เมืองชิงเฉิงเป็นแหล่งปลูกข้าวชื่อดังแห่งหนึ่งในเจียงหนานฝู่ ด้วยสภาพภูมิประเทศอันเอื้ออำนวย ทุกปีจึงผลิตข้าวและแป้งได้มากมาย หลังฤดูเก็บเกี่ยว เมืองก็พลุกพล่านขึ้น มีพ่อค้าและคนงานรับซื้อธัญพืชเพิ่มขึ้นไม่น้อย
“เอ๋ พ่อค้า รับแป้งย่างสักสองชิ้นไหมขอรับ?”
“ไม่ล่ะ”
เฉิงเซิ่งเดินอยู่บนถนน ปฏิเสธคำชวนของเด็กในร้านอย่างสุภาพ สายตาจับจ้องไปยังจุดที่อยู่ไม่ไกลนัก มีคนกำลังซื้อขายกันอยู่
สิ่งที่ซื้อขายกันคือธัญพืช ดูท่าทางการเจรจาจะลงตัว คนงานจึงลำเลียงถุงธัญพืชขึ้นรถม้าอย่างเบิกบานทีละถุง
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เฉิงเซิ่งก็เหม่อลอยไปชั่วขณะ ตอนบิดายังมีชีวิตอยู่ หลังฤดูเก็บเกี่ยวก็มักพาเขามาขายธัญพืชเช่นกัน
ที่ดินตั้ง 50 หมู่เชียวนะ!
เฉิงเซิ่งกัดฟันแน่น ตัดสินใจในใจว่า ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก ก็จะไม่ยอมให้ท่านลุงใหญ่แย่งที่ดินไป
เฉิงเซิ่งเดินข้ามถนนมาถึงย่านที่คึกคักที่สุดของเมืองชิงเฉิง ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของกองปราบปีศาจอยู่ที่นี่
เขาเงยหน้ามอง หอไม้ขนาดใหญ่ของกองปราบปีศาจมีความสูงถึงสิบกว่าชั้น ราวกับมังกรแท้กำลังก้มมองเมืองชิงเฉิง คอยพิทักษ์ความสงบสุขของเมือง
ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างพากันคารวะกองปราบปีศาจ แม้แต่พ่อค้าที่มาทำการค้าก็นำเงินจำนวนมากมาถวาย
ไม่ว่าจะเป็นชาวนาหรือพ่อค้าผู้มั่งคั่ง หากไม่มีกองปราบปีศาจออกหน้ากำจัดปีศาจมาร พวกเขาจะกล้าออกจากบ้านได้อย่างไร?
เกียรติภูมิของกองปราบปีศาจสูงส่งกว่าที่เฉิงเซิ่งคิดไว้มากนัก
“ข้าต้องเข้ากองปราบปีศาจให้ได้!”
เฉิงเซิ่งหรี่ตาลง ก่อนจะหันหลังเดินข้ามถนนอีกสองสายไปยังลานบ้านแห่งหนึ่ง
“เฉิงเซิ่ง? วันนี้เจ้ามาทำอะไร?” คนเฝ้าประตูจำเฉิงเซิ่งได้ทันที แววตาฉายความประหลาดใจ “วันนี้ไม่ไปดื่มสุราที่เหลาแล้วหรือ?”
“ศิษย์พี่ อย่าล้อข้าเลย ข้ามาพบท่านอาจารย์”
ลานบ้านแห่งนี้คือที่ตั้งของสำนักยุทธ์พยัคฆ์ดุ คนเฝ้าประตูซึ่งเป็นศิษย์พี่สนิทสนมกับร่างเดิมไม่น้อย จึงรู้ว่าเฉิงเซิ่งเป็นเพียงศิษย์ไร้ค่าที่ชอบดื่มสุรากินเนื้อ วันนี้เห็นเขามาที่สำนักยุทธ์ จึงอดประหลาดใจไม่ได้
เจ้าสำนักยุทธ์มีนามว่าหู่เจิ้น! เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ชราที่อายุล่วงเลย 50 ปี ได้ยินว่าก้าวเข้าสู่ขั้นสองมานานแล้ว เพียงแต่เมื่ออายุมากขึ้น พลังเลือดลมก็ถดถอย หลังเกษียณจึงก่อตั้งสำนักยุทธ์ขึ้นมา
“ท่านอาจารย์” เฉิงเซิ่งคารวะหู่เจิ้นอย่างนอบน้อม
“อืม ข้าได้ยินเรื่องทางบ้านเจ้าแล้ว แต่สำนักยุทธ์ยึดถือความสามารถเป็นหลัก ข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้ ทุกอย่างเจ้าต้องไขว่คว้าด้วยตัวเอง” หู่เจิ้นจิบชา เขาคิดว่าเฉิงเซิ่งมาขอความช่วยเหลือ จึงกล่าวตัดบทอย่างชัดเจน
“แต่ก่อนบิดาเจ้ามีไมตรีกับข้าอยู่บ้าง ในเมื่อมาแล้วก็พักอยู่ในสำนักยุทธ์เถิด ข้าไม่ไล่เจ้าไปหรอก”
“ไม่ใช่ขอรับท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้มาขอที่พึ่ง” เฉิงเซิ่งลุกขึ้น เอ่ยอย่างสงบนิ่ง
“หึ” พอได้ยินเช่นนั้น หู่เจิ้นก็หัวเราะเบา ๆ สองครั้ง “หรือว่าการฝึกตนของเจ้าทะลวงขั้นแล้ว ถึงมาขอรับรางวัลจากข้า?”
แววดูแคลนในดวงตาของหู่เจิ้นไม่ลดลงเลย ที่จริงก็โทษเขาไม่ได้ เมื่อบิดายังอยู่ ท่านเอ็นดูร่างเดิมเป็นอย่างยิ่ง คอยปรนนิบัติด้วยสุราเลิศรสและเนื้อชั้นดี ทั้งยังไม่เคยขาดเงินทอง
จึงหล่อหลอมให้ร่างเดิมกลายเป็นศิษย์เสเพลในสายตาของหู่เจิ้น สำหรับเขาแล้ว ใคร ๆ ก็ทะลวงขั้นได้ แต่เฉิงเซิ่งไม่มีทางทำสำเร็จเด็ดขาด
หากไม่เห็นแก่เฉิงลี่ เขาคงไม่ยอมให้เฉิงเซิ่งเข้าประตูมาด้วยซ้ำ
“ท่านอาจารย์ ท่านทายถูกแล้วขอรับ” เฉิงเซิ่งหัวเราะเบา ๆ ตั้งท่าหยั่งราก พลันปล่อยหมัดออกไปอย่างหนักหน่วง
“โฮก!”
เสียงคำรามของพยัคฆ์ดังก้องขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับสีหน้าตื่นตะลึงของหู่เจิ้น
“ออกหมัดเด็ดขาด หมัดมาพร้อมเสียงคำรามของพยัคฆ์ นี่เป็นเค้าลางของการบรรลุขั้นย่อย!” หู่เจิ้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ชรา สายตาย่อมไม่มีทางผิดพลาด เขาเพียงแปลกใจว่าเฉิงเซิ่งจะทะลวงขั้นได้จริง ๆ
“ท่านอาจารย์ ที่บ้านข้ามีเรื่องลำบาก ก่อนหน้านี้ท่านตั้งกฎไว้ว่า ผู้ที่ทะลวงขั้นได้จะได้รับข้าวสารกับแป้ง 50 ชั่ง ข้าขอรบกวนท่านช่วยยื่นมือ ปัดเป่าความกังวลในใจของข้าด้วยขอรับ”
“อืม” ท่าทีของหู่เจิ้นจึงเปลี่ยนไปบ้าง แต่เวลานี้เขาก็คิดได้แล้ว ก่อนหน้านี้เจ้าหนูเฉิงเซิ่งกินดีดื่มดีทุกวัน ฝึกมานานขนาดนี้ก็ควรทะลวงขั้นได้เสียที ทว่าในสายตาเขา เรื่องนี้ก็มีเพียงเท่านี้...
“คำพูดของข้าย่อมไม่คืนคำ ประเดี๋ยวให้เสี่ยวอวิ้นพาเจ้าไปรับข้าวสารกับแป้ง ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่? หากไม่มี ก็กลับไปได้แล้ว”
“ยังมีอีกเรื่องขอรับ”
“ว่ามา”
เฉิงเซิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนมองหู่เจิ้นแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่า ผู้ที่ทะลวงถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์จะได้รับการเสนอชื่อให้เข้ากองปราบปีศาจ คำพูดนั้นยังเป็นจริงหรือไม่ขอรับ?”
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยของกองปราบปีศาจ จุดประสงค์แต่แรกที่ก่อตั้งสำนักยุทธ์ก็เพื่อการนี้ วันนี้เจ้าวางใจได้ ขอเพียงทะลวงถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ ข้าจะรับรองว่าเสนอชื่อเจ้าเข้ากองปราบปีศาจแน่นอน แต่เมื่อเข้าไปแล้ว เจ้าต้องใช้ชื่อสังกัดสำนักยุทธ์”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านอาจารย์ วันนี้ข้ารบกวนท่านมากแล้ว!”
ทุกปีสำนักยุทธ์จะมีผู้ฝึกยุทธ์ออกไปหลายคน ความสัมพันธ์ระหว่างหู่เจิ้นกับกองปราบปีศาจย่อมไม่เลวร้ายแน่ เพราะทั้งสองฝ่ายไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งกัน
เจ้าช่วยส่งคนเก่งให้กองปราบปีศาจ ข้าก็ช่วยให้สำนักยุทธ์ของเจ้ามีชื่อเสียงและรับศิษย์ได้มากขึ้น
“เด็กเอ๋ย จงพยายามให้มากสักหน่อย บุญคุณที่บิดาเจ้าสั่งสมไว้กับข้าย่อมมีวันหมดลง ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเจ้าเองแล้ว”
หู่เจิ้นตบไหล่เฉิงเซิ่งเบา ๆ ทิ้งเงินหนึ่งตำลึงไว้ให้ ก่อนจะลุกจากไป
เฉิงเซิ่งกำเงินในมือไว้ ในใจเข้าใจดีว่าหู่เจิ้นไม่ได้ดีกับเขาเป็นพิเศษ หากแต่เห็นแก่ชื่อเสียงที่บิดาสั่งสมไว้ให้ก่อนสิ้นชีวิต
แต่ชื่อเสียงนี้ย่อมมีวันหมดลง หากวันนั้นมาถึงแล้วเฉิงเซิ่งยังไม่ทะลวงถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ เขาก็ทำได้เพียงพึ่งพาตัวเอง
“วางใจเถิดท่านพ่อ ข้าจะทะลวงถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ให้ได้”
เฉิงเซิ่งพึมพำ ก่อนตามเสี่ยวอวิ้นไปรับข้าวสารกับแป้ง
ออกจากสำนักยุทธ์แล้ว เฉิงเซิ่งเดินเที่ยวในเมืองอีกครู่หนึ่ง ซื้อน้ำมันมาบ้าง ทั้งยังซื้อหมั่นโถวมาอีกสี่ลูก จากนั้นจึงกลับบ้าน
“มีข้าวสาร แป้ง และน้ำมันแล้ว อย่างน้อยที่บ้านก็มีกินไปได้ครึ่งเดือน พี่หญิงจะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเกินไป”
เฉิงเซิ่งเดินอยู่บนทางเล็ก ๆ พลางผ่อนลมหายใจยาว
【สรุปผลประจำวัน】
【พลังเลือดลม: 47/100】
อีกไม่นานพลังเลือดลมก็จะเต็มเปี่ยมแล้ว เฉิงเซิ่งคำนวณในใจว่ามากสุดก็อีกหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะทะลวงขั้นได้ ถึงตอนนั้นจะรับพี่หญิงเข้ามาอยู่ในเมือง ส่วนท่านลุงใหญ่เมื่อเห็นสถานะผู้ฝึกยุทธ์ของเขาแล้ว ก็คงไม่กล้ามาหาเรื่องอีก
ทุกอย่างดูเหมือนกำลังมุ่งไปในทางที่ดี เฉิงเซิ่งจึงค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง
แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ พลังปีศาจบนแผงนั้นเอาไว้ทำอะไรกันแน่?
หรือจะเกี่ยวข้องกับปีศาจมาร? เฉิงเซิ่งเองก็ไม่รู้ รอให้ได้เข้าใกล้กองปราบปีศาจในภายหน้า ค่อยดูว่ามีเวลารับภารกิจเพื่อเข้าไปสัมผัสปีศาจมารในระยะประชิดหรือไม่
เมื่อกลับถึงบ้าน ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เฉิงเซิ่งวางข้าวสาร แป้ง และน้ำมันลง ก่อนเคาะประตูอย่างยินดี
“พี่หญิง ข้ากลับมาแล้ว ท่านอาจารย์ให้ข้าวสารแก่ข้าด้วย!”
ไม่มีเสียงตอบรับ
จู่ ๆ ลางสังหรณ์ร้ายก็ผุดขึ้นในใจเฉิงเซิ่ง
ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่
‘โครม!’
เฉิงเซิ่งถีบประตูเปิดผาง เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เกิดเรื่องขึ้นในบ้าน!
ท่านลุงใหญ่พาชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนมาขวางพี่หญิงไว้ในห้อง ทั้งยังตะโกนว่า “เฉิงอิง เจ้ารีบลงชื่อเสียแต่โดยดี อย่าให้ท่านลุงใหญ่ต้องมาหาเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”
ท่านลุงใหญ่ที่ประเสริฐนัก เจ้าคู่ควรจะเป็นลุงใหญ่ด้วยหรือ!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจตนาสังหารในใจเฉิงเซิ่งก็พลุ่งพล่าน!
ลุงแท้ ๆ พาคนนอกมาปิดล้อมคนในบ้านของตน ช่างเป็นสายสัมพันธ์ในครอบครัวที่ดีเสียจริง
“ทำไมต้องบีบคั้นฉันด้วย?”
เฉิงเซิ่งใจเย็นเยียบ หลังทะลวงขั้นแล้วเขายังไม่มีโอกาสลองพลัง คราวนี้ก็ได้ ‘หุ่นซ้อม’ มาแล้ว