เขาฉางชิงซานได้ชื่อมาจากความเขียวขจีตลอดทั้งสี่ฤดูกาล
ณ ที่แห่งนี้ เทือกเขาเขียวชอุ่มตลอดปี พฤกษานานาพรรณผลิใบงาม ดูเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
ภายในรัศมีร้อยลี้ ล้วนเป็นภาพเช่นนี้
ในขุนเขามีชาวเขาอาศัยอยู่ไม่น้อย อาศัยสิ่งเกื้อหนุนจากเขาฉางชิงซาน ชีวิตของพวกเขาจึงไม่ลำบากนัก
ห่างไกลจากความอึกทึกวุ่นวายของโลกภายนอก ชีวิตความเป็นอยู่จึงค่อนข้างสุขสบาย
ขอเพียงมิใช่ครอบครัวที่มีแต่คนชรา คนพิการ หรือไร้คู่ครอง ก็ล้วนมีเสื้อผ้าอาหารไม่ขาดแคลน
กระทั่งเมื่อร้อยปีก่อน สำนักยุทธภพแห่งหนึ่งนามว่าหลิวจีเหมินได้ย้ายมายังเขาฉางชิงซาน นับแต่นั้น ชีวิตของผู้คนก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง
เขาฉางชิงซานซึ่งเดิมสงบสุขร่มเย็น บัดนี้กลับกลายเป็นแผ่นดินแห่งยุทธภพ
เหตุเลือดตกยางออกเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวในเขตเขาฉางชิงซาน การล้างแค้นระหว่างชาวยุทธก็พบเห็นได้อยู่เสมอ
ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา เฉพาะการปะทะที่มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บเกินร้อยคนก็เกิดขึ้นแล้วห้าหกครั้ง
หมู่บ้านเฉินเจียโกวตั้งอยู่ในส่วนลึกของเขาฉางชิงซาน แม้ไม่เคยได้รับผลกระทบจากการล้างแค้นในยุทธภพ แต่ก็อยู่ห่างจากหลิวจีเหมินเพียงสามสิบกว่าลี้
ในพื้นที่แคบยาวระหว่างยอดเขาสองลูก นอกจากมีลำธารสายหนึ่งกว้างราวสามสี่จั้งไหลผ่านแล้ว ยังมีชาวเขาหลายร้อยคนอาศัยอยู่ด้วย
ครั้งหนึ่ง หมู่บ้านเฉินเจียโกวเคยมีขนาดใหญ่ติดสามอันดับแรกในบรรดาหมู่บ้านทั้งหลายของเขาฉางชิงซาน
จนถึงทุกวันนี้ ขนาดของหมู่บ้านเฉินเจียโกวไม่เพียงมิได้ลดลงแม้แต่น้อย กลับขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก
เพียงแต่หมู่บ้านเฉินเจียโกวในปัจจุบันตกอยู่ใต้การควบคุมของหลิวจีเหมินมานานแล้ว ชาวบ้านประหนึ่งนกในกรง ไร้ซึ่งอิสรภาพแม้แต่น้อย
หลิวจีเหมินไม่เพียงสร้างสิ่งปลูกสร้างเพื่อป้องกันไว้หลายแห่งในหมู่บ้านเฉินเจียโกว ยังส่งศิษย์หลิวจีเหมินจำนวนไม่น้อยมาประจำการที่นี่ด้วย
หากต้องการเดินทางไปยังที่ตั้งสำนักของหลิวจีเหมิน หมู่บ้านเฉินเจียโกวก็เป็นทางผ่านที่จำเป็นแห่งหนึ่ง
หลิวจีเหมินไม่เพียงเปลี่ยนหมู่บ้านสำคัญทางภูมิศาสตร์อย่างหมู่บ้านเฉินเจียโกวให้กลายเป็นป้อมปราการ ยังอาศัยหมู่บ้านเหล่านี้คัดเลือดเนื้อสดใหม่มาเติมเต็มจำนวนศิษย์ในสำนักที่สูญเสียไปจากการเข่นฆ่าในยุทธภพอย่างต่อเนื่อง
ด้วยเหตุนี้ ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา แม้ศิษย์หลิวจีเหมินจะเสียชีวิตและบาดเจ็บไปไม่น้อย แต่จำนวนศิษย์ในสำนักก็ยังคงรักษาไว้ได้ในระดับหนึ่ง
ถึงขั้นยังเพิ่มขึ้นเล็กน้อยด้วยซ้ำ
นับได้ว่าหลิวจีเหมินหยั่งรากมั่นคงในเขาฉางชิงซานแห่งนี้แล้ว
หน้าเรือนหินหลังหนึ่ง เฉินกวงนั่งสูบกล้องยาสูบอยู่ใต้ชายคา สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
เดิมทีมีอายุเพียงสี่สิบต้นๆ ทว่าด้วยสีหน้าหม่นหมอง กลับดูแก่ชรากว่าวัย
เฉินกวงขมวดคิ้วแน่น มองไปยังที่ไกลโพ้น ดวงตาไม่กะพริบ สายตาเลื่อนลอยอยู่บ้าง
นับแต่หลิวจีเหมินเข้าควบคุมหมู่บ้านเฉินเจียโกว ชีวิตของชาวเขาอย่างพวกเขา หากมองในแง่หนึ่งก็กลับดีขึ้นกว่าเดิม
เพราะหลิวจีเหมินจะแจกจ่ายธัญญาหารให้ชาวเขาเป็นระยะ โดยพิจารณาจากจำนวนคนในแต่ละครอบครัว
การแจกจ่ายธัญญาหารไม่เคยล่าช้าหรือลดน้อยลง
สวัสดิการเช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องมานานหกเจ็ดสิบปีแล้ว
ดังนั้น ชาวเขาจึงไม่จำเป็นต้องเข้าป่าล่าสัตว์อีกต่อไป
เมื่อมีธัญญาหารที่หลิวจีเหมินแจกจ่ายให้ จำนวนประชากรในหมู่บ้านเฉินเจียโกวจึงไม่เพียงไม่ลดลง กลับเพิ่มขึ้นไม่น้อย
เพียงแต่สัดส่วนของคนหนุ่มสาวลดลง ขณะที่คนแก่ คนอ่อนแอ และสตรีกลับมีจำนวนมากขึ้น
เมื่อได้รับประโยชน์จากหลิวจีเหมิน ก็ย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนบางอย่าง
หลิวจีเหมินตั้งกฎไว้ว่า เด็กชายในหมู่บ้านเฉินเจียโกวที่อายุครบหกปี และเด็กหญิงที่อายุครบแปดปี จะต้องเข้ารับการทดสอบที่หลิวจีเหมิน
หากผ่านการทดสอบ ไม่ว่าชายหรือหญิงก็จะได้เป็นศิษย์ของหลิวจีเหมิน
หากไม่ผ่านการทดสอบ เด็กหญิงจะถูกส่งกลับบ้าน เมื่ออายุครบสิบหกปีก็จะถูกบังคับให้แต่งงานและมีบุตร
หากฝ่าฝืนกฎ ย่อมต้องได้รับโทษจากหลิวจีเหมิน
ส่วนเด็กชาย ขอเพียงมิได้พิการมาแต่กำเนิดหรือร่างกายอ่อนแอ โดยมากก็จะได้รับเข้าเป็นศิษย์หลิวจีเหมิน หลังจากได้รับการฝึกฝนแล้ว อย่างไรก็ย่อมทำประโยชน์บางอย่างให้สำนักได้
บุตรคนที่หกของเฉินกวงใกล้จะอายุครบหกขวบแล้ว ตามกฎที่หลิวจีเหมินตั้งไว้ บุตรชายคนที่หกของเขาก็จะต้องจากบ้านไปในอีกไม่นาน
เฉินกวงมีบุตรทั้งหมดเจ็ดคน ในบรรดาห้าคนแรกมีบุตรชายสามคน บุตรสาวสองคน
ในบรรดาบุตรทั้งห้าคน ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่เพียงบุตรสาวหนึ่งคนกับบุตรชายหนึ่งคน
บุตรชายคนโตกับคนรองตายระหว่างปฏิบัติภารกิจไปนานแล้ว
ส่วนบุตรสาวคนที่ห้าซึ่งอายุยังไม่ถึงสิบขวบก็หายตัวไปอย่างไร้สาเหตุที่หลิวจีเหมิน ไม่รู้เป็นหรือตาย
เรื่องนี้หลิวจีเหมินมิได้ให้คำชี้แจงหรือคำอธิบายใดแก่เฉินกวงเลย
เพราะเรื่องเช่นนี้มิได้เกิดขึ้นกับเฉินกวงเพียงคนเดียว หลิวจีเหมินไม่เคยให้คำอธิบายใดๆ ต่อเหตุการณ์ทำนองนี้
บัดนี้ ข้างกายเฉินกวงมีเพียงบุตรสาวคนเล็กวัยสามขวบ กับบุตรชายที่กำลังจะอายุครบหกขวบคนนี้เท่านั้น
เฉินกวงตั้งชื่อบุตรชายคนนี้ว่าเฉินโก่ว ด้วยหวังว่าบุตรชายจะสามารถมีชีวิตรอดต่อไปได้
“พ่อของลูก เจ้าไปขอร้องผู้ใหญ่หลิวจีเหมินได้หรือไม่ ขอให้พวกเขาเห็นแก่ที่ลูกชายคนโตกับคนรองของเราสละชีวิตเพื่อหลิวจีเหมิน แล้วเหลือทายาทสืบสกุลไว้ให้บ้านเราสักคน...”
“ฮือๆ...”
ไม่นานนัก หญิงคนหนึ่งก็อุ้มเด็กออกมาจากในเรือน เดินมาถึงข้างกายเฉินกวงแล้วเริ่มสะอื้นไห้
เด็กชายในอ้อมแขนของหญิงผู้นั้นมีดวงตาสดใส ขณะนี้กำลังมองสลับไปมาระหว่างเฉินกวงกับหญิงผู้นั้น
คล้ายกำลังค้นหาสาเหตุที่เฉินกวงขมวดคิ้วกลัดกลุ้ม และเหตุใดหญิงผู้นั้นจึงสะอื้นไม่หยุด
“ท่านแม่อย่าร้องไห้... โหว่ตั้นรักท่านแม่...”
เด็กชายผู้นั้นก็คือเฉินโก่ว
เฉินโก่วแตกต่างจากพี่น้องคนอื่นอยู่บ้างจริงๆ นอกจากหน้าตาน่าเอ็นดูแล้ว สมองยังเฉลียวฉลาดกว่าพี่น้องคนอื่นมาก
ไม่เพียงเฉินกวง แม้แต่ถังอวี่ก็รักเด็กคนนี้มากเช่นกัน
นี่เองเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เฉินกวงกลัดกลุ้มและถังอวี่เอ่ยวิงวอนไม่หยุด
พวกเขาตัดใจจากเด็กคนนี้ไม่ลงจากก้นบึ้งของหัวใจ
เสียงออดอ้อนนุ่มนิ่มของเฉินโก่วทำให้ถังอวี่กลั้นน้ำตาไม่อยู่ทันที น้ำตาพรั่งพรูราวกับเขื่อนแตก หยุดไม่อยู่
ถังอวี่กอดเฉินโก่วไว้แน่น หัวใจราวกับถูกมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ็บปวดเหลือเกิน
แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้
เมื่อเห็นภรรยากอดบุตรร้องไห้ ใบหน้าของเฉินกวงก็พลันแก่ชราลงไปอีกหลายปี
เขาไร้ถ้อยคำจะกล่าว ได้แต่สูบกล้องยาสูบแรงๆ หลายครั้ง ก่อนพ่นควันออกมาคำใหญ่ ราวกับมีเพียงทำเช่นนี้จึงจะรู้สึกผ่อนคลายขึ้นได้บ้าง
ใช่ว่าเขาไม่เคยไปขอร้องผู้ใหญ่ของหลิวจีเหมิน เพียงแต่กฎนี้เป็นสิ่งที่หลิวจีเหมินตั้งขึ้น ตัวเฉินกวงไม่มีเส้นสาย ไม่มีภูมิหลัง ย่อมไร้กำลังจะทำลายกฎนี้
“ถังเหนียง อย่าร้องไห้เลย พอเจ้าร้องไห้ เด็กก็ร้องตาม กล่าวไปแล้วก็เป็นเพราะเฉินกวงไร้ความสามารถ...”
“เฮ้อ... ได้แต่หวังว่าโหว่ตั้นจะมีบุญวาสนาคุ้มครอง...”
เฉินกวงมีสีหน้าอับจนหนทาง ปลอบถังอวี่ด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังและขาดห้วง
ถังอวี่รู้ว่าเฉินกวงพยายามทุกวิถีทางแล้ว และได้ทำจนสุดความสามารถ เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินกวง นางจึงหยุดสะอื้น เพียงแต่ยังคงมองเฉินโก่วไม่วางตา
เมื่อเห็นเฉินโก่วคอยเช็ดน้ำตาให้นางไม่หยุด ถังอวี่ก็หยุดร้องไห้ในที่สุด
หลังจากเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้มแล้ว นางก็เริ่มหยอกล้อเฉินโก่ว
แม้ในใจจะเจ็บปวดเพียงใด ก็ไม่อาจปล่อยให้ลูกต้องทุกข์ใจไปด้วย
ความเจ็บปวดทั้งหมดล้วนถูกฝังลึกไว้ในใจ
ช่วงหลายวันสุดท้ายที่เฉินโก่วยังอยู่บ้าน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเช่นกัน
มารดาอยู่เป็นเพื่อนเขาทุกวัน อุ้มเขา จูบเขา เล่นหยอกล้อและเล่นเกมกับเขา
กระทั่งวันหนึ่ง ชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมยาว คาดกระบี่ล้ำค่าไว้ที่เอวเดินทางมาถึง ชีวิตอันแสนสุขของเขาจึงสิ้นสุดลง
เฉินโก่วจดจำได้ชัดเจนมากเมื่อชายหนุ่มมาถึง
ในดวงตาของถังอวี่ผู้เป็นมารดาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว ถึงขั้นแฝงความรู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
นางคุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มทันที ร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด
“ใต้เท้าโปรดเมตตาสักครั้งได้หรือไม่ ขอให้เด็กคนนี้อยู่สืบสกุลให้บ้านเรา ลูกชายคนโตกับคนรองของข้าล้วนสละชีวิตเพื่อหลิวจีเหมินแล้ว...”
ถังอวี่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม หน้าผากแนบพื้น ร่ำไห้คร่ำครวญด้วยความโศกเศร้า ยังเหลือความหวังริบหรี่อยู่ในใจ
ชายหนุ่มได้แต่เกิดความสงสารและเห็นใจต่อคำคร่ำครวญแสนเศร้าสิ้นหวังของถังอวี่ ทว่าสีหน้ากลับเต็มไปด้วยความจนใจ เขาเป็นเพียงผู้ปฏิบัติภารกิจที่สำนักมอบหมายเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องใด
“ท่านป้า นี่เป็นกฎที่สำนักกำหนดไว้ ข้าเป็นเพียงศิษย์นอกสำนักธรรมดาคนหนึ่งของหลิวจีเหมิน ต่อให้มีใจช่วยก็ไร้กำลัง หากทำภารกิจที่สำนักมอบหมายไม่สำเร็จ ข้าก็จะถูกสำนักลงโทษเช่นกัน...”
เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ถังอวี่จึงค่อยๆ ลุกขึ้น
ยามเห็นชายหนุ่มพาเฉินโก่วจากไป ถังอวี่มีสีหน้าไร้อารมณ์ ประหนึ่งซากศพที่เดินได้
เมื่อเฉินโก่วจากไป หัวใจของถังอวี่ก็ประหนึ่งถูกควักออกไปในพริบตา นางคล้ายสูญเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่งเช่นกัน