เซียวอวี่เวยเป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่อง “เชื่องช้า” ในเมืองหลวง
เดินช้า พูดช้า กินข้าวช้า แม้แต่ยามพบเรื่องเร่งด่วนก็ยังเชื่องช้า
ได้ยินว่าปีก่อนบ้านข้าง ๆ ของนางเกิดไฟไหม้ คนในบ้านต่างพากันหนีออกมานอกลานแล้ว แต่นางยังหยิบขนมกุ้ยฮวาออกมาด้วยจานหนึ่ง
แต่เรื่องกินนั้น นางไม่เคยยอมลวก ๆ
ห้องครัวของตระกูลเซียวเป็นสถานที่ที่วุ่นวายที่สุดในตรอกทั้งสาย ทั้งหมดเป็นเพราะเซียวอวี่เวยเพียงคนเดียว นางมักทำให้แม่ครัวได้แต่แอบทุกข์ใจ นางไม่เลือกกิน ทว่าลิ้นกลับละเอียดอ่อน ฤดูกาลนี้ควรกินอะไร ใช้ไฟแรงเพียงใด และปรุงด้วยเครื่องเทศชนิดไหน นางจดจำไว้ในใจอย่างชัดเจน
แม้แต่เรือนที่นางอาศัยอยู่ก็ยังตั้งชื่อว่า “เรือนรู้การเพาะปลูก” มีความหมายถึงการทำนาอย่างสงบสุข คำพูดของเซียวอวี่เวยเองคือ “ความสงบสุขที่ดีที่สุดในโลกมนุษย์ คงหนีไม่พ้นการมีเสื้อผ้าอาหารพร้อมพรั่ง และใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องเร่งร้อน”
ยามบ่ายวันนั้น เซียวอวี่เวยนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินในลานเล็ก ๆ เบื้องหน้ามีเต้าหู้อัลมอนด์วางอยู่หนึ่งถ้วย
เต้าหู้อัลมอนด์ถ้วยนี้พิถีพิถันยิ่งนัก—เลือกใช้อัลมอนด์หวานจากจินติ้ง เมืองฝู่เหอเป่ยที่ส่งมา แช่น้ำแล้วลอกเปลือกออก ก่อนบดอย่างละเอียดด้วยโม่หินจนเป็นน้ำ กรองกากออกให้หมด จากนั้นนำลงหม้อต้มกับน้ำตาลกรวดจนเดือด แล้วเติมวุ้นที่ละลายไว้ ตักใส่ถ้วย รอให้เย็นแล้วแช่ในน้ำบ่อสองชั่วยาม ครั้นยกขึ้นโต๊ะ เนื้อขาวดุจหิมะ สั่นไหวระริก โรยน้ำผึ้งกุ้ยฮวาหนึ่งช้อนลงบนผิว กลิ่นหวานหอมก็ลอยอบอวล
เซียวอวี่เวยตักขึ้นหนึ่งช้อนแล้วส่งเข้าปาก
ความหอมละมุนของอัลมอนด์แผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น เย็นฉ่ำ หวานแต่ไม่เลี่ยน เต้าหู้นุ่มละมุนดุจหยาดน้ำค้างที่จับตัวในยามเช้า เพียงแตะลิ้นก็ละลาย นางหรี่ตาลงเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างพึงพอใจ คล้ายแมวเกียจคร้านที่นอนอาบแดดจนเต็มอิ่ม
“อร่อยหรือไม่?”
เสียงบุรุษอ่อนโยนดังมาจากหน้าประตูลาน
เซียวอวี่เวยเงยหน้ามอง ก็เห็นเซียวโส่วเหริน พี่ชายรองของนาง กำลังเดินมาหาด้วยรอยยิ้มในดวงตา
“พี่รอง” นางลุกขึ้นคำนับอย่างอ่อนช้อย ครั้นพี่รองมานั่งข้างโต๊ะหินแล้วจึงนั่งลงอีกครั้ง “เต้าหู้อัลมอนด์เพิ่งทำเสร็จ อยากลองชิมสักหน่อยหรือไม่?”
“ของที่เจ้าลงมือทำ จะมีเหตุผลอันใดให้ไม่ลองเล่า”
วันนี้เซียวโส่วเหรินสวมเสื้อคลุมยาวผ้าแพรสีเขียวไผ่ลายดอกซ่อน เรือนกายผูกหยกเขียวเรียบง่ายไว้ชิ้นหนึ่ง เป็นของขวัญจากอาจารย์เมื่อครั้งสอบได้ซิ่วไฉ เขาพกติดตัวอยู่เสมอ คิ้วตาคมเข้ม สันจมูกสูงโด่ง ยามยิ้มมีชีวิตชีวาอันผึ่งผายเฉพาะตัวของคนหนุ่ม
“พี่รองกลับมาจากที่ใดหรือ?” เซียวอวี่เวยเอ่ยถาม พลางสั่งสาวใช้ข้างกายให้ไปยกเต้าหู้อัลมอนด์มา
“กลับจากตลาดตะวันออก มีของดีมาฝากเจ้าอย่างหนึ่ง”
เขาวางห่อผ้าบนโต๊ะ
ห่อผ้าขยับไหวเล็กน้อย
มิใช่เพราะลมพัด หากมีสิ่งมีชีวิตอยู่ข้างในกำลังขยับดุนไปมา เซียวอวี่เวยวางช้อนลง แล้วค่อย ๆ คลายห่อผ้า
เป็นลูกสุนัขตัวหนึ่ง ดวงตาหรี่ปรือ ขนทั่วตัวขาวฟูฟ่อง คล้ายก้อนเมฆเล็ก ๆ ที่ร่วงหล่นลงสู่โลกมนุษย์ หูอ่อนนุ่มลู่ลง หางสั้นเพียงข้อหนึ่งของนิ้วก้อย ขดอยู่ในห่อผ้า อุ้งเท้าเล็กทั้งสี่เตะป่ายสะเปะสะปะ พร้อมส่งเสียงครางหงิง ๆ แผ่วเบา
ดวงตาเซียวอวี่เวยเป็นประกาย
นางยื่นมือออกไป ประคองลูกสุนัขขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เจ้าตัวน้อยเบาหวิว อุ้มไว้ในมือแล้วรู้สึกเป็นก้อนนุ่ม ๆ เล็ก ๆ ขนขาวราวหิมะ ร่างกายอุ่นนุ่มแนบอยู่กลางฝ่ามือ จมูกน้อยสีชมพูระเรื่อดุจผลเชอร์รีลูกจิ๋ว อุ้งเท้าสีชมพูอ่อนเกาไล้ฝ่ามือเบา ๆ จนจั๊กจี้
“ได้มาจากที่ใด?” นางถาม
“วันนี้เดินตลาดตะวันออก เห็นพ่อค้าขายลูกสุนัข” เซียวโส่วเหรินนั่งอยู่ข้างโต๊ะแล้วกล่าว “เขาบอกว่าพ่อของมันเป็นสุนัขพันธุ์หมาป่า เพิ่งครบเดือนเดียว เป็นตัวที่อ่อนแอที่สุดในครอก น้ำนมไม่พอ เลี้ยงต่อไปคงไม่รอด หากขายไม่ออกก็จะถูกทิ้ง พี่เห็นว่ามันขาวราวหิมะ ทั้งน่ารักทั้งน่าสงสาร จึงซื้อกลับมา”
เซียวอวี่เวยก้มมองเจ้าตัวน้อยในฝ่ามือ ลูกสุนัขสัมผัสได้ถึงไออุ่น จึงค่อย ๆ เลิกดิ้น ขดตัวเป็นก้อน ส่งเสียงครางครืดคราดแผ่วเบา
“ช้า ๆ” นางเอ่ย
“อะไรนะ?”
“มันชื่อช้า ๆ” เซียวอวี่เวยแนบลูกสุนัขกับแก้มเบา ๆ ขนอุ่นนุ่มเสียดสีกับผิว “ไม่ว่าเรื่องใดข้าก็ทำช้าอยู่แล้ว มันมาอยู่กับข้า ชื่อนี้เหมาะที่สุดแล้ว”
เซียวโส่วเหรินมองนาง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ชื่อนี้ฟังดูตามใจตั้ง แต่เมื่อตกอยู่กับนางกลับเหมาะเจาะยิ่งนัก
“โย่วเอ๋อร์ ไปเอานมแพะจากห้องครัวมาถ้วยหนึ่ง” เซียวอวี่เวยลูบขนอ่อนนุ่มของลูกสุนัขไปพลาง สั่งสาวใช้ที่ยืนข้างกายไปพลาง
เซียวโส่วเหรินนั่งอยู่ในลานต่ออีกครู่หนึ่ง เต้าหู้อัลมอนด์สองถ้วยถูกกินจนหมด ช้า ๆ ก็ดื่มนมแพะจนหมดเช่นกัน เมื่อเห็นน้องสาวจัดที่อยู่ให้ลูกสุนัขเรียบร้อยแล้ว เขาจึงลุกขึ้นกล่าวลา
หลังเซียวโส่วเหรินจากไปไม่นาน เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังมาจากนอกลาน เซียวอวี่เซวียนวัยแปดขวบกับเซียวโส่วหลี่หัวเราะพลางวิ่งเข้ามา ราวกับนกน้อยสองตัวที่กำลังเริงร่า พอเข้าลานมาก็หันมองไปรอบ ๆ
“พี่หญิงรอง พี่หญิงรอง!” เซียวเซวียนเอ๋อร์สายตาไว เหลือบเห็นก้อนขาวโพลนในอ้อมแขนเซียวอวี่เวยเข้าพอดี ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที “พี่อุ้มอะไรอยู่? ขาวโพลนไปหมดเลย!”
เซียวอวี่เวยมองนางด้วยรอยยิ้ม แล้วอุ้มช้า ๆ ลุกขึ้น เจ้าตัวน้อยหลับสนิทอยู่ในวงแขน ท้องน้อยขยับขึ้นลงตามลมหายใจ คล้ายก้อนข้าวเหนียวนุ่มนิ่มที่ยังมีกลิ่นน้ำนม
“พี่รองเพิ่งซื้อกลับมาจากตลาด บอกว่าเป็นสุนัขพันธุ์หมาป่า ชื่อช้า ๆ”
เซียวหลี่เกอขยับเข้ามาใกล้ ยื่นหน้าพิจารณา “นี่เรียกว่าสุนัขพันธุ์หมาป่าหรือ? เห็นชัด ๆ ว่าเป็นก้อนหิมะต่างหาก” เขายื่นมือหมายจะบีบอุ้งเท้าลูกสุนัข แต่เซียวเซวียนเอ๋อร์คว้าชายแขนเสื้อไว้ทันที “เบามือหน่อย! อย่าทำให้มันตื่น”
ช้า ๆ ถูกรบกวนด้วยเสียง จึงขยับหู พลิกตัวนอนหงาย เผยท้องขึ้นสู่ฟ้า แล้วหลับต่อไป พี่น้องทั้งสองถูกท้องน้อยสีชมพูระเรื่อนั่นดึงดูดทันที พวกเขาเบียดอยู่ข้างกายเซียวอวี่เวย กระซิบกระซาบกัน คนหนึ่งอยากลูบแต่ไม่กล้า อีกคนอยากร้องเรียกแต่ไม่กล้า ชอบเสียจนขยับเท้าไม่ออก
“พี่หญิงรอง พาพวกเราไปให้ท่านพ่อท่านแม่ดูเถิด!” ดวงตาเซียวหลี่เกอเป็นประกายระยิบระยับ เขาดึงแขนเสื้อเซียวอวี่เวย “ท่านพ่อท่านแม่ต้องไม่เคยเห็นลูกสุนัขตัวเล็กขนาดนี้แน่!”
เซียวเซวียนเอ๋อร์ก็พยักหน้ารัว “ใช่ ๆ แถมยังน่ารักถึงเพียงนี้อีก!”
เด็กทั้งสองคนละข้าง ดึงเซียวอวี่เวยให้เดินออกไป นางอุ้มช้า ๆ ถูกพวกเขาดึงจนเซถลาไปสองก้าว แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ค่อย ๆ เดิน ระวังหกล้ม”