หลังอธิบายให้คุณหนูหวังฟังคร่าว ๆ แล้ว เขาก็พานางขึ้นไปพบขอทานน้อย ความเข้าใจผิดระหว่างทั้งสองจึงคลี่คลายลง
แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงเด็กอายุหกขวบ แต่ชายหญิงย่อมแตกต่างกัน สวี่ชิงโจวจึงไม่กล้าล่วงเกิน
หวังตงเอ๋อร์ตักน้ำร้อนมาเช็ดบาดแผลบนตัวขอทานน้อยจนสะอาด จากนั้นก็หาเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่งของหวังเอ้อร์มาเปลี่ยนให้นาง
เมื่อมองเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียง นางใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมหน้าผากของเด็กเบา ๆ ก่อนจะจับมือเล็ก ๆ นั้นไว้ บนนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลใหม่และเก่าที่เกิดจากความหนาวจนผิวแตก
นางพึมพำเสียงแผ่ว
“หน้าตาสะสวยเพียงนี้ น่าเสียดายที่ชะตาไม่ดี คงลำบากมามากสินะ”
คุณหนูหวังห่มผ้าให้เด็กน้อยเรียบร้อยแล้วก็ลงไปชั้นล่าง พอดีกับที่พบสวี่ชิงโจวยังนั่งดื่มสุราอยู่ นางจึงนั่งลงตรงข้ามเขา
“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?” สวี่ชิงโจวยกสุราขึ้นจิบแล้วถาม
“อืม เช็ดตัวสะอาดแล้ว บาดแผลก็ทายาให้เรียบร้อย ต่อจากนี้เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
“จะทำอย่างไรได้อีก เมื่อพบกันก็ถือเป็นวาสนา ในเมื่อนางจับได้เลขนำโชค นั่นก็แปลว่ามีวาสนากับข้า หากนางเต็มใจ ก็ให้อยู่ต่อเถิด มีคนช่วยทำงานจิปาถะเพิ่มอีกคนก็ไม่เสียหาย” เขาตอบไม่ตรงคำถาม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าคุณหนูหวังก็ร้อนรน นางวางมือทั้งสองลงบนโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาสวี่ชิงโจวเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้ถามว่าจะจัดการเด็กคนนี้อย่างไร ข้าถามว่าเจ้าล่วงเกินจางเหมยหลานแล้ว คิดจะทำอย่างไร?”
สวี่ชิงโจวไม่เข้าใจ เขามองใบหน้างดงามของอีกฝ่ายอย่างสงสัย ก่อนตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ตราบใดที่นางไม่มาหาเรื่องข้า ข้าก็ไม่ถือสานาง”
“ข้าเป็นใคร? นางเป็นใคร?”
“แน่นอนว่าข้าไม่คิดเอาเรื่องกับนาง”
เมื่อเห็นท่าทีไม่แยแส ทั้งยังพูดจาหยอกเย้าของเขา อารมณ์ร้อนของคุณหนูหวังก็ปะทุขึ้นทันที นางลุกพรวด ยืนเท้าเอวแล้วกล่าวสั่งสอนด้วยความขุ่นเคือง