วสันต์ในวังต้องห้าม

ตอนที่ 2 อ่อนหวานอยู่ในอ้อมกอดของเขา

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ก่อนอายุสิบเจ็ดปี จิ้นเส่อแม้จะเป็นเจ้าหญิงปลอม ทว่ากลับมีชีวิตสุขสบายยิ่งกว่าเจ้าหญิงแท้เสียอีก

เสด็จพ่อและเสด็จแม่ทรงเลี้ยงดูนางประหนึ่งบุตรแท้ อวี้เหวินชู่รักมั่นต่อนาง ส่วนพี่ชายทั้งห้าก็เอาอกเอาใจนางทุกอย่าง ล้อมรอบนางราวกับดวงดาวโอบล้อมจันทรา

นางถูกห้อมล้อมด้วยความรักและการทะนุถนอมอย่างไร้ขอบเขต จึงเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ชีวิตจะมีความสุขเช่นนี้ไปชั่วนิรันดร์

จนกระทั่งปีที่นางอายุสิบเจ็ด จางเยาวหัวผู้เติบโตในชายแดนเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมบิดา เพื่อเลือกหาคู่ครองที่เหมาะสม ภาพลวงตาแห่งความสุขที่นางเคยเชื่อจึงพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

จางเยาวหัวงดงามเจิดจ้า เปิดเผยและโดดเด่น เปล่งประกายเจิดจ้าราวดวงตะวัน พี่ชายทั้งหลายต่างถูกนางดึงดูด พากันวนเวียนอยู่รอบกายนางราวกับต้องมนตร์

อวี้เหวินชู่ยิ่งแล้วใหญ่ เขาปิดบังจิ้นเส่อ แล้วหมั้นหมายกับนาง

จิ้นเส่อเสียใจแทบขาดใจ วิ่งไปก่อเรื่องอาละวาดในงานพูดคุยเรื่องการหมั้นหมายของทั้งคู่ จางเยาวหัวตบหน้านางจนแก้วหูทะลุ

เมื่อเห็นนางเจ็บปวดล้มลงกับพื้น พี่ชายทั้งหลายที่เคยรักและเอ็นดูนาง กลับไม่มีใครสักคนลุกขึ้นปกป้องนาง

เสด็จแม่กลัวว่านางจะก่อเรื่อง จึงกล่าวว่าการกระทำของนางเป็นเพียงความหวงแหนพี่ชายของน้องสาว แล้วมีรับสั่งให้ขังนางไว้ในตำหนักเย็นเพื่อสำนึกตนทันที

ถึงตอนนั้นนางจึงเข้าใจว่า ก่อนหน้านี้พี่ชายทั้งหลายเอาอกเอาใจนาง เช่นเดียวกับที่ภายหลังพวกเขาเอาอกเอาใจจางเยาวหัว ล้วนเป็นไปเพื่อแย่งชิงบัลลังก์

ส่วนเหตุผลที่เสด็จแม่รับนางมาเลี้ยง ก็เพื่อใช้นางแย่งชิงความโปรดปรานเช่นกัน

เจ้าหญิงปลอมอย่างนาง ในสายตาของคนเหล่านี้ที่เรียกกันว่าญาติพี่น้อง ก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง เมื่อมีหมากที่มีค่ากว่านางปรากฏขึ้น นางก็กลายเป็นหมากที่ถูกทิ้ง...

“น้องสาวไม่สนใจข้า เป็นเพราะยังโกรธข้าอยู่หรือ”

จางเยาวหัวเอ่ยขึ้นขัดความคิดของจิ้นเส่อ ก่อนจะยื่นมือมาจับมือนางด้วยความรู้สึกผิด “น้องสาวคนดี ตอนนั้นข้ายังเยาว์วัยเกินไป ลงมือหนักเบาไม่เป็น เจ้าให้อภัยข้าได้หรือไม่”

“ฮองเฮาตรัสหนักเกินไปแล้ว กระหม่อมหวาดหวั่นยิ่งนัก” จิ้นเส่อซ่อนมือไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน “กระหม่อมมีแต่ฝุ่นคลีติดกาย อย่าให้มือของฮองเฮาต้องแปดเปื้อนเลยเพคะ”

จางเยาวหัวถอนหายใจอย่างผิดหวัง “น้องสาวพูดเช่นนี้ แสดงว่ายังโกรธข้าอยู่สินะ”

ถ้าไม่ใช่เช่นนั้นแล้วจะเป็นอย่างไรได้เล่า

จิ้นเส่อคิดในใจ ถูกตบจนหูหนวกไปข้างหนึ่ง ยังต้องสำนึกบุญคุณนางอีกหรือ

จางเยาวหัวเห็นนางไม่ยอมรับคำ จึงจำต้องเปลี่ยนเรื่อง “เหตุใดจึงไม่เห็นอ๋องเป๋ยหนาน เจ้าไม่ได้กราบทูลขอพระราชโองการว่าอาการป่วยเรื้อรังของอ๋องเป๋ยหนานกำเริบ อยากฉวยโอกาสนี้พาเขากลับเมืองหลวงมารักษาหรือ”

อ๋องเป๋ยหนาน เซียวหลานอวี่ คือสามีของจิ้นเส่อในเวลานี้

สมัยเด็กเขาร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยอยู่เนือง ๆ จนไร้ประโยชน์ บิดาจึงส่งเขามาเป็นตัวประกันที่เมืองหลวง ต่อมาเขากลายเป็นสหายร่วมเรียนของอวี้เหวินชู่

ครั้งนั้นจิ้นเส่อก่อเรื่องอาละวาดในงานพูดคุยเรื่องหมั้นหมาย จึงถูกไทเฮาสั่งขังไว้ในตำหนักเย็น

เซียวหลานอวี่ปิดบังอวี้เหวินชู่ ลอบขอไทเฮาแต่งจิ้นเส่อเป็นชายา

ไทเฮาทรงอนุญาตตามคำขอ ทั้งยังรับปากว่าจะช่วยให้เขาได้สิทธิ์สืบทอดตำแหน่งอ๋อง และลอบส่งทั้งสองออกจากเมืองหลวงในคืนวันอภิเษกสมรสของอวี้เหวินชู่

คืนนั้นเอง ไทเฮาตรัสกับจิ้นเส่อด้วยถ้อยคำไร้เยื่อใยว่า หากไม่ใช่เพื่อกลับมาจัดพิธีศพให้นาง ชั่วชีวิตนี้จิ้นเส่อห้ามกลับเมืองหลวงอีก

เมื่อนึกถึงสามี น้ำเสียงของจิ้นเส่อก็อ่อนโยนลงหลายส่วน “ทูลฮองเฮา ท่านอ๋องเดินทางติดต่อกันหลายวัน อาการป่วยจึงทรุดหนักขึ้น กระหม่อมคิดถึงไทเฮาเหลือเกิน จึงให้ท่านอ๋องกับลูกพักฟื้นที่สถานีพักม้าหนึ่งวัน ส่วนกระหม่อมขี่ม้ากลับมาก่อนเพคะ”

อวี้เหวินชู่เงียบงันมาโดยตลอด ครั้นได้ยินคำพูดนี้ แววตาก็พลันมืดครึ้มลง

เซียวหลานอวี่เป็นสหายร่วมเรียนของเขามาสิบปี สนิทสนมกันประหนึ่งพี่น้องร่วมสายเลือด แต่กลับลอบพาจิ้นเส่อหนีไปโดยไม่บอกเขา

ยามจิ้นเส่อเริงรักอยู่ในอ้อมแขนของเขา นางยังเคยพูดชัดเจนว่าชาตินี้จะรักเพียงเขาคนเดียว แต่หลังจากไปแคว้นหนานจวิ้นได้ไม่ถึงปี นางกลับให้กำเนิดบุตรชายแก่เซียวหลานอวี่

เขาหรี่ตาลง เผลอกำมือแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ

ไม่ใช่ว่าเขาใส่ใจจิ้นเส่อมากมายอะไร เพียงแต่รับไม่ได้ที่ถูกคนป่วยกระเสาะกระแสะชิงหญิงไปจากอก

จางเยาวหัวได้ยินเสียงนั้น จึงหันไปมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับจิ้นเส่ออย่างไม่ใส่ใจ “ข้ากับฝ่าบาทต่างเป็นห่วงอาการป่วยของอ๋องเป๋ยหนาน รอเขากลับมาแล้ว ข้าจะจัดให้สำนักหมอหลวงตรวจอาการเขาทันที”

“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาทและฮองเฮาเพคะ”

จิ้นเส่อกล่าวพลางจะคุกเข่าลงขอบพระทัยอีกครั้ง อวี้เหวินชู่เอ่ยขัดขึ้นว่า “พอเถอะ เรื่องสัพเพเหระค่อยว่ากันทีหลัง เราจะพาน้องหญิงไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่ก่อน ฮองเฮาพาสนมทุกตำหนักกลับไปเปลี่ยนชุดไว้ทุกข์ เตรียมการจัดพิธีศพ”

เมื่อจางเยาวหัวได้ยินว่าเขาจะพาจิ้นเส่อไปเข้าเฝ้าไทเฮาตามลำพัง ก็ชะงักลังเลไปชั่วขณะ

แต่เมื่อสบกับแววตาเย็นชาเกินหยั่งของเขา นางก็ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ได้แต่นำเหล่าสนมถอยออกไป

ก่อนจากไป นางเหลือบมองจิ้นเส่อ แววตานอกจากคำเตือนแล้ว ดูคล้ายจะมีความขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน

จิ้นเส่อเข้าใจคำเตือนของนาง แต่ไม่เข้าใจว่านางขุ่นเคืองเรื่องใด

นางก็ไม่ได้ถูกตบจนหูหนวก ไม่ได้ถูกแย่งตำแหน่งฮองเฮา และไม่ได้ต้องจากบ้านเกิดไปไกลสามพันลี้ แล้วนางมีอะไรให้ขุ่นเคืองกัน

หน้าโถงเงียบสงัด เหล่าขันทีนางกำนัลถูกไล่ออกไปจนหมด เหลือเพียงพี่น้องที่เคยสนิทสนมกันยืนประจันหน้า

สีหน้าอวี้เหวินชู่ขรึมเคร่ง พยายามมองหาอารมณ์อื่นจากใบหน้าของจิ้นเส่อ

ทว่าจิ้นเส่อกลับหลุบตาลงตลอด ไม่แม้แต่จะมองเขาสักแวบ

เขาเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันกายเดินไปยังตำหนักบรรทมของไทเฮา

จิ้นเส่อก้มหน้าเดินข้ามธรณีประตู ตามหลังเขาไปเงียบ ๆ

ไทเฮาทรงโปรดความหรูหรา ตำหนักบรรทมจึงยังคงวิจิตรโอ่อ่าเช่นเดิม

แต่แล้วอย่างไรเล่า ต่อให้หรูหราโอ่อ่าเพียงใด บัดนี้ก็เป็นเพียงห้องเก็บศพอันหรูหราเท่านั้น

ไทเฮาผู้ทรงแข่งขันเอาชนะตลอดพระชนม์ชีพ และช่ำชองเล่ห์กลทางการเมืองไม่แพ้บุรุษ บัดนี้หลับพระเนตรนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม ระหว่างพระขนงยังดูคล้ายมีความไม่ยินยอมอยู่

จิ้นเส่อคุกเข่าอยู่หน้าแท่นบรรทม เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต ใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ร้องไห้ไม่ออก

“ร้องไม่ออกก็ไม่ต้องฝืน อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ” อวี้เหวินชู่กล่าวเรียบ ๆ อยู่ข้างกายนาง

จิ้นเส่อฟังไม่ชัด จึงเงยหน้ามองเขา แล้วเอียงศีรษะไปด้านข้างตามความเคยชิน

อวี้เหวินชู่ชะงักไปชั่วครู่ นึกถึงเมื่อก่อนที่นางชอบเอียงศีรษะส่งยิ้มให้เขา ใบหน้างดงามน่ารักไร้เดียงสา ดวงตาเรียวโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว เปี่ยมด้วยความสุขและความบริสุทธิ์ที่ไม่รู้จักโลกภายนอก

ตอนนี้รูปลักษณ์ของนางเปลี่ยนไปไม่มาก เพียงแต่บนใบหน้าเรียบเฉยจนแทบด้านชานั้น ไม่เหลือความไร้เดียงสาสดใสอย่างแต่ก่อนให้เห็นอีกแล้ว

ไม่เป็นไร

ไม่มีใครไร้เดียงสาได้ตลอดไป

มีแต่ความทุกข์ยากเท่านั้นที่ทำให้คนเติบโต

ที่จริงนางควรขอบคุณเขาเสียด้วยซ้ำ ที่ช่วยทำลายภาพลวงตาเหล่านั้นให้นางตั้งแต่เนิ่น ๆ และฉีกธาตุแท้ของมนุษย์อันน่าเวทนาให้นางได้เห็น

น่าเสียดายที่นางไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ

และเขาก็ไม่มีวันเสียใจ

ไม่เสียใจที่ทำร้ายนาง และไม่เสียใจที่ย่างก้าวทุกก้าวที่เดินเพื่อขึ้นสู่บัลลังก์

เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ประหนึ่งกำลังทำบุญชดเชยให้ “กว่าจะเคลื่อนพระศพเสด็จแม่เข้าสุสานหลวง อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน เราจะให้คนจัดตำหนักหย่งโซ่ยให้เจ้าเข้าไปพัก”

ตำหนักหย่งโซ่ยเป็นตำหนักที่สนมยศสูงพำนักมาแต่ไหนแต่ไร ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงโปรดปรานจิ้นเส่อ จึงประทานตำหนักหย่งโซ่ยให้นาง หลังจากนางไปแคว้นหนานจวิ้น ตำหนักหย่งโซ่ยก็ว่างมาโดยตลอด

จิ้นเส่อไม่รู้ว่าเหตุใดอวี้เหวินชู่จึงไม่ให้คนอื่นเข้าไปอยู่ แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับนาง และนางก็ไม่อยากกลับไปพักที่นั่นอีก

นางจึงปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า “ไม่รบกวนเสด็จพี่ให้ต้องลำบากเพคะ คืนนี้หม่อมฉันจะอยู่เฝ้าพระศพเสด็จแม่ที่นี่ พอท่านอ๋องมาถึงแล้ว หม่อมฉันจะออกจากวังไปพักที่จวนเดิมของท่านอ๋อง จะได้ดูแลเขากับลูกสะดวกเพคะ”

จิ้นเส่อคิดว่าคำพูดนี้ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม ทว่าอวี้เหวินชู่กลับไม่รู้ว่าถูกสะกิดใจตรงไหน สีหน้าพลันมืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป