เฉินโก่วมีอายุเพียงหกขวบ แม้จะฉลาดกว่าเด็กทั่วไปมาก แต่ก็ยังไม่อาจเข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในยามนี้มีความหมายต่อตนอย่างไร
เพียงเห็นมารดาเศร้าโศกเสียใจแทบสิ้นสติ เฉินโก่วก็รู้สึกทุกข์ใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเช่นกัน
ในใจเขาย่อมต่อต้านการจากมารดาและครอบครัวอันอบอุ่นแห่งนี้ ทว่าเด็กน้อยอย่างเขาจะทำอะไรได้อีกเล่า
ในช่วงหลายวันก่อนออกเดินทาง ทั้งมารดาและบิดาต่างพร่ำบอกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ประโยคหนึ่ง
“ต้องมีชีวิตรอดให้ได้! ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร จงอย่าได้ออกหน้าเด็ดขาด!”
ไม่ว่ามารดาหรือบิดา ต่างก็พูดกับเขาหลายต่อหลายครั้ง
เฉินโก่วจดจำถ้อยคำนี้ได้อย่างลึกซึ้ง ประหนึ่งสลักไว้ในกระดูก บางครั้งบางคราวก็หวนก้องขึ้นมาในห้วงความคิด
“พี่ชาย ท่านรู้จักเฉินคงหรือไม่ เขาเป็นพี่ชายคนที่สามของข้า และเป็นศิษย์หลิวจีเหมินเหมือนกัน พี่สาวคนที่สี่ของข้า เฉินหงเหมย ก็เป็นศิษย์หลิวจีเหมินด้วย”
เฉินโก่วเดินตามหลังศิษย์หลิวจีเหมินผู้มารับตนมา พลางเอ่ยถามขึ้นโดยไม่มีจุดประสงค์อื่น เพียงอยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึม
เมื่อศิษย์หลิวจีเหมินได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่แสดงสีหน้าใด เพียงส่ายหน้าโดยไม่ได้ตอบเฉินโก่ว
ครอบครัวเช่นเฉินโก่วนั้นมีอยู่ไม่น้อย เด็กส่วนใหญ่ในเขาฉางชิงซานก็เป็นเช่นนี้ เมื่อถึงวัยที่กำหนด จุดจบของพวกเขาก็คือการกลายเป็นศิษย์หลิวจีเหมิน
เพียงแต่บางคนกลายเป็นเบี้ยที่ถูกส่งไปตาย ส่วนบางคนกลับสร้างชื่อเสียงจนมีอนาคตก้าวไกล
เมื่อเห็นศิษย์หลิวจีเหมินไม่ตอบ เฉินโก่วก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังคงถามเรื่องนั้นเรื่องนี้แก้เบื่อต่อไป
“การเป็นศิษย์หลิวจีเหมินทำให้ต้องเสียชีวิตได้ง่ายหรือไม่ หากอยากมีชีวิตรอดจะยากมากหรือไม่”
ได้ยินเฉินโก่วถามมาหลายคำถาม ศิษย์หลิวจีเหมินดูจะรู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่เหมือนใคร ในที่สุดจึงยอมเอ่ยปาก
“การเป็นศิษย์หลิวจีเหมินย่อมอันตราย แต่ก็เป็นโอกาสให้พวกเราสร้างชื่อเสียงและมีอนาคต ขอเพียงขยันหมั่นเพียร ยอมตรากตรำ ฝึกฝนวิทยายุทธ์ให้เก่งกาจ วันหน้าก็ย่อมมีอนาคตดีกว่าการอยู่ในหมู่บ้าน”
นี่เป็นครั้งแรกที่ศิษย์หลิวจีเหมินตอบเฉินโก่ว ถ้อยคำของเขาทำให้เฉินโก่วมีความเข้าใจหลิวจีเหมินขึ้นมาใหม่
จากคำพูดของบิดามารดา เฉินโก่วรู้สึกว่าการเข้าร่วมหลิวจีเหมินเป็นหนทางที่รอดยากยิ่ง ทว่าไม่เคยได้ยินเรื่องการสร้างชื่อเสียงหรืออนาคตเลยแม้แต่น้อย
บางทีในสายตาของพวกเขา การเข้าร่วมหลิวจีเหมินก็เท่ากับต้องตายอย่างแน่นอน ไม่มีทางรอถึงวันที่จะสร้างชื่อเสียงได้
แม้ในตอนนี้เฉินโก่วยังไม่เข้าใจว่าการสร้างชื่อเสียงหมายถึงสิ่งใด แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า นั่นย่อมเป็นหนทางที่ทำให้คนทั้งครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นได้
โดยไม่รู้ตัว เฉินโก่วก็ตามศิษย์หลิวจีเหมินมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีรถม้าจอดอยู่ และศิษย์ผู้นั้นก็กำลังมุ่งหน้าไปยังรถม้าคันนั้น
เมื่อเฉินโก่วเข้าไปในรถม้า จึงพบว่ามีเด็กนั่งอยู่ข้างในแล้วหกคน
เด็กเหล่านั้นล้วนเป็นคนคุ้นหน้า ทั้งหมดเป็นเด็กวัยที่เหมาะสมจากหมู่บ้านเฉินเจียโกว
เฉินโก่วหาที่นั่งว่างแล้วนั่งลง รถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ พาเขาออกจากสถานที่ซึ่งเขาเกิดและใช้ชีวิตมาหกปี
เด็กทั้งหกคนมีสีหน้าแตกต่างกันไป
บางคนมีสีหน้าสับสน ไม่รู้จะทำอย่างไร...
บางคนมีสีหน้าเศร้าหมอง...
บางคนมีแววตาเหม่อลอย...
และยังมีคนหนึ่งที่สีหน้าเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจ ทั้งยังเผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย
เฉินโก่วรู้จักเด็กที่ดูตื่นเต้นผู้นี้
เขาชื่อเฉินเทียนเฉวียน เป็นบุตรชายของผู้ใหญ่บ้าน
ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านมีภูมิหลังไม่ธรรมดา เรียกได้ว่าทั้งมั่งคั่งและมีอำนาจ
เฉินเทียนเฉวียนเข้าร่วมหลิวจีเหมินย่อมเพื่อแสวงหาอนาคตที่ดีกว่า
เมื่อมีผู้อาวุโสในสำนักคอยดูแล ความปลอดภัยของเฉินเทียนเฉวียนย่อมได้รับการรับประกันอยู่บ้าง
ข้างกายเฉินเทียนเฉวียนยังมีเด็กอีกสองคน ทั้งคู่มีท่าทีประจบประแจง
แม้เด็กเหล่านี้จะมีอายุเพียงหกขวบ แต่ก็รู้แล้วว่าครอบครัวใดดีหรือไม่ดี
จุดประสงค์ที่ประจบเฉินเทียนเฉวียนย่อมเป็นเพราะหวังให้เขาคอยดูแล เพื่อจะได้ประโยชน์บางอย่างในหลิวจีเหมิน
นี่อาจเป็นธรรมชาติของมนุษย์ หรืออาจเป็นเพราะบิดามารดาของเด็กเหล่านั้นกำชับไว้เป็นพิเศษ
รถม้าแล่นไปบนทางภูเขาขรุขระด้วยความเร็วไม่ช้าไม่เร็ว เด็ก ๆ ในรถต่างรู้สึกไม่สบายตัวเพราะแรงสั่นสะเทือนจากทางขรุขระ
ส่วนสิ่งที่พวกเขาจะต้องเผชิญต่อจากนี้ พวกเขากลับไม่ได้คิดถึง
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังเป็นเพียงเด็ก จะไปคิดเรื่องราวมากมายเช่นนั้นได้อย่างไร
โชคดีที่หมู่บ้านเฉินเจียโกวอยู่ไม่ไกลจากหลิวจีเหมินนัก หลังเดินทางบนเส้นทางภูเขาเกือบสองชั่วยาม ในที่สุดรถม้าก็มาถึงบริเวณประตูสำนักของหลิวจีเหมิน
ในยามที่เฉินโก่วลงจากรถม้า ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตื่นตะลึง
หลิวจีเหมินตั้งอยู่บนยอดเขาสูงแห่งหนึ่งในเขาฉางชิงซาน
ยอดเขาแห่งนี้มีชื่อว่าชิงหยุนเฟิง
มีเพียงเส้นทางเดียวที่ขึ้นไปบนเขาได้ ทั้งยังคดเคี้ยววกวน
หลังจากพัฒนามานานนับร้อยปี ชิงหยุนเฟิงก็ถูกหลิวจีเหมินสร้างให้เป็นฐานที่มั่นซึ่งป้องกันง่ายแต่โจมตียากแล้ว
หากไม่ยอมจ่ายราคาสูงกว่าหลายเท่าหรือหลายสิบเท่า ก็แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะบุกขึ้นชิงหยุนเฟิง
พื้นที่บนยอดชิงหยุนเฟิงกว้างขวางไม่น้อย มีหอเรือนตั้งเรียงราย รองรับผู้คนหลายพันให้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างไม่มีปัญหา
อีกทั้งยังมีธารน้ำจากภูเขาไหลผ่าน รายล้อมด้วยภูเขาเขียวสายน้ำใส ทิวทัศน์งดงามยิ่ง
หลังศิษย์หลิวจีเหมินพาเฉินโก่วและเด็กอีกหกคนมาถึงชิงหยุนเฟิง ก็มีคนพาทั้งเจ็ดคนออกไป
การทดสอบหรือ
จะมีการทดสอบอะไรที่ไหนกัน!
ผู้ดูแลเพียงเหลือบมองเด็กเหล่านี้อย่างส่งเดช
เฉินเทียนเฉวียนถูกพาตัวไปเพียงลำพัง ส่วนอีกหกคนถูกศิษย์หนุ่มคนหนึ่งพาไปยังสถานที่อีกแห่ง
เมื่อเห็นเฉินเทียนเฉวียนถูกพาตัวไปเพียงลำพัง ไม่เพียงแต่เฉินโก่ว แม้แต่เด็กคนอื่น ๆ ก็เผยสีหน้าอิจฉาออกมา
แม้เด็ก ๆ จะอายุไม่มาก แต่ในใจก็เข้าใจดี
นับแต่นี้เป็นต้นไป การปฏิบัติต่อเฉินเทียนเฉวียนกับพวกเขาคงแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
และความจริงก็เป็นเช่นนั้น
ตั้งแต่เฉินเทียนเฉวียนมาถึงหลิวจีเหมิน เขาก็ถูกผู้อาวุโสตระกูลเฉินในสำนักรับเป็นศิษย์สืบทอด
ฐานะ ทรัพยากร และสภาพแวดล้อมในการฝึกฝนของเขาแตกต่างจากเด็กเหล่านี้ราวฟ้ากับดิน
เฉินเทียนเฉวียนในฐานะศิษย์สืบทอดได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ผู้มีวิทยายุทธ์สูงส่งด้วยตนเอง การฝึกฝนของเขาย่อมเดินทางอ้อมน้อยกว่ามาก วิทยายุทธ์ที่เขาสามารถเรียนรู้ได้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์ธรรมดาจะเทียบเคียงได้
ฐานะของศิษย์สืบทอดในหลิวจีเหมินก็สูงส่งที่สุด พวกเขาทุกคนล้วนได้รับการบ่มเพาะอย่างเต็มกำลังจากหลิวจีเหมิน
ภายหน้าพวกเขายังต้องสืบทอดสำนักอีกด้วย
ย่อมไม่อาจเทียบกับศิษย์ที่เป็นเพียงเบี้ยไร้ความสำคัญได้
กล่าวได้ว่า นับตั้งแต่เฉินเทียนเฉวียนเข้าร่วมหลิวจีเหมิน เขากับเฉินโก่วและคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันอีกต่อไป
เด็ก ๆ เหล่านี้ในตอนนี้ย่อมยังไม่เข้าใจเหตุผลเหล่านี้อย่างถ่องแท้
สิ่งที่พวกเขาอิจฉาในใจมีเพียงการปฏิบัติเป็นพิเศษที่เฉินเทียนเฉวียนได้รับ
เฉินโก่วและเด็กอีกหลายคนเดินไปบนทางศิลาสีเขียว ผ่านเส้นทางคดเคี้ยววกวน ท้ายที่สุดก็ถูกพามาถึงหน้าหุบเขาแห่งหนึ่งในส่วนลึกของหลิวจีเหมิน
“นี่คือศิษย์ใหม่หกคนที่รับมาจากหมู่บ้านเฉินเจียโกว ต้องรบกวนศิษย์พี่พาพวกเขาเข้าไปในฉางเฟิงกู่”
เมื่อมาถึงทางเข้าหุบเขา ศิษย์หนุ่มก็ประสานมือคารวะศิษย์ผู้เฝ้าประตูคนหนึ่ง พร้อมชี้แจงจุดประสงค์ที่มา
ศิษย์ผู้เฝ้าประตูคนนี้ดูมีอายุมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด รูปร่างก็กำยำกว่าไม่น้อย
เมื่อได้ยินคำพูดของศิษย์หนุ่ม เขาก็เพียงพยักหน้าเล็กน้อย
เห็นศิษย์ผู้เฝ้าประตูพยักหน้าแล้ว ศิษย์หนุ่มก็หันหลังจากไปทันที
ศิษย์ผู้เฝ้าประตูร่างกำยำกวาดตามองเฉินโก่วและเด็กอีกห้าคน ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด
“ตามข้ามาให้หมด”
หลังทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ประโยคหนึ่ง ศิษย์ผู้เฝ้าประตูก็หันกายเดินเข้าไปในเส้นทางภูเขาแคบเบื้องหน้า
เฉินโก่วและเด็กอีกห้าคนย่อมเชื่อฟังแต่โดยดี ติดตามศิษย์ผู้เฝ้าประตูเข้าไปในเส้นทางภูเขา