“จิ้นเส่อเด็กดี อย่ากลัวไปเลย เมื่อข้าขึ้นครองบัลลังก์แล้ว จะแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา……”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของชายหนุ่ม ราวกับอมก้อนน้ำผึ้งที่ละลายไม่หมดไว้ในปาก
มือใหญ่ที่มีหนังด้านบาง ๆ กอบกุมเอวอ่อนนุ่มของหญิงสาวไว้ ความร้อนจากฝ่ามือแทบจะหลอมละลายนาง
เสื้อฤดูใบไม้ผลิของหญิงสาวเลื่อนหลุดไปครึ่งหนึ่ง เส้นผมดำสยายอยู่บนหมอน ขนตายาวสั่นไหวดุจผีเสื้อที่กำลังตื่นตระหนก “แต่พวกเรา...เสด็จแม่ไม่ทรงยินยอมหรอก”
“เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องนี้ ข้ามีวิธีของข้าเอง” ริมฝีปากของชายหนุ่มแนบอยู่ข้างหูนาง ลมหายใจร้อนผ่าวจนชวนให้ใจสั่น
“จริงหรือ?”
“จริง” ชายหนุ่มโน้มกายลง ใช้แรงรั้งนางไว้ ราวกับต้องการหลอมรวมให้นางเข้าไปอยู่ในกระดูกและเลือดเนื้อของตน “จิ้นเส่อ เชื่อข้าเถิด ข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไป”
สายลมยามบ่ายในฤดูใบไม้ผลิพัดหน้าต่างให้เปิดออก กลิ่นหอมของดอกถูหมีลอยเข้ามาเป็นระลอก ชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มหลงใหล
“ได้”
นางเชื่อเขา มองใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพของเขา แล้วโอบแขนทั้งสองขึ้นคล้องคอ หัวใจวัยสิบเจ็ดปีของนางล่องลอยขึ้นลงไปตามเขา ท่ามกลางแสงเงาของฤดูใบไม้ผลิ……
“องค์หญิง องค์หญิง!”
เสียงแหลมเล็กอันเป็นเอกลักษณ์ของขันทีดังขึ้น จิ้นเส่อสะดุ้งลืมตา พบว่าตนยังนั่งอยู่ในเกี้ยว
นางเหนื่อยเหลือเกิน จากประตูซีหัวเหมินถึงพระตำหนักฉือหนิงเป็นระยะทางเพียงสั้น ๆ แต่นางกลับเผลอหลับไปเสียได้
นางยกมือกดหน้าอก ใช้เวลาหลายลมหายใจกว่าจะหลุดพ้นจากความฝันนั้น
นับจากวันที่จากเซียงจิงมาเป็นเวลาห้าปี นางวางเรื่องราวในอดีตลงหมดแล้ว ตัดขาดจากวันวานอย่างสิ้นเชิง มีเพียงความฝันนี้เท่านั้นที่มักหวนกลับมาในช่วงเวลาเฉพาะบางครั้ง
ทุกสิ่งในความฝันล้วนเป็นเรื่องจริง มีเพียงคำสัญญาเท่านั้นที่เป็นเรื่องลวง
คนที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องนางไปตลอดชีวิต ต่อมาก็สมปรารถนาได้เข้าไปประทับในตำหนักบูรพา ขึ้นครองใต้หล้า ทว่าฮองเฮากลับกลายเป็นหญิงอื่น
ส่วนนางก็ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอน เดินทางไกลไปยังแคว้นหนานจวิ้น กลายเป็นภรรยาของผู้อื่น และมีบุตรอายุสี่ขวบคนหนึ่ง……
“องค์หญิง ลงจากเกี้ยวเถิด ถึงพระตำหนักฉือหนิงแล้ว”
ม่านเกี้ยวถูกเลิกขึ้น แสงตะวันยามบ่ายในฤดูใบไม้ผลิส่องเข้ามา จนจิ้นเส่อต้องหรี่ตาลงเพราะแสบตา
นางตั้งสติให้มั่น แล้วจับมือขันทีลงจากเกี้ยว
ประตูวังของพระตำหนักฉือหนิงปรากฏสู่สายตา ความทรงจำในวันวานหลั่งไหลเข้ามาดุจคลื่นทะเล
ยังไม่ทันที่นางจะทันได้ทอดถอนใจกับการเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา ขันทีที่อยู่ข้างกายก็เร่งว่า “องค์หญิงรีบเสด็จเถิดพ่ะย่ะค่ะ ไทเฮายังทรงรอเฮือกสุดท้ายอยู่ ทรงรอเพียงพระองค์เท่านั้น”
หัวใจของจิ้นเส่อพลันเต้นกระตุก นางปล่อยมือขันที แล้ววิ่งตรงไปยังตำหนักหลักของพระตำหนักฉือหนิง
นางเคยอาศัยอยู่ในวังหลวงแห่งนี้นานถึงสิบเจ็ดปี
ครั้งยังเยาว์วัย นางเคยวิ่งเล่นหัวเราะอยู่ตามตำหนักต่าง ๆ แห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน
แต่ครั้งนี้กลับหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หนักเสียจนทุกก้าวที่นางย่างไปต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมด
ในที่สุดนางก็วิ่งมาถึงระเบียงหน้าตำหนักหลัก เพียงก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในประตู เสียงร่ำไห้สับสนวุ่นวายก็ดังขึ้นจากด้านในทันที
แม้นางจะได้ยินเสียงเพียงข้างเดียว ก็ยังรู้สึกว่าเสียงนั้นดังสะเทือนฟ้า ก้องกังวานจนหูแทบดับ
นางพยุงกรอบประตูไว้ ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ที่ดังสะเทือนหูนั้น คำพูดสุดท้ายที่เสด็จแม่ตรัสกับนางเมื่อครั้งจากเซียงจิงเมื่อห้าปีก่อนก็พลันผุดขึ้นมา——
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เว้นแต่จะกลับมาร่วมงานศพของข้า ชั่วชีวิตนี้เจ้าอย่าได้กลับเซียงจิงอีก!
บัดนี้ นางกลับมาแล้ว
จากแคว้นหนานจวิ้นถึงเซียงจิง ระยะทางสามพันลี้ นางเร่งเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน
สตรีผู้เลี้ยงนางจากทารกที่ถูกทอดทิ้งจนเติบใหญ่ มอบฐานะและเกียรติยศแห่งองค์หญิงให้นาง ก่อนจะทอดทิ้งนางอย่างไร้เยื่อใย ท้ายที่สุดนางก็ยังไม่ได้พบหน้าอีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้าย
นางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ลำคอตีบตันจนเจ็บปวด เบ้าตาแห้งผากกลับไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา
ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากในตำหนัก
ร่างสูงใหญ่ในฉลองพระองค์สีเหลืองสว่าง เดินออกมาท่ามกลางการแวดล้อมของเหล่านางกำนัลและขันที
เมื่อเห็นจิ้นเส่อ ร่างนั้นชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะก้าวเดินอย่างองอาจตรงมาหานาง
อวี้เหวินชู่
องค์ชายที่ประสูติในตำหนักเย็น
พี่ชายร่วมราชวงศ์ที่มิได้มีสายเลือดเดียวกับนาง
คนที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องนางไปตลอดชีวิต
ระหว่างทางมา จิ้นเส่อเคยคิดว่าหลังจากไม่ได้พบกันห้าปี เมื่อได้เจอเขาอีกครั้ง นางควรเผชิญหน้าเขาด้วยความรู้สึกเช่นไร จะควบคุมตนเองต่อหน้าเขาไม่ได้หรือไม่
แต่ในยามนี้ ขณะมองเขาก้าวเข้ามาหานางทีละก้าว ในใจกลับไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
ความเศร้า ความแค้น และความไม่ยินยอมในอดีต ถูกกาลเวลาทำให้เลือนหายไปนานแล้ว
บาดแผลที่ครั้งหนึ่งไม่กล้าแตะต้อง ก็มีอีกคนเยียวยาจนหายดีไปนานแล้ว
คนและเรื่องราวที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าจะไม่มีวันปล่อยวางได้ตลอดชีวิต บัดนี้ล้วนกลายเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญอีกต่อไป
ไม่นาน อวี้เหวินชู่ก็มาถึงตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ของเขาปกคลุมนางไว้ราวกับขุนเขา
“น้องหญิง”
เขาเรียกนาง น้ำเสียงมิได้ใสกระจ่างเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มอีกต่อไป หากเต็มไปด้วยความเย็นขรึมและน่าเกรงขามของจักรพรรดิ
จิ้นเส่อเอียงศีรษะเล็กน้อย ใช้หูข้างขวาฟัง
นับจากหูซ้ายถูกตบจนหนวกเมื่อห้าปีก่อน เวลาฟังผู้อื่นพูด นางก็มักจะเอียงศีรษะไปทางขวาโดยไม่รู้ตัว
มือที่ห้อยอยู่ข้างกายของอวี้เหวินชู่ขยับเล็กน้อย คล้ายอยากเอื้อมไปสัมผัสหูของนาง
จิ้นเส่อถอยหลังหนึ่งก้าว คุกเข่าคารวะเขาโดยมีธรณีประตูกั้นอยู่ระหว่างทั้งสอง “หม่อมฉัน เซียวจิ้นเส่อ ขอถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
หม่อมฉัน?
เซียวจิ้นเส่อ?
อวี้เหวินชู่ยืนนิ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
นางเป็นน้องหญิงของเขาชัด ๆ ทั้งยังใช้นามสกุลเดียวกับเขา
แต่บัดนี้กลับคุกเข่าอยู่ตรงหน้า เรียกตนเองว่าหม่อมฉัน ทั้งยังเปลี่ยนนามสกุลไปใช้ของบุรุษผู้นั้น
นางยังแค้นเขาอยู่หรือ จงใจใช้วิธีนี้ยั่วโทสะและแก้แค้นเขา?
มุมปากของเขาขยับ เขายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
เขาเป็นหมากที่ถูกทอดทิ้งให้เน่าอยู่ในตำหนักเย็น ครั้นเข้าใกล้นางในปีนั้น ก็เพียงเพื่อใช้ประโยชน์จากนาง ให้ได้มาซึ่งความไว้วางพระทัยของไทเฮา และอาศัยอำนาจของไทเฮาชิงบัลลังก์
เขายอมรับว่าการกระทำเช่นนี้ต่ำช้า
แต่หากไม่ทำเช่นนี้ เขาจะเอาอะไรไปต่อกรกับบรรดาพี่น้องที่มีชาติกำเนิดสูงศักดิ์เหล่านั้น?
ต่ำช้าก็ต่ำช้าเถิด อย่างไรเสียผู้ชนะก็คือเขา
ส่วนบาดแผลที่จิ้นเส่อได้รับ เขาเองก็เคยเจ็บปวดใจ แต่ไม่เคยเสียใจเลยแม้แต่น้อย
เมื่อก่อนก็ไม่เสียใจ ต่อไปก็ไม่มีวันเสียใจ
เขาก้มหน้าลง สายตาตกอยู่บนลำคอที่นางก้มต่ำ
นางเดินทางมาไกล ทั้งร่างเปื้อนฝุ่นจนดูหม่นหมอง ทว่าลำคอขาวผ่องเรียวบางนั้นกลับเปล่งประกายละมุนราวหยกมันแพะ
หัวใจของเขาคล้ายถูกบางสิ่งทิ่มแทง ยามบ่ายในฤดูใบไม้ผลิเมื่อครั้งนั้น ซึ่งเกือบถูกเขาลืมเลือนไปแล้ว พลันปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไร้สัญญาณ
ร่างอ่อนนุ่มของเด็กสาวถูกเขากดไว้ใต้กาย รอยแดงแต้มอยู่บนลำคอขาวผ่อง ล้วนเป็นร่องรอยที่เขาทิ้งไว้……
ภาพนั้นวูบผ่านไป แล้วถูกเขากดข่มลงอย่างรวดเร็ว
เขากำมือแน่น กล่าวอย่างไม่แสดงสีหน้าว่า “ลุกขึ้นได้”
จิ้นเส่อทูลขอบพระทัยแล้วลุกขึ้น ยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิม
นางอยากเข้าไปพบไทเฮาทันที แต่อวี้เหวินชู่ไม่ตรัสและไม่หลีกทาง นางจึงทำได้เพียงรอ
ท่ามกลางความเงียบงันอึดอัด ฮองเฮาในฉลองพระองค์หงส์สีเหลืองสว่างก็เสด็จออกมาจากห้องบรรทมของไทเฮา ด้านหลังมีพระสนมหลายคนที่ล้วนงดงามสะคราญโฉมติดตามมา พวกนางล้วนเป็นบุตรีตระกูลสูงศักดิ์ที่เคยรายล้อมจิ้นเส่อ
เมื่อเห็นจิ้นเส่อที่เดินทางมาอย่างสมบุกสมบันและดูอิดโรย ทั้งหมดต่างชะงักไปชั่วครู่ แทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นนาง
ฮองเฮาทรงได้สติก่อนใคร เสด็จเข้าไปจับมือจิ้นเส่อ “น้องหญิงคนดี ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ก่อนเสด็จแม่จะสิ้นพระชนม์ยังทรงเรียกชื่อเจ้าอยู่เลย……”
พระนางมีสีหน้าโศกเศร้า ดวงตาแดงก่ำ ราวกับผู้ที่สิ้นใจไปคือพระมารดาของพระนางเอง
แต่จิ้นเส่อกลับรู้สึกราวกับถูกงูพิษกัด นางสะบัดมือกลับอย่างแรง
จางเยาวหัว ธิดาของแม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดิน
เมื่อห้าปีก่อน หูของจิ้นเส่อถูกนางตบจนหนวก