ปลายนิ้วของเขาขีดผ่าน คัมภีร์ลืมทุกข์ก็พลันรวมตัวเป็นหมึกดำ
จากนั้นแสงสีทองก็พุ่งทะยานขึ้นจากกระดาษเซวียนสีขาวอมแดง
แสงเจิดจ้าจนสวี่ชิงโจวต้องหรี่ตา ภายในห้องเล็ก ๆ พลันสว่างไสวพร่างพราว
คิ้วของสวี่ชิงโจวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะอุทานออกมา
“บ้าเอ๊ย นี่มัน...”
ระบบเคยบอกไว้ว่า สีของตัวอักษรที่ปรากฏในตำราคลายทุกข์บ่งบอกถึงระดับความหนักหนาของผู้ที่ต้องการคลายทุกข์
เรียงจากอ่อนไปเข้ม ได้แก่ สีฟ้า สีม่วง สีเขียว สีเหลือง สีดำ สีแดง และสีทอง
มีทั้งหมดเจ็ดสี เรียกว่า [ความทุกข์เจ็ดสี]
ก่อนหน้านี้คนที่เขาพบล้วนมีความทุกข์สีฟ้า มีเพียงหลินซวงเอ๋อร์ผู้ทุกข์ทรมานจากความรักจนฝังลึกถึงกระดูกเท่านั้นที่เป็นสีม่วง
ทว่าเด็กขอทานตัวน้อยหน้าตาธรรมดาที่อยู่ตรงหน้าในวันนี้ กลับมีความทุกข์สีทอง ซึ่งเป็นระดับสูงสุด
นั่นหมายความว่า เด็กหญิงตรงหน้าอาจมีความทุกข์หนักหนาสาหัส หรือไม่ก็มีพลังแข็งแกร่งยิ่ง
หลังจากตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ เขาก็ค่อย ๆ ได้สติ ตัวอักษรสีทองหรี่แสงลง ส่องสะท้อนใบหน้าเกียจคร้านของเขาให้ดูเร้นลับขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็มองเห็นข้อมูลที่ปรากฏบนตำราคลายทุกข์ได้ชัดเจน
ชื่อ: ไร้ชื่อไร้สกุล (เด็กขอทาน)
อายุ: 6 ปี
ขอบเขต: ไม่มี
สภาพ: วัยเยาว์
ข้อมูลโดยละเอียด: เด็กขอทานในเมืองเทียนซวง ระหกระเหินมาถึงเทียนซวงเมื่อสามปีก่อน ดำรงชีพด้วยการขอทาน ไม่ทราบชาติกำเนิดของบิดามารดา ไร้ญาติขาดมิตร
ทั้งที่ยังเป็นวัยเยาว์ กลับลิ้มรสความทุกข์ยากในโลกมนุษย์จนสิ้น และผ่านพานความหนาวเหน็บของน้ำใจผู้คนมาจนชาชิน
เผชิญความเป็นความตายมาหลายครั้ง ด้วยชะตาชีวิตแข็งแกร่งเกินธรรมดา จึงรอดชีวิตมาได้อย่างร่อแร่จนถึงวันนี้