«มีสูตรโกงด้วย!»
เฉิงเซิ่งมองแผงหน้าต่างที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ความยินดีวาบหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจ
เมื่อครู่ยังคิดหนักเรื่องพรสวรรค์อยู่เลย พริบตาต่อมาก็ได้รับการแก้ไขแล้ว
«เป็นอย่างที่คิด ฉันรู้อยู่แล้วว่าสวรรค์ส่งฉันข้ามภพมา ไม่ใช่เพื่อให้กลายเป็นคนไร้ความสามารถ»
เฉิงเซิ่งหัวเราะหึ ๆ ความหมายของแผงหน้าต่างนี้เข้าใจไม่ยากนัก มันจะสรุปสิ่งที่เฉิงเซิ่งพูดและทำในแต่ละวัน แล้วเปลี่ยนเป็นแต้ม
«ถ้าเป็นเช่นนี้ เมื่อมีแผงหน้าต่างนี่แล้ว ภายในหนึ่งสัปดาห์ฉันก็มีโอกาสทะลวงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ได้!»
...
มื้อเย็นมีเพียงข้าวสวยร้อน ๆ สองชามเท่านั้น หลังเฉิงลี่ผู้เป็นเสาหลักของบ้านสิ้นใจ ลุงใหญ่ก็จัดการติดต่อผู้คนไว้ล่วงหน้า ไม่ให้คนในตระกูลมาร่วมงานศพ ทั้งยังสั่งให้ตัดเสบียงของบ้านเฉิงเซิ่งอีกด้วย
«อาเซิ่ง กินประทังไปก่อนเถิด พรุ่งนี้เจ้าไปพักที่สำนักยุทธ์ก่อน บิดาเคยมอบเงินให้เจ้าสำนักไม่น้อย เขาคงไม่ถึงกับไม่ไว้หน้าเราสักนิดหรอก»
«ข้ารู้ แล้วพี่จะทำอย่างไร?»
เฉิงเซิ่งซดโจ๊กอุ่น ๆ คำหนึ่ง ก่อนถามพี่สาว
เจ้าสำนักยุทธ์เคยเป็นขุนนางใหญ่แห่งกองปราบปีศาจ หลังเกษียณก็เปิดสำนักยุทธ์ขึ้นมา เพื่อส่งเสริมบุคลากรให้หน่วยงานเดิม ย่อมไม่เห็นผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของตระกูลเฉิงอยู่ในสายตา ยามนี้เฉิงเซิ่งไปหาเขา ต่อให้เห็นแก่หน้าบิดาที่ล่วงลับไปแล้ว เขาก็ไม่มีทางทำให้เฉิงเซิ่งลำบากใจ
แต่ปัญหาคือ หากเขาจากไปแล้ว พี่สาวจะทำอย่างไร?
พูดตามตรง เฉิงเซิ่งเพิ่งข้ามภพมาได้ไม่นาน ความผูกพันที่มีต่อพี่สาวคนนี้ยังไม่ลึกซึ้งนัก ทว่าในวันเดียวกันนี้ สิ่งที่พี่สาวทำเพื่อตน เขาล้วนเห็นอยู่แก่ตา
ทุกคำพูด ทุกสีหน้า ทุกการกระทำ ล้วนคิดเผื่อเขาทั้งสิ้น
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เฉิงเซิ่งทำอาหารไม่เป็น หากไม่มีพี่สาว คืนนี้เขาคงต้องอดอยาก
«เจ้าไม่ต้องห่วงพี่หรอก ตั้งใจฝึกยุทธ์ให้ดี พวกเราถึงจะมีวันได้ลืมตาอ้าปาก...»
กล่าวจบ เฉิงอิงก็ลุกจากโต๊ะอาหาร เดินไปข้างเตียงแล้วก้มลง หยิบเงินสามตำลึงออกมาจากห่อผ้าขาด ๆ ใต้เตียง
«รับไป» เฉิงอิงยัดเงินใส่อ้อมอกเฉิงเซิ่งโดยไม่ลังเล «เจ้าฝึกยุทธ์ต้องกินเนื้อ จะดื่มแต่ข้าวต้มทุกวันได้อย่างไร?»
«พี่ เงินนี่ได้มาจากไหน?»
«พี่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ บิดาบอกว่าตอนพี่ออกเรือนให้เอาเงินส่วนหนึ่งไป แล้วท่านจะช่วยเติมให้อีกส่วนเป็นสินเดิม...»
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเฉิงอิงก็แดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
ตอนนี้บิดาจากไปแล้ว ไม่มีใครช่วยเติมสินเดิมให้แก่นางอีก
«พี่ เงินนี่ข้ารับไว้ไม่ได้»
«เหตุใดจะรับไว้ไม่ได้!» เฉิงอิงไม่สนใจเฉิงเซิ่งอีก เดินกลับไปที่โต๊ะอาหารแล้วก้มหน้ากินข้าวตามลำพัง
«บิดาจากไปแล้ว พี่ก็เหลือเจ้าเป็นญาติเพียงคนเดียว หากเจ้ามีชีวิตที่ดี พี่ก็เบาใจ พี่ไม่ได้หวังให้เจ้าเติบใหญ่แล้วไปแก้แค้นแทนบิดา แค่อยากให้เจ้ามีชีวิตเป็นสุข วันหน้าจะได้แต่งภรรยาสักคน...»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉิงเซิ่งก็ไม่พูดอะไรอีก เก็บเงินไว้ให้ดี
อย่างที่นางพูด การฝึกยุทธ์ต้องกินเนื้อ จึงจะบำรุงพลังเลือดลมได้เร็วขึ้น
แต่เงินก้อนนี้เป็นเงินสินเดิมของพี่สาว...เขาจะต้องคืนให้แน่นอน คืนให้สิบเท่า!
‘วางใจเถอะพี่ ขอเวลาให้ฉันหนึ่งสัปดาห์ ฉันจะพาพี่เข้าเมืองไปอยู่บ้านหลังใหญ่’
หลังมื้ออาหาร ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว ฤดูหนาวของเมืองชิงเฉิงหนาวเหน็บ เฉิงเซิ่งสวมเสื้อบางตัวหนึ่งแล้วเดินออกจากห้อง
«พี่ไปนอนก่อนเถิด ข้าจะออกไปฝึกยุทธ์สักพัก»
«อืม ได้ รีบกลับเข้าห้องด้วย ข้างนอกหนาว»
....
«ฮึ่ย!»
ในลานกว้างอันหนาวเย็น เด็กหนุ่มยืนอยู่บนหลักไม้ แววตามุ่งมั่น ก่อนเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างแรง!
ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า ราวกับคมมีดกรีดลงบนผิวหนัง เขากัดฟันไม่หวั่นเกรง แม้จะตกจากหลักไม้หลายครั้ง ก็ยังปีนกลับขึ้นไปอีก
«ท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้ายนี้ฝึกยากจริง ๆ...»
เฉิงเซิ่งยืนอยู่บนหลักไม้ อดบ่นออกมาไม่ได้
ใคร ๆ ก็กล่าวว่าวิถียุทธ์นั้นยากลำบาก บัดนี้เขาจึงได้สัมผัสอย่างลึกซึ้ง
เคล็ดวิชาหลักไม้นี้เป็นสิ่งที่อาจารย์สอนเฉิงเซิ่งตอนเพิ่งเข้าสำนักยุทธ์ แม้จะไม่นับเป็นวิชาชั้นเลิศ แต่หากฝึกจนสำเร็จขั้นสูงสุด ก็เพียงพอให้คนผู้เดียวสยบพยัคฆ์ได้ หากพลังเลือดลมเต็มเปี่ยมจนทะลวงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ ก็สามารถต่อกรกับคนหลายสิบคนได้ด้วยตัวคนเดียว
เฉิงเซิ่งฝึกต่ออีกหนึ่งชั่วยาม จึงลงจากหลักไม้แล้วเดินกลับเข้าห้อง
เวลานี้อาจเป็นเพราะกำลังฝึกวิชา ผิวกายของเขาจึงมีไอร้อนลอยออกมาไม่ขาด ไอร้อนพวยพุ่งขึ้น ทำให้เขาคลายความหนาวเหน็บลงได้
ตลอดสามวันต่อจากนั้น เฉิงเซิ่งเก็บตัวเงียบในช่วงกลางวัน ช่วยพี่สาวจัดการงานศพของบิดาไปด้วย ระหว่างนั้นเขายังแอบเข้าเมือง นำเงินสินเดิมของพี่สาวไปซื้อเนื้อมาหลายชั่ง
สิ่งที่ทำให้เขาอยากฆ่าคนก็คือ ตระกูลเฉิงทำเกินไปแล้ว!
ลุงใหญ่ถึงกับไม่ยอมให้ป้ายวิญญาณของบิดาเข้าไปในสุสานบรรพชน กลางดึก เฉิงเซิ่งจำต้องฝ่าลมหนาว หอบภาพเหมือนของบิดาไปขุดหลุมฝังไว้หน้าต้นสนบนเขาด้านหลัง
«ท่านพ่อวางใจเถิด แค้นนี้ข้าจะต้องชำระ!»
ตลอดสามวันนี้ เฉิงเซิ่งได้ยินพี่สาวเล่าว่า บุตรชายของลุงใหญ่ ซึ่งก็คือลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง เดิมทีก็ถูกตรวจพบว่ามีกระดูกยุทธ์ และเข้าตาผู้ช่วยหัวหน้าพรรคแม่น้ำโลหิต จึงได้รับการถ่ายทอดวิชายุทธ์จากเจ้าตัวโดยตรง
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ลุงใหญ่จะยกที่ดินของเฉิงเซิ่งให้พรรคแม่น้ำโลหิต อีกฝ่ายยังประกาศกร้าวว่า ‘รอให้ลูกชายข้ากลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์เมื่อใด ข้าจะเหยียบสายตระกูลของเฉิงลี่ให้จมดิน!’
เฉิงเซิ่งได้ยินแล้วไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรนัก ในเมื่อท่านไร้เมตตา ก็อย่าหาว่าข้าไร้คุณธรรม!
หกวันต่อมา เฉิงเซิ่งเพิ่งทำพิธีครบเจ็ดวันให้บิดาเสร็จ กลางคืนก็ฝึกต่ออีกสามชั่วยาม ลมหนาวพัดวูบจนใบหน้าเจ็บแสบ
แต่ทั้งหมดนี้ล้วนคุ้มค่า
【สรุปประจำวัน】
【เหตุการณ์วันนี้: กลางวันกตัญญู อดกลั้นเป็น กลางคืนฝึกบนหลักไม้ต้านลมหนาว นับว่ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว!】
【รางวัล: พลังเลือดลม +5, วิชายุทธ์ +10, พลังปีศาจ +1】
【พลังเลือดลม: 45】
【วิชายุทธ์: ท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้าย: 104/100 (ขั้นชำนาญเล็กน้อย)】
【พลังปีศาจ: 7】
«ตูม!»
ทันทีที่แผงหน้าต่างสรุปผล กระแสอุ่นสายหนึ่งก็พลันไหลผ่านใจเฉิงเซิ่ง จากนั้นกล้ามเนื้อทั่วร่างก็พองโตขึ้นอย่างน่าตกตะลึง กระบวนการทั้งหมดกินเวลานานเกือบครึ่งชั่วยาม
เฉิงเซิ่งลืมตาขึ้น ยืนอยู่บนหลักไม้ ก่อนชกหมัดออกไป!
«โฮก!»
หมัดนี้กลับมาพร้อมเสียงคำรามของพยัคฆ์แผ่วเบา!
ในชั่วขณะนั้นเอง เฉิงเซิ่งพลันรู้สึกว่าความเข้าใจในท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้ายของตนก้าวหน้าไปอีกขั้น ราวกับเรื่องที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นปัญหาท่วงท่าหรือวิชายุทธ์ ล้วนคลี่คลายได้โดยง่าย
«นี่ก็คือขั้นชำนาญเล็กน้อยสินะ»
เฉิงเซิ่งตกตะลึงในใจ เพียงขั้นชำนาญเล็กน้อยก็เปลี่ยนแปลงได้มากถึงเพียงนี้ ต่อไปจะยิ่งน่าเหลือเชื่อเพียงใด?
แต่ขณะเดียวกัน เฉิงเซิ่งก็อดโล่งใจไม่ได้ โชคดีที่เขามีแผงหน้าต่างนี้ ไม่เช่นนั้นการทะลวงขั้นชำนาญเล็กน้อยคงกลายเป็นปัญหาใหญ่จริง ๆ
«อาเซิ่ง มากินข้าวได้แล้ว»
«ข้ามาแล้วพี่»
หลังทะลวงขั้นสำเร็จ เวลาก็ล่วงเข้าสู่รุ่งเช้าของวันถัดมา พี่สาวทำอาหารเช้าให้เฉิงเซิ่งเช่นเคย
«อาเซิ่ง กินเสร็จแล้วพี่จะเข้าเมืองอีกสักรอบ ลองดูว่าจะหางานทำ หาเงินได้บ้างหรือไม่»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่เฉิงเซิ่งถือชามข้าวก็ชะงักไปเล็กน้อย หลายวันนี้ลุงใหญ่ยิ่งกำเริบเสิบสาน ถึงกับตัดเสบียงของบ้านเฉิงเซิ่งจนหมดสิ้น พี่สาวไม่มีทางเลือก จึงต้องเข้าเมืองหลายครั้งเพื่อหางานทำ หาเงินมาซื้อข้าว
แต่เรื่องของตระกูลเฉิงแพร่สะพัดออกไปนานแล้ว ไม่มีใครอยากล่วงเกินบ้านลุงใหญ่หรือพรรคแม่น้ำโลหิต จึงไม่มีใครรับเฉิงอิงเข้าทำงาน
«พี่ไม่ต้องไปแล้ว ลุงใหญ่ทำเกินไป ไม่มีใครกล้ารับพวกเราหรอก»
«แล้วจะทำอย่างไรดี เสบียงที่บ้านเหลือไม่มากแล้ว หากเจ้าต้องหิว พี่ก็ยิ่งไม่สบายใจ»
เฉิงเซิ่งไม่ตอบ เพียงตักข้าวเข้าปากอีกคำ «พี่ ข้าทะลวงขั้นแล้ว»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉิงอิงก็ดีใจจนเห็นได้ชัด นางมองเฉิงเซิ่ง รอยยิ้มที่มุมปากผุดขึ้นไม่ยอมหุบ «อาเซิ่งเก่งขึ้นแล้วจริง ๆ พี่ดีใจมาก»
«ประเดี๋ยวข้าจะไปสำนักยุทธ์ อาจารย์เคยบอกไว้นานแล้วว่า ใครทะลวงถึงขั้นชำนาญเล็กน้อยได้ จะได้รับรางวัลเป็นข้าวสารกับแป้งอย่างละห้าสิบชั่ง»