ในฐานะผู้ข้ามมิติมา สวี่ชิงโจวคิดว่าการมีปืนอยู่กับตัวสักกระบอกเป็นเรื่องสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
ใต้หล้าแห่งนี้สามารถบำเพ็ญเซียนได้ มีขั้นฟ้ากำเนิดสิบชั้น ขั้นกำเนิดฟ้าสิบชั้น และถัดจากนั้นคือขั้นสร้างฐาน
ขั้นฟ้ากำเนิดเป็นขั้นหลอมกาย มุ่งเน้นการขัดเกลาร่างกายเป็นหลัก
ส่วนขั้นกำเนิดฟ้าสามารถควบคุมปราณ ใช้ปราณรวมพลังแปรเปลี่ยนเป็นสรรพสิ่งได้
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองขั้นยังคงเป็นเพียงพลังของปุถุชน
แม้จอมกระบี่ชุดดำจะอยู่ขั้นกำเนิดฟ้าชั้นหนึ่ง แต่เมื่อถูกยิงทะลุศีรษะจากระยะประชิดโดยไม่ทันระวัง ย่อมไม่มีทางรอดชีวิต
“เฮ้อ จำเป็นต้องบีบให้ข้าลงมือด้วยหรือ ข้าก็ลำบากใจเหมือนกันนะ”
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ลากศพไปวางไว้ข้างตรอก ใช้หิมะกลบอย่างลวก ๆ แล้วกลบรอยเลือดที่เปื้อนตามทางด้วย
กวาดหิมะหน้าประตูจนเกลี้ยง
สวี่ชิงโจวไม่ได้ใส่ใจเรื่องสังหารจอมกระบี่มากนัก เมื่อยุคสมัยเสื่อมทราม ชีวิตคนก็ไร้ค่าดั่งหญ้า ฆ่าคนสักคนสองคนจึงเป็นเรื่องปกติ
ยิ่งไปกว่านั้น จอมกระบี่ผู้นี้ก็สมควรตายอยู่แล้ว แล้วเขาจะนั่งนิ่งเฉยได้อย่างไร
หากใครล่วงเกินฉัน ก็ฆ่า หากใครรังแกฉัน ก็ฆ่า หากใครหยามฉัน ก็ฆ่า!
ฆ่าพวกคนถ่อยทั่วหล้าให้สิ้น แล้วใครจะกล้าตะโกนแข่งกับฉันอีก?
ฆ่า ๆ ๆ!!
เขากลับเข้าไปในห้อง เช็ดเลือดบนฝ่ามือจนหมด แล้วนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ
เขาหยิบตำราคลายทุกข์ออกมา มือหนึ่งจับพู่กัน ขมวดคิ้วรวบรวมปราณ
“จางเอ้อร์เหอหรือ? ในเมื่อเจ้าคิดจะฆ่าข้า เช่นนั้นข้าก็จะฆ่าเจ้าก่อน”
เขาพึมพำ แววตาเย็นเยียบ
พู่กันตวัดลงอย่างรวดเร็ว บนคัมภีร์ลืมทุกข์ปรากฏอักษรสองคำ
นามนั้นคือ: [ทัณฑ์อสนี]
เมื่อปลายพู่กันแตะลง กระแสไฟฟ้าก็แล่นไปทั่วหน้ากระดาษขาว วนเวียนอยู่ภายในตำรา
เสียงเย็นชาอันเปี่ยมด้วยสัมผัสโลหะพลันดังขึ้นข้างหู
[ตรวจพบว่าผู้ครอบครองร้องขอเรียกใช้ [ทัณฑ์อสนี] การเรียกครั้งนี้ต้องใช้แต้มทำความดี 2000 แต้ม เพื่อสังหารเป้าหมาย โปรดยืนยัน]