จิ้นเส่อสบเข้าไปในดวงตาลึกล้ำไร้ก้นบึ้งของบุรุษ พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่ซ่อนอยู่จางๆ
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงโกรธ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเพลิงโทสะของเขาพลอยเผาผลาญ นางจึงเก็บสายตากลับมาอย่างไม่ใส่ใจ กุมมือที่เย็นชืดของไทเฮาไว้ แล้วแนบหน้าผากลงบนหลังมืออันเย็นแข็งและแห้งกร้าน
นางร้องไห้ไม่ออกมาตลอด ครั้นสัมผัสเย็นเยียบซึมผ่านผิวหนัง ประตูแห่งความโศกเศร้าก็พลันเปิดออก
นางร้องเรียก “เสด็จแม่” อย่างควบคุมตนเองไม่ได้ น้ำตาพรั่งพรูออกมา
นางเกลียดไทเฮาเป็นความจริง ขุ่นเคืองไทเฮาก็เป็นความจริง บุญคุณที่เลี้ยงดูนางมาสิบเจ็ดปีก็เป็นความจริงเช่นกัน
แม้ความรักทั้งหมดที่สตรีผู้นี้มอบให้นางจะเป็นเพียงภาพลวง แต่นางก็ใช้ชีวิตอันเป็นสุขอยู่ในภาพลวงนั้นมาสิบเจ็ดปีเต็ม
นางไม่รู้ว่าบิดามารดาผู้ให้กำเนิดเป็นใคร ครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่า พระราชวังต้องห้ามคือบ้านที่จะอยู่กับนางไปชั่วนิรันดร์
บัดนี้ สตรีผู้มอบความอบอุ่นของบ้านให้นาง ทั้งยังทำให้นางบาดเจ็บไปทั่วร่าง กลับสิ้นใจลงเช่นนี้ ในยามที่นางเดินทางมาถึงสามพันลี้และก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาพอดี
นับแต่นี้ไป ไม่ว่านางจะขุ่นเคืองหรือเกลียดชัง ไทเฮาก็ไม่มีวันรับรู้อีกแล้ว
ความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดของนางเหล่านั้น ก็ไม่มีโอกาสได้เอ่ยถามอีกเช่นกัน
นางกลายเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่รู้ที่มาอย่างสิ้นเชิง...
เสียงร่ำไห้โศกเศร้าดังก้องไปทั่วพระตำหนัก แม้แต่เหล่าข้าหลวงในลานที่กำลังวุ่นวายเตรียมงานศพก็ยังสะเทือนใจ
อย่างไรก็เป็นธิดาที่เลี้ยงดูมาถึงสิบเจ็ดปี ต่อให้ก่อนหน้านี้เหล่าพระสนมจะร่ำไห้สะเทือนฟ้าสะเทือนดินเพียงใด ก็ยังเทียบเสียงร้องไห้ของนางเพียงคนเดียวที่ชวนให้ผู้คนหลั่งน้ำตาไม่ได้
มามาเฉา ผู้รับใช้ไทเฮามาหลายสิบปี ยืนเช็ดน้ำตาอยู่หน้าประตูพระตำหนัก
นับแต่วันที่องค์หญิงถูกไทเฮาเก็บกลับเข้าวัง มามาเฉาก็เป็นผู้ดูแลนางมาโดยตลอด แม้ทั้งสองจะมีฐานะเป็นนายบ่าว แต่ก็รักใคร่กันประหนึ่งมารดากับธิดา
องค์หญิงรู้มาตั้งแต่เล็กว่าตนเป็นทารกที่ถูกทอดทิ้ง แต่ไม่เคยโทษชะตาฟ้าลิขิต ทุกวันยังคงมีความสุข ปราศจากความกังวล
นางมีรูปโฉมงดงาม ทั้งยังจิตใจดีเป็นพิเศษ ผู้คนทั่วทั้งวังล้วนเคยได้รับความช่วยเหลือจากนาง
เพราะอดีตฮ่องเต้โปรดปรานนาง เหล่าองค์ชายหลายพระองค์ไม่ว่าใครทำผิด ก็ล้วนมาหานางเพื่อขอให้ช่วยทูลขอความเมตตา
แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ก็เป็นเพราะนางทูลขออดีตฮ่องเต้ จึงได้รับการปล่อยตัวออกจากตำหนักเย็น
แต่สตรีแสนดีเช่นนี้ ท้ายที่สุดกลับถูกญาติพี่น้องทุกคนทรยศ ทำร้ายจนบอบช้ำไปทั้งร่าง แล้วจากบ้านเกิดไปไกลแสนไกล
บัดนี้ไทเฮาจากไปแล้ว นอกจากตัวนางเอง ก็ไม่มีใครรู้อีกว่าในใจองค์หญิงมีความขมขื่นและความน้อยเนื้อต่ำใจมากมายเพียงใด
มามาเฉายิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า กำลังร่ำไห้อย่างเจ็บปวด อวี้เหวินชู่ก็เดินออกมาจากด้านในอย่างเงียบเชียบ
“ฝ่าบาท” มามาเฉารีบเช็ดน้ำตา แล้วคุกเข่าถวายคำนับเขา
“มามาเข้าไปปลอบนางเถิด”
อวี้เหวินชู่ทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนก้าวลงจากบันไดแล้วจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
แผ่นหลังสูงใหญ่ของเขาตรงแข็ง ราวกับขุนเขาที่ไม่มีผู้ใดผ่าให้แยกได้
เขาช่างเป็นคนใจแข็งประหนึ่งหินผาจริงๆ
เมื่อก่อนองค์หญิงชอบเขาถึงเพียงนั้น เพื่อทูลขอให้อดีตฮ่องเต้ปล่อยเขาออกจากตำหนักเย็น นางถึงกับคุกเข่าอยู่กลางหิมะหลายชั่วยาม จนติดหวัดและเกือบมีไข้สูงจนกลายเป็นคนโง่
ตอนนั้นเขาซาบซึ้งใจเพียงใด ยังกล่าวว่าจะไม่ทำให้องค์หญิงผิดหวังตลอดชีวิต ต่อให้ต้องทำให้ใครผิดหวังก็จะไม่มีวันทำให้องค์หญิงหลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว
บัดนี้องค์หญิงแทบจะร้องไห้จนขาดใจแล้ว เขากลับยังจากไปได้อย่างไม่สะทกสะท้าน
ตอนนั้นไทเฮาช่างมองคนผิดเสียจริง ถึงได้คิดว่าเขาควบคุมได้ง่ายกว่าองค์ชายองค์อื่น
มามาเฉามองแผ่นหลังของเขา ส่ายหน้าถอนใจ แล้วหันกลับเข้าไปในตำหนัก
จิ้นเส่อไม่รู้ว่าอวี้เหวินชู่จากไปแล้ว ร้องไห้จนหมดเรี่ยวแรงก็ยังไม่กล้าเงยหน้า
จนกระทั่งมีคนคุกเข่าลงข้างกาย มือเหี่ยวย่นคู่หนึ่งประคองนางขึ้นมา
“องค์หญิง โปรดระงับโศกด้วยเถิดเพคะ”
“มามา...” จิ้นเส่อเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นมามาเฉา ก็ร้องไห้พลางโผเข้าไปในอ้อมแขนของนาง
เสียงเรียก “มามา” ที่เจือสะอื้นนั้นบีบหัวใจมามาเฉาจนแหลกสลาย นางโอบร่างผอมบางของจิ้นเส่อไว้ น้ำตารินไหลราวสายฝน
“เด็กดี หลายปีมานี้เจ้าลำบากแล้ว...” นางร่ำไห้พลางลูบหลังจิ้นเส่อเบาๆ เช่นเดียวกับยามกล่อมนางนอนเมื่อครั้งยังเด็ก
จิ้นเส่อร้องไห้จนหยุดไม่ได้
เสด็จพ่อจากไปแล้ว เสด็จแม่ก็จากไปแล้ว คนเดียวในโลกนี้ที่ยังมองนางเป็นเด็ก ก็เหลือเพียงมามาเฉา
“มามา เมื่อข้ากลับแคว้นหนานจวิ้น ท่านไปกับข้าดีหรือไม่?”
มือของมามาเฉาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ข้าตั้งใจจะไปเฝ้าสุสานไทเฮา รอวันใดสิ้นใจ ก็จะลงไปปรนนิบัติพระนางต่อที่ปรโลก”
จิ้นเส่อตกใจ กำลังจะเกลี้ยกล่อมต่อ มามาเฉาก็คลายอ้อมแขน ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้นาง พลางเปลี่ยนเรื่องคุย “หลายปีมานี้องค์หญิงอยู่ที่แคว้นหนานจวิ้นเป็นอย่างไรบ้าง ท่านอ๋องดีกับองค์หญิงหรือไม่?”
“ดีเจ้าค่ะ ดีมาก” พอจิ้นเส่อเอ่ยถึงเซียวหลานอวี่ แววอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาแดงก่ำ “ท่านอ๋องเป็นคนดีมาก ดีกับข้า ทั้งยังอดทนกับเด็กมาก มามาวางใจเถิด”
มามาเฉากล่าวว่า “เมื่อครั้งท่านอ๋องประทับอยู่ในวัง ข้าก็ได้พบพระองค์อยู่บ่อยครั้ง รูปโฉมโดดเด่น รอบรู้กว้างขวาง และจิตใจเมตตาที่สุด องค์หญิงอภิเษกกับพระองค์ย่อมไม่ต้องทนทุกข์ เพียงแต่พระอาการประชวรของพระองค์บางครั้งดีขึ้น บางครั้งก็ทรุดลง ข้าอดเป็นห่วงไม่ได้...”
กล่าวถึงตรงนี้นางก็หยุดไว้ทัน แล้วถอนใจอย่างกังวล
จิ้นเส่อเข้าใจความหมายของนาง นางกลัวว่าเซียวหลานอวี่จะสิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควร ทิ้งนางกับลูกให้เป็นแม่ม่ายลูกกำพร้าไร้ที่พึ่ง
จิ้นเส่อเองก็ใช่ว่าจะไม่กลัว
หลายปีมานี้ นางเคยชินกับความรักและการอยู่เคียงข้างของเซียวหลานอวี่แล้ว ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าโลกที่ขาดเขาจะเป็นเช่นไร
ด้วยเหตุนี้ หลังได้รับราชโองการเรียกตัวกลับเมืองหลวงเพราะไทเฮาประชวรหนัก นางจึงวางความแค้นในอดีตลง แล้วทูลขออวี้เหวินชู่ หวังให้เขาอนุญาตให้นางพาเซียวหลานอวี่กลับเมืองหลวงมารักษา
เซียวหลานอวี่เป็นอ๋องต่างสกุล หากไม่ได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้ ก็ไม่อาจเข้ามาเมืองหลวงตามอำเภอใจ
โชคดีที่อวี้เหวินชู่ไม่ได้ทำให้พวกเขาลำบากใจ ทั้งยังตอบตกลงคำขอของนางอย่างใจกว้าง
เขาสมควรใจกว้างอยู่แล้ว
เพราะนี่คือท่วงท่าของผู้ชนะ
เขาเอาชนะทุกคน ได้เป็นผู้ครองแผ่นดิน แล้วจะไปถือสากับหมากตัวหนึ่งที่ตนเขี่ยทิ้งไปทำไม?
จางเยาวหัวเองก็ใจกว้างถึงขั้นกล่าวว่าจะให้หมอหลวงทั้งสำนักร่วมกันตรวจอาการเซียวหลานอวี่มิใช่หรือ?
เมื่อคนเรากลายเป็นผู้ชนะ ก็ย่อมมีน้ำใจกับผู้แพ้เป็นพิเศษ
เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขามีใจกว้างและมีสง่าราศีเพียงใด
จิ้นเส่อเม้มริมฝีปากแห้งผาก แล้วปลอบมามาเฉาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มามาวางใจเถิด ฮ่องเต้กับฮองเฮาให้ความสำคัญกับอาการประชวรของท่านอ๋องมาก พวกเขาจะให้สำนักหมอหลวงพยายามรักษาท่านอ๋องอย่างเต็มที่”
พอมามาเฉาได้ยินนางเอ่ยถึงอวี้เหวินชู่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายอยากพูดแต่ก็ลังเล
“มามาอยากพูดอะไรหรือ?” จิ้นเส่อถาม
มามาเฉาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าได้ยินว่าองค์หญิงพาซื่อจื่อเล็กกลับมาด้วยหรือเพคะ?”
จิ้นเส่อพยักหน้า ระหว่างคิ้วมีทั้งความจนใจและความกังวล “เดิมทีข้าไม่อยากพาเขามา แต่ราชโองการระบุให้เขากลับมาด้วย ระหว่างทางเร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน เขาต้องลำบากไม่น้อย”
“น่าสงสารจริงๆ ซื่อจื่อเล็กเพิ่งสี่ขวบ ต้องเดินทางไกลขนาดนี้ ไม่ง่ายเลย”
มามาเฉากวาดตามองรอบด้าน แล้วลดเสียงลงอีก “องค์หญิงอย่าถือสาเลย ข้าขอถามอย่างเสียมารยาทสักคำ ซื่อจื่อเล็กหน้าตาคล้ายผู้ใดหรือเพคะ?”
หัวใจจิ้นเส่อไหววูบ พลันเข้าใจความหมายของนาง
สิ่งที่มามาอยากถามจริงๆ ไม่ใช่เด็กหน้าตาคล้ายใคร แต่เป็นบิดาของเด็กคือใครต่างหาก
นางกังวลว่าเมื่อเด็กมาถึงเมืองหลวงแล้ว จะไม่ได้กลับแคว้นหนานจวิ้นอีกเลย