เทพยุทธ์อาภรณ์แพร

ตอนที่ 1 ไร้พยัคฆ์บนภูเขา ลิงจึงผงาดเป็นใหญ่!

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉิงเซิ่งมีสีหน้าเหม่อลอยอยู่บ้าง เหตุใดเพิ่งทะลุมิติมาก็ต้องจัดงานศพให้พ่อเสียแล้ว?

ต้ากาน เมืองชิงเฉิง ตระกูลเฉิง

บนเพิงไม้ผุพังแขวนผ้าขาวไว้สองผืน บนโต๊ะมีภาพถ่ายขาวดำตั้งอยู่หนึ่งภาพ เบื้องหน้ารูปนั้น เฉิงเซิ่งกับพี่สาวสวมผ้าป่านไว้ทุกข์ คุกเข่ามานานจนไม่รู้ว่าเท่าไรแล้ว

“อาเซิ่ง เจ้าไปนั่งพักทางโน้นสักครู่เถิด พี่จะเฝ้าอยู่ตรงนี้คนเดียวอีกสักพัก”

“ได้” เฉิงเซิ่งรับคำทันที เขาคุกเข่าจนหัวเข่าชาไปหมดแล้ว จำเป็นต้องพักให้ดีจริง ๆ

ในความทรงจำ สองพี่น้องน่าจะคุกเข่าอยู่ใน ‘โถงไว้ทุกข์’ แห่งนี้มาทั้งคืนแล้ว

เฉิงเซิ่งลุกขึ้น แต่ไม่ได้เดินออกจากโถงไว้ทุกข์ เพียงขยับไปด้านข้างไม่กี่ก้าวก็ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นดิน

อาการชาที่หัวเข่าบรรเทาลง ในที่สุดเฉิงเซิ่งก็ได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาเงยหน้ามองภาพถ่ายบนโต๊ะ แล้วมองร่างผอมบางของเฉิงอิง ก่อนเอ่ยเสียงเบา

“พี่ พ่อตายได้อย่างไรหรือ?”

พอได้ยินเช่นนั้น เฉิงอิงคงนึกถึงบางเรื่องขึ้นมา มุมปากกระตุกไปมาหลายครั้ง ก่อนสะอื้นไห้อย่างห้ามไม่อยู่ “ปีศาจ... มีจดหมายจากที่ว่าการบอกว่าพ่อพบปีศาจตอนเอาข้าวไปขาย ศพก็ยังหาไม่เจอ...”

“ปีศาจหรือ?” เฉิงเซิ่งขมวดคิ้ว เขาทะลุมิติมาได้ราวสิบกว่านาที ความทรงจำผสานเข้าด้วยกันเกือบหมดแล้ว จึงพอจะเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้

ราชวงศ์ต้ากาน ปีศาจออกอาละวาดไปทั่ว สำนักต่าง ๆ ผงาดขึ้นมากมาย ในยุคสมัยเช่นนี้ ชีวิตคนมีค่าน้อยกว่าหญ้าริมทางเสียอีก!

บิดาของร่างเดิมเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลเฉิง ครอบครองที่นาอยู่ถึง 50 หมู่ หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง เขาก็เรียกคนไปขายข้าวในเมือง แต่คราวนี้กลับไปแล้วไม่ได้กลับมาอีก...

“ปีศาจ... เรื่องนี้จัดการยากแล้วสิ”

เฉิงเซิ่งขมวดคิ้ว ชีวิตคนดี ๆ ของพ่อกลับต้องมาตายอย่างคลุมเครือเช่นนี้ ในใจเขาย่อมหวาดกลัวอยู่บ้าง จึงอยากรีบเรียนรู้ฝีมือติดตัว ไม่อยากเดินตามรอยพ่อ

ในความทรงจำ โลกนี้ดูเหมือนจะมีวิถีวรยุทธ์อยู่ เพื่อรับมือกับปีศาจ ราชสำนักจึงจัดตั้งหน่วยงานผู้ฝึกยุทธ์ขึ้นโดยเฉพาะ ดูเหมือนจะเรียกว่า...

“กองปราบปีศาจ!”

เฉิงเซิ่งพึมพำเสียงเบา ก่อนพ่อจะเสียชีวิตยังเก็บเงินไว้ได้บ้าง ทั้งยังหาทางส่งร่างเดิมเข้าโรงฝึกยุทธ์ โดยหวังให้ร่างเดิมเป็นผู้ฝึกยุทธ์และเข้าร่วมกองปราบมาร

อย่างแรกคือจะได้มีพลังป้องกันตัว อย่างที่สองคือไม่ต้องใช้ชีวิตคอยดูสีหน้าคนในตระกูลเฉิงอีก

“เรื่องนี้ปล่อยช้าไม่ได้ รอจัดงานศพพ่อเสร็จ ข้าจะไปฝึกยุทธ์ที่โรงฝึก”

เฉิงเซิ่งตัดสินใจแน่วแน่ เมื่อรู้ว่าโลกนี้มีปีศาจ ความปรารถนาที่จะฝึกยุทธ์ในใจเขาก็พุ่งถึงขีดสุด

แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่เขาไม่เข้าใจ

พ่อครอบครองที่นาดีตั้ง 50 หมู่ อย่างน้อยก็ต้องนับเป็นเจ้าที่ดินรายย่อยแล้วกระมัง เหตุใดพอพ่อเสีย นอกจากพี่น้องสองคนแล้ว กลับไม่มีใครมาส่งพ่อเป็นครั้งสุดท้ายเลย?

“พี่...” เฉิงเซิ่งกำลังจะเอ่ยถาม จู่ ๆ ประตูใหญ่ของลานเล็กก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

จากนั้นเงาสองร่างที่เฉิงเซิ่งคุ้นเคยอย่างยิ่งก็เดินเข้ามา คนหนึ่งแก่ คนหนึ่งหนุ่ม ชายชราถือไม้เท้า หลังค่อมเล็กน้อย ส่วนชายหนุ่มอายุราวสามสิบต้น ๆ มีกล้ามเนื้อใหญ่โตเต็มตัว

“ท่านปู่ ท่านลุงใหญ่?”

“อืม” ชายชราที่เดินนำหลังค่อมตอบ ก่อนพาชายฉกรรจ์ด้านหลังเดินเข้ามาต่อ

ชายชราเดินเข้าไปในเพิง มองภาพถ่ายของพ่อเฉิงเซิ่งแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา

เขาหันมามองเฉิงเซิ่ง ปลายนิ้วลูบไล้ไม้เท้าอยู่ครู่หนึ่ง

“ลี่เอ๋อร์ตายแล้ว เพื่อความเจริญของตระกูล ข้าจะพูดเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน”

ทว่าเพิ่งพูดได้เท่านั้น เฉิงอิงที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ สวมชุดไว้ทุกข์ก็ผุดลุกขึ้นฉับพลัน นางยกนิ้วชี้ไปทางชายชรา ดวงตาแดงก่ำ

“ท่านปู่ อย่าหวังเลย! ต่อให้พ่อข้าตายแล้ว ข้าก็ไม่มีวันยกที่ดินให้!”

“กำเริบแล้ว กำเริบใหญ่แล้ว!” พอได้ยินเช่นนั้น ชายชราก็โกรธจัดจนฟาดไม้เท้าอย่างแรง อกกระเพื่อมขึ้นลงถี่ ๆ ดวงตาชราจ้องเฉิงอิงเขม็ง

“ท่านพ่อ ให้ข้าพูดเอง” ท่านลุงใหญ่เห็นดังนั้นก็รีบพยุงชายชราไปด้านข้าง หาที่นั่งให้พัก

จัดการดูแลบิดาเรียบร้อย สีหน้าของท่านลุงใหญ่ก็เปลี่ยนไปทันที เฉิงเซิ่งถึงกับเห็นไอสังหารวูบหนึ่งในดวงตาเขา นี่หรือคือสิ่งที่คนในครอบครัวควรมีให้กัน?

“เฉิงอิง เฉิงเซิ่ง พวกเจ้าก็โตกันแล้ว ข้าจะไม่อ้อมค้อมกับพวกเจ้า ที่ดิน 50 หมู่นี้เดิมทีก็เป็นของตระกูล ตอนนี้เฉิงลี่ตายแล้ว ก็ควรคืนให้ตระกูล”

“หึ พูดได้ไพเราะเสียจริง!”

เฉิงเซิ่งฟังอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง ก็พอเข้าใจจุดประสงค์ของสองพ่อลูกที่มาที่นี่ ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากเห็นว่าพ่อตายแล้วจึงอยากยึดที่ดินกลับไป ช่างไร้ยางอายสิ้นดี

ที่ดิน 50 หมู่นี้เป็นรากฐานที่เฉิงเซิ่งกับพี่สาวจะใช้สร้างตัวต่อไป ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางยกให้

“อย่ารนหาที่ตาย” ท่านลุงใหญ่แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน “ก่อนเฉิงลี่ตาย ข้าก็ทำอะไรไม่ได้จริง แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว พวกเจ้าสองคนคิดว่าจะรักษาที่ดินนี้ไว้ได้หรือ?

ข้าบอกไว้เลยว่าตั้งใจจะยกที่ดินนี้ให้พรรค ขอแค่ผูกสัมพันธ์กับพรรคให้ดี ตระกูลเฉิงของเราก็จะอยู่ได้อย่างราบรื่น ข้าให้เงิน 20 ตำลึง พวกเจ้ามีเวลาคิดอีกหนึ่งสัปดาห์ ไตร่ตรองให้ดี”

“ท่านคิดจะยกที่ดินให้พรรคแม่น้ำโลหิต! เฉิงเหยียน เจ้าเป็นคนทรยศ!” พอเฉิงอิงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

ก่อนพ่อจะตาย ท่านเป็นเหมือนเสาหลักค้ำจุนครอบครัว แต่ตอนนี้เสาหลักพังลงแล้ว ใคร ๆ ก็กล้าเข้ามาเหยียบย่ำได้ทั้งนั้น...

ช่างเหมือนสำนวนที่ว่า ไร้พยัคฆ์บนภูเขา ลิงจึงผงาดเป็นใหญ่!

เฉิงเซิ่งรู้มานานแล้วว่าท่านลุงใหญ่สมคบคิดกับพรรคแม่น้ำโลหิต แต่เขาไม่คิดเลยว่าท่านลุงใหญ่จะถึงขั้นยกที่ดินของครอบครัวให้พรรค!

“ไตร่ตรองให้ดีว่าอะไรเป็นอะไร ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเฉิงลี่ตาย พวกเจ้าสองคนรักษาที่ดินนี้ไว้ไม่ได้หรอก หากรู้จักดูสถานการณ์ก็รับเงินแล้วไสหัวไปเสีย จะได้ไม่ต้องลงเอยด้วยการเสียทั้งเงินทั้งที่ดิน”

เฉิงเซิ่งไม่ได้ตอบคำพูดของท่านลุงใหญ่ กลับหันไปมองท่านปู่แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านปู่ นี่ก็เป็นความคิดของท่านด้วยหรือ?”

“หึ” ชายชราแค่นเสียงเย็นชา ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว

“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว” เฉิงเซิ่งพยักหน้า

“ฮ่า ๆ ๆ แบบนี้สิถึงจะถูก หลานรักของข้า มีเวลาหนึ่งสัปดาห์ก็คิดให้ดีเล่า”

ท่านลุงใหญ่จึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนประคองชายชราเดินออกจากลานเล็ก

ภายในลาน เฉิงอิงร่ำไห้อย่างหนัก นางคุกเข่ากอดภาพถ่ายของบิดาแน่น ไม่กล้าปล่อยมืออยู่นาน

“อาเซิ่ง เราให้ที่ดินเขาไม่ได้นะ! พี่ไม่เป็นไร แต่ต่อไปเจ้ายังต้องอาศัยที่ดินพวกนี้ทำมาหากิน”

เฉิงเซิ่งขมวดคิ้ว พี่สาวพูดถูก ที่ดินนี้ให้ไม่ได้เด็ดขาด และเขาก็ไม่คิดจะยกให้เช่นกัน

ในเมื่อถูกบีบจนไม่มีทางถอย เฉิงเซิ่งก็คิดจะสู้สักตั้ง ก่อนตายพ่อส่งเขาเข้าโรงฝึกยุทธ์ คงเป็นเพราะกลัวว่าหากเกิดเรื่องขึ้น บ้านจะไม่มีใครยืนหยัดออกหน้าพูดแทน

“ขอแค่ทะลวงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ได้ ฉันก็จะเข้ากองปราบปีศาจ...”

เฉิงเซิ่งคิดในใจ สถานะผู้ฝึกยุทธ์ในต้ากานนั้นสูงส่งเหนือผู้คนโดยแท้! ขอเพียงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้ ก็จะอยู่เหนือคนทั้งปวง ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ที่ดินเลย ตระกูลเฉิงอาจต้องชดใช้คืนมาอีกหลายหมู่ด้วยซ้ำ

ส่วนพรรคแม่น้ำโลหิตที่ว่า...

เป็นแค่โจรนอกกฎหมาย จะสู้ทางการได้หรือ?

แต่... เฉิงเซิ่งถอนหายใจ ในความทรงจำของเขา ร่างเดิมดูเหมือนจะเป็นคนไร้พรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์ ก่อนหน้านี้ยังเอาเงินของพ่อไปผลาญเสียอีก จนถึงตอนนี้ก็ยังยืนท่าฝึกไม่ได้มั่นคงเลย

“จะทำยังไงดีนะ”

ขณะครุ่นคิด ความกังวลก็อดฉายผ่านหว่างคิ้วของเฉิงเซิ่งไม่ได้

【สรุปผลประจำวัน】

【เหตุการณ์วันนี้: เผชิญวิกฤตโดยไม่ลนลาน ไม่หวาดหวั่นต่อภยันตราย รับมืออย่างแยบยล เก็บเวลาไว้ให้ตนเองพัฒนาฝีมือ ทั้งยังคิดแผนรับมือไว้ล่วงหน้า นับว่าไม่ใช่คนธรรมดา】

【รางวัล: พลังปราณโลหิต +3, ความชำนาญวิชา +3, พลังปีศาจ +1】

【ชื่อ: เฉิงเซิ่ง】

【พลังปราณโลหิต: 16/100】

【วิชายุทธ์: ท่าฝึกพยัคฆ์ดุร้าย: 20/100】

【พลังปีศาจ: 1】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป