฟิง แล้วส่งยิ้มยั่วยุให้หรงลั่วเกอ
“โอ้ ฝีมือการแสดงของเจ้าเลิศล้ำเพียงนี้ หากไม่ทำอาชีพนี้ก็น่าเสียดาย การแสดงสดยังไม่คิดเงินอีก เรื่องดีเช่นนี้กลับเกิดขึ้นกับข้าเสียได้ จะยืนเซ่ออยู่ทำไม แสดงต่อสิ!”
หรงลั่วเกอเป็นคนเช่นไร จะถูกฉากเล็ก ๆ ตรงหน้าหลอกให้ตกใจได้อย่างไร? คิดเล่นเล่ห์กับข้าหรือ ระวังข้าจะเล่นงานเจ้าจนตาย!
หรงไต้เบิกตาค้าง มองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อหูและตาตนเอง นี่คือพี่สาวแท้ ๆ ผู้ทึ่มทื่อ เคร่งครัดแต่ธรรมเนียมมารยาทคนนั้นหรือ?
ฉีอ๋องหานอี้เฟิงได้ยินคำพูดนั้นก็เดือดดาล เขามองหรงลั่วเกอแล้วกล่าวว่า “เจ้าควรรู้จักวางตัวเสียบ้าง หากเป็นเช่นนั้น เปิ่นหวังยังพอรักษาหน้าเจ้าไว้ได้ มิฉะนั้น…”
“มิฉะนั้นแล้วอย่างไร?” หรงลั่วเกอฝืนความไม่สบายกายลุกขึ้น นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าบุรุษที่กำลังนอนทำเรื่องบัดสีอยู่บนเตียงจะเป็นสามีใหม่ของเจ้าของร่างเดิม ส่วนสตรีอีกคนเป็นบุตรสาวนอกสมรสของบิดานาง “หึ หญิงแพศยาคู่กับสุนัข อยู่กันชั่วฟ้าดินสลาย!”
ทำให้นางโมโหแทบตาย!
เจ้าของร่างเดิมช่างมีชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี เพียงเพราะรักบุรุษผู้นี้อย่างลึกซึ้ง จึงยอมแต่งให้เขา ทั้งยังทำเป็นมองไม่เห็นความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างเขากับหรงไต้ คิดว่าขอเพียงได้เป็นพระชายาเอกก็จะมีฐานะถูกต้องชอบธรรม
ช่างไร้เดียงสานัก
“พี่หญิง ก่อนหน้านี้ท่านดูหมิ่นข้าและไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาก็ช่างเถิด เหตุใดยังดูหมิ่นท่านอ๋องเช่นนี้ ช่างเกินไปแล้ว” หรงไต้ขอบตาแดงก่ำ หันไปมองหานอี้เฟิงแล้วสะอื้นกล่าว “ท่านอ๋อง บางทีพี่หญิงอาจไม่ได้ตั้งใจ ท่านอย่าถือโทษนางเลย ข้ารู้ว่านางเห็นท่านอยู่กับข้าแล้วจึงโกรธมาก”
หรงลั่วเกอมองดอกบัวขาวผู้แสนบริสุทธิ์ตรงหน้า การฟ้องกล่าวครานี้ช่างแยบยลยิ่งนัก
แอบเหน็บแนมว่านางรังแกอีกฝ่ายก็เรื่องหนึ่ง ยังจงใจพูดกระทบกระเทียบต่อหน้าบุรุษสารเลวอีก ช่างไม่เกรงกลัวอันใด ดูท่าก่อนหน้านี้คงรังแกเจ้าของร่างเดิมจนเคยตัว
สีหน้าหานอี้เฟิงยิ่งมืดครึ้ม เขายื่นมือผลักหรงไต้แล้วลุกขึ้น ก่อนเดินตรงมาหาหรงลั่วเกอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หรงลั่วเกอมองบุรุษเปลือยกายตรงหน้า เท้าของนางไวกว่าใจเสียอีก จึงเตะเข้าที่ท้องน้อยของเขาอย่างจัง
กลางวันแสก ๆ ยังไม่รู้จักอายหรือไร ช่างทำให้ดวงตาของนางต้องมัวหมอง!
หานอี้เฟิงไหนเลยจะคิดว่าสตรีอ่อนแอราวกับลมพัดก็ล้มจะลงมือกะทันหัน ทั้งยังไม่คิดว่านางจะเตะหนักหน่วงและมีแรงมากเช่นนี้ เขาตั้งตัวไม่ทันจึงถูกเตะจนล้มคว่ำลงกับพื้น ความเจ็บปวดพลันแล่นปราดขึ้นจากที่แห่งหนึ่ง รู้สึกมืดวูบตรงหน้าแทบหมดสติ
“หรง…ลั่ว…เกอ เปิ่นหวังจะฆ่าเจ้า!” หานอี้เฟิงเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน นี่เป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง
“โธ่ ล้มลงไปแล้วยังกล้าข่มขู่ ไม่เคยมีใครสอนหรือว่าเมื่อตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบควรรู้จักทำตัวเป็นหลาน? ไม่เป็นไร วันนี้ข้าจะสอนให้โดยไม่คิดเงิน” หรงลั่วเกอเป็นคนอารมณ์ร้อน นางไม่ใช่คนอ่อนปวกเปียกให้รังแกได้เหมือนเจ้าของร่างเดิม
หรงไต้ไม่เคยเห็นหรงลั่วเกอมีท่าทีดุดันถึงเพียงนี้ นางตะลึงมองอีกฝ่ายเดินเข้ามา จนลืมหยิบเสื้อผ้ามาคลุมกาย
หรงลั่วเกอกวาดตามองนางแล้วหัวเราะเยาะ “อกก็ไม่มี เนื้อสะโพกก็ไม่เต็ม ไม่ผายไม่เด้ง ยังกล้าเอาออกมาอวดอีกหรือ?”
สิ่งที่หรงไต้ภาคภูมิใจที่สุดคือกิริยาอันบริสุทธิ์ผุดผ่องราวดอกบัวพ้นโคลนแต่ไม่แปดเปื้อน หากมีอกใหญ่สะโพกผายด้วย คงดูสามัญไปมิใช่หรือ นางรักษารูปร่างเช่นนี้ไว้ได้ไม่ง่ายเลยนะ!
ผลกลับถูกหรงลั่วเกอเหยียบย่ำและด่าทอจนความโกรธพุ่งขึ้นหน้า ความตกตะลึงจากลูกเตะเมื่อครู่ถูกลืมไปหมด นางพุ่งเข้าใส่หรงลั่วเกอทันที “ข้าจะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด!”
หรงลั่วเกอคร้านแม้แต่จะยกเท้า เพียงเบี่ยงกายหลบข้าง ๆ แล้วมองหรงไต้ที่พุ่งตกจากเตียงล้มลงนอนหงายแขนขาชี้ฟ้า ทว่าอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเช่นนี้ ท่าทางช่างน่าเวทนาอยู่บ้าง
บาดตายิ่งนัก
นางไปทำบาปกรรมอันใดไว้ สวรรค์จึงลงโทษนางเช่นนี้ ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
“หรงลั่วเกอ เปิ่นหวังจะหย่าขาดกับเจ้า!” หานอี้เฟิงมองสตรีที่มีท่าทีราวกับหญิงปากตลาด พลางคิดว่าสิ่งที่ไต้เอ๋อร์กล่าวไว้ไม่ผิด นางเสแสร้งได้ลึกล้ำเกินไป เขาถูกหลอกแล้ว!”