อินุคามิจูซาบุโรเงยหน้าขึ้น
“ต้าเหยี่ยนจะไม่ไล่ตามหรือ”
“ข้ามทะเลมาทำศึก ต้องสืบเส้นทางเดินเรือให้กระจ่างเสียก่อน พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเราขึ้นฝั่งที่ค่ายไหน จะมาถึงได้อย่างไรตามใจนึก”
พัค แรจังเชิดคางไปทางด้านนอก
“แต่คนบนฝั่งพวกนั้น คืนนี้ยังจะกลับมา”
อินุคามิจูซาบุโรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงห่อท่อนไม้ไหม้ท่อนนั้นกลับเข้าไปใหม่
“เสบียงของตระกูลพัค ยอมให้เปล่าจริงหรือ”
“เราร่วมงานกันมาตั้งนาน ไยต้องพูดเรื่องพวกนี้ด้วย”
……
ห่างออกไปพันลี้ ณ เมืองหลวงต้าเหยี่ยน
กำแพงชาดสูงตระหง่านแบ่งหมู่ตำหนักซ้อนชั้นเป็นช่องสี่เหลี่ยมลึกมืด อากาศหนาวเย็นหนักอึ้งกดทับหลังคาตำหนักที่ปกคลุมด้วยกระเบื้องเคลือบสีเหลือง แม้แต่เสียงปีกนกที่โฉบผ่านยังฟังแห้งพร่าและทุ้มหนัก
ม่านประตูศาลาอุ่นด้านข้างตำหนักหานจางห้อยผ้าสักหลาดหนาหนักอยู่สองชั้น ระบบทำความร้อนใต้พื้นแผ่ไอร้อนจนอบอ้าว กลิ่นกำยานสงบจิตอันขมฝาดกับกลิ่นยาซูจือหวงลอยกรุ่นเข้าจมูกไม่ขาดสาย
เฉินกุ้ยเฟยประคองถ้วยกระเบื้องใบเล็กทรงดอกบัวหยกขาวไว้ในมือ ซุปลูกแพร์กับไป่เหอที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จยังร้อนลวกมือ
วันนี้นางเปลี่ยนมาสวมกระโปรงจีบสีโอวเหอที่เก่าใหม่ปะปนกัน บนมวยผมปักเพียงปิ่นเงินเรียบ ๆ อันหนึ่ง
นางอ้อมฉากกั้นไม้จันทน์แดงประดับอัญมณีสิบสองบานที่ตั้งอยู่กลางศาลาอุ่น แล้วเดินช้า ๆ ไปยังตั่งไม้จันทน์แดงตัวใหญ่ริมหน้าต่าง
ตั่งนุ่มห้อยม่านโปร่งสีเขียวสองชั้น ผ้านวมเป็นสันยาวแคบ ๆ ร่างที่ขดตัวอยู่ด้านในหันหลังให้ด้านนอก ทุกสองลมหายใจก็กลั้นไอเบา ๆ ที่อู้อี้ออกมาสองครั้ง
“มั่วหลี ดื่มซุปลูกแพร์ถ้วยนี้ตอนยังร้อนเสีย ในตำรับปรับลมปราณที่ผู้อาวุโสเสิ่นสั่ง ขาดตัวยานี้ไม่ได้ ดื่มเพิ่มอีกสักสองสามคำ ไฟพร่องในอกจึงจะสงบลง”