เส้นทางภูเขานี้ถูกมนุษย์ขุดเจาะขึ้นมา ร่องรอยบนผนังภูเขาสองข้างบ่งบอกได้เป็นอย่างดี เช่นเดียวกับร่องรอยบนขั้นบันไดที่เรียบเสมอกัน
บันไดกว้างราวเจ็ดแปดฉื่อ ทอดยาวเข้าไปในหุบเขา
ดูจากแนวทางของบันไดแล้ว ฉางเฟิงกู่น่าจะอยู่ภายในภูเขา
อย่างน้อยก็อยู่ต่ำกว่าบริเวณประตูภูเขาด้านนอกของหลิวจีเหมินเล็กน้อย
ทางลาดลงตลอดเส้นทาง จึงไม่เปลืองแรงสักนิด
ภายในทางเดินมีเพียงเสียงฝีเท้าของคนไม่กี่คน บรรยากาศชวนอึดอัดและอึมครึมอย่างยิ่ง
ท้องฟ้าเบื้องบนเหลือเพียงช่องแคบ ๆ แสงภายในทางเดินจึงมืดสลัวเป็นอย่างมาก
สภาพแวดล้อมอันอึดอัดเช่นนี้ทำให้เด็กทั้งหกหวาดกลัวอยู่ในใจ ทว่ากลับไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
ร่างสูงใหญ่กำยำที่อยู่เบื้องหน้าดูประหนึ่งยักษ์ พวกเขาจึงทำได้เพียงเดินตามติดอยู่ด้านหลัง
โชคดีที่เส้นทางภูเขาแคบยาวสายนี้ไม่ได้ยาวนัก เดินเข้าไปได้ราวหนึ่งมื้ออาหาร ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง
แสงตะวันเจิดจ้าสาดแทงจนเฉินโก่วแทบลืมตาไม่ขึ้น
หลังปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเฉินโก่วก็ชินกับแสงตะวันอันเจิดจ้า แล้วเริ่มสำรวจฉางเฟิงกู่
ภูมิประเทศของฉางเฟิงกู่แปลกประหลาดยิ่งนัก
กล่าวได้ว่ามีภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน
ที่นี่คล้ายบ่อน้ำแห้งขนาดมหึมา เพียงแต่บ่อน้ำแห้งนี้ใหญ่โตเกินไปเท่านั้น
ทั้งสี่ด้านล้วนเป็นผนังภูเขา ทว่าตรงกลางกลับโล่งกว้าง ประหนึ่งมีโลกอีกใบซ่อนอยู่ภายใน
ฉางเฟิงกู่มีพื้นที่ไม่น้อย ทั้งยังมีบ้านเรือนปลูกสร้างอยู่มากมาย
เมื่อเข้าไปในฉางเฟิงกู่ เฉินโก่วก็ได้เห็นศิษย์หลิวจีเหมินจำนวนมาก
เวลานี้ใกล้พลบค่ำแล้ว แสงสว่างภายในฉางเฟิงกู่จึงมืดสลัวกว่าภายนอกมาก
ถึงกระนั้น เฉินโก่วก็ยังมองเห็นศิษย์หลิวจีเหมินที่กำลังฝึกซ้อมอยู่
พวกเขาอายุไม่มากนัก ล้วนมีอายุราวสิบขวบ
บางคนก็มีอายุเพียงหกเจ็ดขวบเหมือนเฉินโก่ว
พวกเขายืนเรียงแถวเป็นกองอย่างเป็นระเบียบ เบื้องหน้าของแต่ละกองมีชายร่างกำยำยืนอยู่ผู้หนึ่ง กำลังตะโกนคำสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
เหล่าศิษย์เคลื่อนไหวตามคำสั่งที่ชายผู้นั้นตะโกน แต่ละกองฝึกท่าทางแตกต่างกันไป
เด็กทั้งหกไม่เคยเห็นภาพใหญ่เช่นนี้มาก่อน แววตาจึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พวกเขาถึงกับลืมความหิวโหยในท้องไปเสียสนิท
ศิษย์ผู้เฝ้าประตูพาทั้งหกเข้าไปในอาคารหลังหนึ่ง ก่อนจะจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด
ในอาคารหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนนั้น
ชายวัยกลางคนผู้สวมชุดแพรต่วนลูบหนวดเครา แล้วสั่งศิษย์คนหนึ่งที่อยู่นอกประตู
“จางเหอ เจ้าพาศิษย์ใหม่เหล่านี้ไปหาอาหารกินก่อนเถิด เดินทางไกลกันมา คงหิวแย่แล้ว จากนั้นค่อยเล่ากฎระเบียบให้พวกเขาฟัง ส่วนที่พักก็จัดการตามกฎแล้วกัน”
เมื่อศิษย์ที่มีนามว่าจางเหอซึ่งอยู่ด้านนอกประตูได้ยินเช่นนั้น ก็รีบก้าวเข้าไปในห้อง คารวะชายวัยกลางคน แล้วรับคำสั่งด้วยความเคารพก่อนจากไป
“ขอรับ ท่านเจ้าหุบเขา!”
เฉินโก่วรออยู่ในเรือนครู่หนึ่ง ก็เห็นจางเหอเดินเข้ามา
เด็ก ๆ ที่กำลังสำรวจข้าวของภายในห้องต่างหันความสนใจไปยังจางเหอในทันที
“พวกเจ้าตามข้ามา”
จางเหอก้าวเข้ามาในห้อง แล้วเอ่ยให้เฉินโก่วกับเด็กทั้งหกตามตนไป
จางเหอพาเฉินโก่วกับเด็กทั้งหกเดินผ่านระเบียง พร้อมกับเล่ากฎระเบียบบางประการของฉางเฟิงกู่ให้พวกเขาฟัง
เขาไม่สนใจว่าเด็กเหล่านี้จะฟังเข้าใจหรือไม่
เพียงพูดไปตามลำพังเท่านั้น
เฉินโก่วตั้งใจฟัง จดจำกฎระเบียบที่จางเหอเล่าไว้ในใจทุกข้อ
หลังเดินผ่านระเบียงไปได้ครู่หนึ่ง ราวหนึ่งมื้ออาหาร เฉินโก่วกับเด็กทั้งหกก็ถูกพามาถึงห้องพักห้องหนึ่ง
ห้องไม่ใหญ่ ทว่ามีเตียงไม้ตั้งอยู่ถึงแปดตัว
ในห้องมีคนพักอยู่ก่อนแล้วสองคน เมื่อจัดให้เฉินโก่วกับเด็กทั้งหกเข้าพัก ห้องก็เต็มพอดี
หลังจางเหอจากไป สีหน้าตึงเครียดของเด็ก ๆ ก็ผ่อนคลายลงในที่สุด
ในใจเฉินโก่วมีแต่คำกำชับของบิดามารดาก่อนออกจากบ้านดังก้องอยู่เสมอ
“ต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี อย่าฝืนตัวเอง อย่าแก่งแย่งเอาชนะผู้อื่น อย่าคิดจะสร้างชื่อเสียง...”
แม้คำกำชับของบิดามารดาจะดังก้องอยู่ในหัว สีหน้าของเฉินโก่วกลับไม่มีวี่แววผ่อนคลายแม้แต่น้อย
แม้เขาจะไม่รู้ว่าชีวิตนับจากนี้จะเป็นอย่างไร แต่ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายแน่
ขณะที่เฉินโก่วกำลังครุ่นคิดฟุ้งซ่านถึงชีวิตในวันข้างหน้า ใบหน้าคุ้นเคยหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา
เห็นเพียงศิษย์หลิวจีเหมินร่างผอมสูงไม่มากคนหนึ่ง ถืออาหารหลายอย่างเดินเข้ามาในห้อง
ทันทีที่เห็นศิษย์ผู้นั้น ใบหน้าไร้อารมณ์ของเฉินโก่วก็พลันมีความยินดีปรากฏขึ้น
คำว่า “พี่สาม” เกือบหลุดออกจากปาก
เฉินโก่วเพิ่งจากบ้านอันอบอุ่นและปลอดภัยที่ใช้ชีวิตมาหกปีมา ในใจกำลังรู้สึกสับสนไม่รู้จะทำอย่างไร พอได้เห็นญาติผู้ใกล้ชิด จึงย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ศิษย์ผู้นั้นเดินเข้ามาในห้อง และเห็นเฉินโก่วอยู่ข้างในทันที
เมื่อเห็นความยินดีปรากฏบนใบหน้าของเฉินโก่ว และริมฝีปากของเขาขยับราวกับกำลังจะเอ่ยอะไร ศิษย์ผู้นั้นก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เฉินโก่วทันที
เฉินโก่วเข้าใจในทันใด จึงกลืนคำว่า “พี่สาม” กลับลงไป
เฉินคงเริ่มแจกอาหารให้เด็ก ๆ ในห้อง การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและคล่องแคล่ว ราวกับกลัวว่าเด็ก ๆ จะหิวโหย หรือไม่ก็คล้ายมีเรื่องด่วน จึงไม่อยากเสียเวลาแม้แต่น้อย
หลังแจกอาหารให้เด็กทุกคนยกเว้นเฉินโก่ว และเห็นพวกเขากินกันอย่างหิวโหยแล้ว เฉินคงจึงส่งสายตาให้เฉินโก่ว
เฉินโก่วเดินตามเฉินคงออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ มายังด้านนอก
เฉินคงพาเฉินโก่วไปยังมุมอับตรงหัวเลี้ยว ก่อนที่เฉินโก่วจะทันเอ่ยปากเรียก เฉินคงก็รีบพูดขึ้นว่า “โหว่ตั้น เจ้าต้องจดจำคำพูดของพี่สามให้ขึ้นใจ”
“ก่อนเจ้าจากบ้านมา ท่านพ่อท่านแม่กำชับเจ้าเป็นพิเศษใช่หรือไม่ว่าให้มีชีวิตอยู่ให้ดี อย่าคิดแต่จะสร้างชื่อเสียงอะไรทำนองนั้น”
เฉินโก่วกำลังจะพยักหน้า แต่เฉินคงกลับพูดต่อโดยไม่หยุด
“ท่านพ่อท่านแม่หวังดีกับพวกเรา และทำไปเพื่อพวกเรา แต่เจ้าต้องจำคำพูดของพี่สามไว้ ชีวิตในฉางเฟิงกู่ลำบากมากก็จริง ทว่าเจ้าต้องฝึกฝนให้ดี อย่าเกียจคร้าน”
“อย่าคิดแต่จะโดดเด่น แต่ต้องเรียนรู้วิชาที่แท้จริงให้ได้ ก้าวไปอย่างมั่นคง อย่าคิดสร้างชื่อเสียง แต่ก็ห้ามปล่อยวันเวลาให้สูญเปล่า ต้องฝึกฝนให้ดี ส่วนการทดสอบ เจ้าต้องพยายามผ่านให้ได้ จำคำพูดที่พี่สามบอกเจ้าในวันนี้ไว้ให้ดี และอย่าถามว่าทำไม”
เฉินคงพูดเร็วมาก เนื้อความคลุมเครือ ไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน
เฉินโก่วจดจำคำพูดของเฉินคงไว้ในใจ แม้จะแตกต่างจากที่บิดามารดาบอกอย่างสิ้นเชิง แต่เฉินโก่วยังคงเต็มใจเชื่อฟังพี่สามมากกว่า
“พี่สามหมายความว่าให้ข้าฝึกฝนวิชาในหลิวจีเหมินให้ดีหรือ? แล้ววันหน้ากลายเป็นศิษย์สายในเหมือนพี่ใหญ่กับพี่รองหรือ?”
หลังฟังเฉินคงพูดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินโก่วดูเหมือนจะเข้าใจอยู่เพียงเรื่องเดียว
นั่นก็คือเฉินคงต้องการให้เฉินโก่วฝึกฝนวิชาให้ดี
ดูเหมือนจะตรงกันข้ามกับคำกำชับของท่านพ่อท่านแม่อยู่บ้าง
เฉินโก่วเชื่อคำพูดของเฉินคงอย่างหมดใจ
อย่างไรเสีย เฉินคงก็อยู่ในหลิวจีเหมินมาหกปีแล้ว
เฉินคงย่อมรู้สถานการณ์ภายในหลิวจีเหมินดีกว่าท่านพ่อท่านแม่แน่นอน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินคงก็พยักหน้าโดยไม่ลังเล
บนใบหน้ามีแววสำนึกเสียใจอยู่เล็กน้อย
“การฝึกยุทธ์เป็นเรื่องลำบากมาก และในวันหน้าเจ้าก็จะต้องเผชิญอันตรายเหมือนพี่ใหญ่กับพี่รอง แต่พี่สามเป็นผู้ผ่านเรื่องเหล่านี้มาแล้ว หากให้พี่สามเลือกใหม่อีกครั้ง พี่สามก็จะไม่ปล่อยช่วงเวลาสำคัญที่สุดนั้นให้สูญเปล่า”
เฉินคงพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เล่าเรื่องมากมายให้เฉินโก่วฟัง แม้เขาจะไม่เข้าใจเลยก็ตาม
ถึงกระนั้น เฉินโก่วก็ยังตั้งใจฟังอย่างยิ่ง และสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความเสียใจในถ้อยคำของพี่สาม