เฉิงเหยียนผู้เป็นลุงใหญ่ยืนอยู่หน้าสุด มือกำกระดาษสัญญาแผ่นหนึ่ง ยื่นจ่อหน้าเฉิงอิง
“เซ็นเสียเถอะ เซ็นแล้วเงินยี่สิบตำลึงนี้ก็ยังเป็นของพวกเจ้า ลุงใหญ่ไม่ใช่คนไร้น้ำใจเสียหน่อย”
เฉิงอิงกัดริมฝีปาก ไม่เอ่ยสักคำ บนแก้มซ้ายมีรอยแดงชัดเจน เห็นได้ว่านางถูกตบมาแล้ว
เฉิงเซิ่งยืนมองรอยแดงนั้นอยู่ตรงประตู ก่อนวางข้าวสาร แป้ง และน้ำมันลงข้างประตูอย่างแผ่วเบา
“เฉิงเหยียน”
คนในห้องหันกลับมาพร้อมกัน
“โอ้ หลานชายคนโปรดของข้ากลับมาแล้ว” ลุงใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนแสยะยิ้ม พลางโบกกระดาษสัญญา “กลับมาพอดีเลย พี่สาวเจ้าเอาแต่ดื้อดึง ส่วนเจ้าเป็นคนรู้ความ เซ็นแทนนางก็เหมือนกัน”
“อาเซิ่ง อย่าห่วงข้า รีบหนีไป!”
เฉิงอิงร้อนรนจนหยาดน้ำตาเอ่อคลอ คนพวกนี้ล้วนเป็นนักเลงของพรรคแม่น้ำโลหิต ผ่านการนองเลือดมาแล้วทั้งนั้น แต่น้องชายของนางเพิ่งฝึกยุทธ์ได้ไม่กี่วัน
เฉิงเซิ่งไม่ตอบ เพียงปัดฝุ่นบนมือแล้วเดินเข้าไปในห้อง
“ใครตบหน้าพี่สาวข้า?”
ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะครืนใหญ่จะดังขึ้น
“เฉิงเหยียน หลานชายเจ้าเฝ้าศพจนเสียสติไปแล้วหรือ?” ชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มคน พลางขยับข้อมือ “ข้าตบเอง แล้วอย่างไร? คิดจะตบคืนแทนพี่สาวเจ้าหรือ?”
“ใช่”
สิ้นคำ เฉิงเซิ่งก็ย่อตัวลง วางท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้ายอย่างมั่นคง ประสานเอวกับขาเป็นหนึ่งเดียว แล้วปล่อยหมัดกระแทกออกไป
“โฮก—!”
รอยยิ้มบนใบหน้าชายฉกรรจ์ยังไม่ทันจาง หน้าอกก็ราวกับถูกกระทิงเถื่อนพุ่งชน ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพงดินดังสนั่น เศษดินร่วงกราว เขากุมหน้าอกทรุดลงกับพื้น อ้าปากค้างอยู่นานก็หายใจไม่ออกแม้แต่เฮือกเดียว
รอยยิ้มของลุงใหญ่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า “เจ้า...ทะลวงขั้นแล้วหรือ?”
เฉิงเซิ่งไม่สนใจเขา หันไปมองคนที่เหลือ “เข้ามาพร้อมกันเลย จะได้จบไว ๆ”
“ไอ้เด็กเวร รนหาที่ตาย!”
ชายฉกรรจ์หกคนคว้าเก้าอี้กับท่อนไม้ พุ่งเข้ามาพร้อมกัน
เฉิงเซิ่งกลับไม่ถอยร่น เข้าปะทะตรง ๆ แก่นสำคัญของท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้ายขั้นเชี่ยวชาญอยู่ที่คำว่า ‘มั่นคง’ ช่วงล่างหยั่งรากแน่นประหนึ่งต้นไม้ใหญ่ ต่อให้ใครพุ่งชนอย่างไรก็ไม่ไหวเอน
ท่อนไม้ฟาดลงมาตรงหน้า เขายกแขนขึ้นรับ ท่อนไม้หักดังกร๊อบเป็นสองท่อน จากนั้นตวัดหมัดสวนเข้าเต็มใบหน้า เลือดกำเดาพุ่งกระฉูด ชายคนนั้นหงายหลังล้มลงทันที
ทางซ้ายมีคนยกเก้าอี้ฟาดใส่ท้ายทอย เขาเบี่ยงตัวหลบ คว้าข้อมืออีกฝ่ายแล้วกระชากเข้าหาตัว ก่อนยกเข่ากระแทกท้องน้อยอย่างแรง ชายคนนั้นงอตัวเป็นกุ้ง คุกเข่ากับพื้นขย้อนจนหยุดไม่ได้
สามคนที่เหลือเริ่มรู้จักระวังตัว คนหนึ่งโอบเอว อีกสองคนเข้าล็อกแขนจากทั้งสองด้าน เฉิงเซิ่งปักเท้าทั้งสองแน่นกับพื้น บิดเอวและแผ่นหลัง เหวี่ยงทั้งสามคนพร้อมแรงที่พวกมันใช้เข้ามา จนกระแทกโต๊ะหักไปครึ่งหนึ่ง
เพียงสิบกว่าอึดใจ ภายในห้องก็มีคนนอนระเนระนาด เสียงร้องครวญครางดังระงม
กลางห้อง เด็กหนุ่มมีไอขาวลอยกรุ่นออกจากร่าง ทว่าลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ เขาก้มมองหมัดของตน เดิมคิดว่ารับมือสักสามสี่คนได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว ไม่คิดเลยว่าคนของพรรคแม่น้ำโลหิตจะอ่อนปวกเปียกถึงเพียงนี้
พอคิดดูอีกที เขาก็เข้าใจ คนที่มาดักหน้าประตูคงเป็นเพียงนักเลงชั้นนอกของพรรค มือดีตัวจริงยังไม่เผยโฉม
คนเดียวที่ยังยืนอยู่ในห้องคือเฉิงเหยียน
ใบหน้าของเฉิงเหยียนซีดเผือด ขณะถอยหลังไปพลางตะโกนไปพลาง “อาเซิ่ง อย่าทำอะไรเหลวไหล ข้าเป็นลุงแท้ ๆ ของเจ้านะ!”
“ลุงแท้ ๆ หรือ?” เฉิงเซิ่งก้าวไปข้างหน้า “วันเผาศพพ่อข้า คนในตระกูลไม่มาสักคน เป็นเจ้านั่นแหละที่ขัดขวาง ท่านพ่อเข้าไปฝังในสุสานบรรพชนไม่ได้ ก็เป็นความคิดของเจ้า ยุ้งข้าวบ้านข้าหมดเกลี้ยง ใครอยู่เบื้องหลังคอยขัดแข้งขัดขา เจ้าย่อมรู้อยู่แก่ใจ”
เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว “วันนี้เจ้าพาคนนอกมาทำร้ายพี่สาวข้า แล้วยังจะมาพูดเรื่องลุงแท้ ๆ อีกหรือ?”
แผ่นหลังของเฉิงเหยียนชนกำแพง อย่างไรเสียเขาก็เป็นชายฉกรรจ์วัยสามสิบกว่า ปกติเคยฝึกหมัดมวยกับบุตรชายมาบ้าง เมื่อถูกบีบคั้นจนถึงขั้นนี้ ในดวงตาจึงเผยแววดุร้าย “ไอ้สารเลว ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายไปข้าง!”
หมัดนี้มีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง แต่ในสายตาเฉิงเซิ่งกลับเชื่องช้าเกินไป เขายกมือรับไว้อย่างมั่นคง ก่อนหุบนิ้วทั้งห้ากำข้อมืออีกฝ่ายแล้วบิดอย่างแรง
“กร๊อบ!”
เฉิงเหยียนร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด กุมข้อมือคุกเข่าลงกับพื้น
เฉิงเซิ่งเก็บกระดาษสัญญาบนพื้นขึ้นมา ฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าอีกฝ่าย แล้วโปรยใส่หน้าเขา
“ที่ดินข้าไม่ยกให้ กลับไปบอกท่านปู่ แล้วก็บอกพรรคแม่น้ำโลหิตด้วยว่า ต่อไปใครกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านข้าอีก ข้าจะหักขามัน”
เขาจ้องลำคอของเฉิงเหยียนอยู่ครู่หนึ่ง กำปั้นที่ขบแน่นค่อย ๆ คลายออก
“ไสหัวไป”
ชายฉกรรจ์ที่นอนเกลื่อนพื้นราวกับได้รับการอภัยโทษ ต่างพยุงกันคลานออกไป เฉิงเหยียนถูกชายสองคนหิ้วแขนลากไปถึงหน้าประตู จู่ ๆ ก็หันกลับมา ดวงตาแดงก่ำ
“เฉิงเซิ่ง คอยดูเถอะ! พอเปียวเอ๋อร์ได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ ข้าจะทำให้พี่น้องเจ้าอยู่ไม่สู้ตาย! แล้วไอ้พ่อผีห่าของเจ้าด้วย เจ้านึกจริง ๆ หรือว่าเขา...”
พูดยังไม่ทันจบ เขาก็หุบปากฉับ ถูกคนลากจากไปอย่างเร่งรีบ
เฉิงเซิ่งจ้องมองออกไปนอกประตู จนกระทั่งเงาร่างโซเซเหล่านั้นลับหายไปในความมืด หัวคิ้วของเขาก็ยังไม่คลาย
“อาเซิ่ง!”
เฉิงอิงพุ่งเข้ามา จับตัวเขาพลิกดูตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าไม่ได้บาดเจ็บจึงค่อยโล่งใจ ทว่าน้ำตากลับไหลไม่หยุด “เจ้าทำพี่ตกใจแทบตาย พวกนั้นมีตั้งหลายคน เหตุใดถึงได้โง่เขลาเช่นนี้...”
“ไม่เป็นไรแล้ว” เฉิงเซิ่งยื่นมือแตะรอยแดงบนแก้มนาง “เจ็บหรือไม่?”
เฉิงอิงส่ายหน้าก่อน แล้วพยักหน้า สุดท้ายก็โผกอดเขาร้องไห้ออกมา
หลังร้องไห้อยู่นาน นางจึงสะอึกสะอื้นเล่าเรื่องช่วงบ่ายให้ฟัง ลุงใหญ่มาพร้อมคนตั้งแต่ยามเที่ยง เริ่มจากเกลี้ยกล่อมด้วยดี เมื่อเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จก็ทุบโต๊ะ สุดท้ายสั่งให้ชายฉกรรจ์คนนั้นลงมือ
“เขาบอกว่าเจ้าอยู่สำนักฝึกยุทธ์ไปวัน ๆ อีกไม่นานก็ต้องถูกไล่ออก ถึงตอนนั้นเงินยี่สิบตำลึงก็ยังไม่ได้สักแดง...”
เฉิงเซิ่งขานรับเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร พรรคแม่น้ำโลหิตเสียหายหนักถึงเพียงนี้ อีกไม่กี่วันคงส่งคนมาอีกแน่
“พี่สาว ยกข้าวสารกับแป้งเข้าไป คืนนี้เรากินมื้อใหญ่กัน”
……
เฉิงอิงง่วนอยู่หน้าเตาครึ่งชั่วยาม หั่นเนื้อครึ่งชิ้นที่เหลือแล้วนำไปตุ๋นกับหัวไชเท้า กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง เมื่อยกอาหารขึ้นโต๊ะ นางก็คีบเนื้อใส่ชามเฉิงเซิ่งทีละชิ้นจนหมด ส่วนตนเองถือเพียงชามน้ำข้าว
“พี่สาวก็กินด้วย”
“พี่ไม่หิว เจ้าเพิ่งต่อสู้มา ต้องบำรุงหน่อย”
เฉิงเซิ่งไม่พูด เขาคีบเนื้อสองชิ้นใส่ชามนางกลับไป เฉิงอิงถลึงตาใส่เขา แต่สุดท้ายก็ยอมก้มหน้ากิน กินไปได้สองคำก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “เจ้าทะลวงขั้นตั้งแต่เมื่อไร?”
“เมื่อคืน”
“เหตุใดไม่บอกแต่แรก?”
“บอกไปแต่แรก พี่ก็ร้องไห้อีกสิ”
เฉิงอิงยกมือตีแขนเขาทีหนึ่ง ดวงตายังแดงอยู่ แต่ริมฝีปากกลับยกเป็นรอยยิ้ม
หลังดึกสงัด เฉิงเซิ่งก็ขึ้นไปยืนบนหลักไม้ในลานบ้านตามเคย คืนนี้เขาฝึกนานกว่าปกติ ลมหนาวพัดกระหน่ำอยู่ค่อนคืน เหงื่อบนกายไม่เคยแห้งเลย
【สรุปประจำวัน】
【เหตุการณ์วันนี้: ห่วงใยพี่สาว จึงรับมือศัตรูแปดคนโดยไม่ลนลาน ลงมือเด็ดขาด แต่รู้จักไว้ชีวิต ไม่ปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบทำลายอนาคต ทั้งกล้าหาญและมีสติปัญญา】
【รางวัล: พลังเลือดลม +6, วิชายุทธ์ +8, พลังปีศาจ +1】
【ชื่อ: เฉิงเซิ่ง】
【พลังเลือดลม: 53/100】
【วิชายุทธ์: ท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้าย: 112/300 (ขั้นเชี่ยวชาญ)】
【พลังปีศาจ: 8】
หากดำเนินไปตามความคืบหน้านี้ อีกเจ็ดหรือแปดวันพลังเลือดลมก็คงเต็มเปี่ยม เฉิงเซิ่งเก็บท่าหมัด แล้วทอดสายตาไปยังหลังเขา ใต้ต้นสนต้นนั้นฝังไว้เพียงภาพเหมือนภาพหนึ่ง
“ท่านพ่อ ท่านตายอย่างไรกันแน่...”