ทั้งสามหัวเราะพูดคุยกันมาตลอดทาง จนมาถึงเรือนหลักในลานบ้าน บิดามารดาของเซียวอวี่เวยนั่งจิบชาอยู่ใต้ระเบียง พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เห็นลูก ๆ ทั้งสามส่งเสียงเอะอะเข้ามา
บิดาของเซียวอวี่เวยปีนี้อายุ 46 ปี รูปร่างผอมเพรียว ท่าทางสุภาพ สวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่ง แม้ดำรงตำแหน่งว่างงานสบาย ๆ ในสำนักฮั่นหลิน ทว่าระหว่างคิ้วกลับไม่ปรากฏความกลัดกลุ้มแม้แต่น้อย
มารดาของเซียวอวี่เวยซึ่งนั่งอยู่ข้างกายก็มีอายุเกิน 40 ปีแล้ว หลายปีมานี้กิจการในบ้านดำเนินไปอย่างราบรื่น สามีก็ไม่มีอนุภรรยาคนอื่นให้ต้องรับมือกับเรื่องวุ่นวายในเรือนหลัง อีกทั้งนางดูแลตนเองเป็นอย่างดี แม้หางตาจะมีริ้วรอยบาง ๆ ทว่าสีหน้ายังสดใส แลดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงอยู่มาก
มารดาของเซียวอวี่เวยเกิดในตระกูลพ่อค้าผ้าไหมผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองหลวง เมื่อออกเรือนก็ได้นำสินเดิมมูลค่าสูงถึงหนึ่งแสนตำลึงติดตัวมาด้วย นางเป็นคนเฉลียวฉลาดและเก่งกาจเรื่องจัดการ หลายปีมานี้เอาใจใส่ดูแลร้านค้าและที่นาอันเป็นสินเดิม จนมูลค่าสินเดิมเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ด้วยเหตุนี้ แม้บิดาของเซียวอวี่เวยจะเป็นขุนนางสุจริตและมีเงินเดือนน้อยนิด แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของตระกูลเซียวกลับสุขสบายมั่นคงกว่าจวนขุนนางหลายแห่งที่มีขั้นสูงกว่า
สิ่งที่ทำให้จวนขุนนางหลายแห่งในเมืองหลวงอิจฉายิ่งกว่านั้น คือมารดาของเซียวอวี่เวยมีบุตรชายสามคนและบุตรสาวสามคน
บุตรชายคนโต เซียวโส่วอี้ อายุ 24 ปี แต่งงานกับบุตรสาวของเจียงจิ่งซง ผู้ตรวจแก้แห่งสำนักฮั่นหลิน นามสกุลเจียง บัดนี้เขาได้รับแต่งตั้งให้ออกไปรับตำแหน่งในหัวเมือง ภรรยาเจียงจึงติดตามไปด้วย
บุตรสาวคนโต เซียวอวี่หลัน อายุ 22 ปี แต่งงานกับหลินเยี่ยนโจว ผู้ตรวจการฝ่ายตรวจสอบ ปีที่แล้วนางติดตามสามีออกจากเมืองหลวงไปตรวจราชการตามพระบัญชา
บุตรชายคนรอง เซียวโส่วเหริน อายุเพียง 19 ปี ก็สอบได้เป็นจวี่เหรินแล้ว ทั้งยังได้รับความเอ็นดูจากดอกเตอร์แห่งสำนักศึกษาหลวง จึงยกบุตรสาวของตน นามสกุลซุน ให้แต่งกับเขา ทั้งสองแต่งงานกันไปเมื่อปีที่แล้ว บัดนี้เขายังคงศึกษาเล่าเรียนอยู่ในสำนักศึกษาหลวง
บุตรสาวคนรอง เซียวอวี่เวย อายุเพียง 16 ปี กำลังจะออกเรือนไปยังจวนโหวติ้งหย่วน
คนอื่นล้วนคิดว่ามารดาของเซียวอวี่เวยให้กำเนิดบุตรถึงสี่ครรภ์ ครอบครัวมีทั้งลูกชายลูกสาว ชีวิตสมบูรณ์พร้อมแล้ว ใครจะคิดว่าเมื่อ 8 ปีก่อน นางกลับให้กำเนิดฝาแฝดชายหญิงอีกคู่หนึ่ง ซึ่งก็คือเซียวโส่วหลี่กับเซียวอวี่เซวียน
มารดาของเซียวอวี่เวยมองลูก ๆ ที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “มีเรื่องอันใดถึงได้ครึกครื้นกันเพียงนี้?”
ทั้งสามคารวะบิดามารดาอย่างเรียบร้อยก่อน “ท่านพ่อ ท่านแม่”
มารดายกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม “นั่งเถิด ไม่ต้องมากพิธี” จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนเซียวอวี่เวย แฝงความสงสัยเล็กน้อย “นี่คือ...”
ยังไม่ทันที่เซียวอวี่เวยจะเอ่ยปาก น้องหญิงเซวียนก็ขยับเข้ามาครึ่งก้าว ดวงตาเป็นประกาย ท่าทางราวกับกำลังอวดของล้ำค่า “ท่านแม่! เป็นลูกสุนัขเจ้าค่ะ! พี่รองซื้อมาจากตลาดตะวันออก!”
น้องชายหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ศีรษะน้อย ๆ เบียดเข้ามา พลางเสริมเสียงเจื้อยแจ้ว “เป็นสุนัขพันธุ์หมาป่าขอรับ! พี่รองยังตั้งชื่อให้มันว่าช้า ๆ ด้วย!”
เซียวอวี่เวยโอบอุ้มลูกสุนัขตัวน้อยสีขาวราวหิมะไว้ มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ นางมองน้องทั้งสองแย่งกันอวดของอย่างเงียบ ๆ
มารดายิ้ม พลางลูบขนอ่อนนุ่มของลูกสุนัขเบา ๆ ช้า ๆ ซึ่งกำลังหลับอยู่รับรู้ถึงสัมผัส จึงพลิกตัวอีกครั้ง เผยให้เห็นท้องน้อยทั้งหมด อุ้งเท้าทั้งสี่แบะออกอย่างอ่อนปวกเปียก แล้วหลับต่ออย่างสนิท ท่าทางน่าเอ็นดูจนมารดาหลุดหัวเราะ “หน้าตาน่าเอ็นดูจริง ๆ ราวกับก้อนหิมะ ชื่อก็เป็นมงคล คิดว่าภายหน้าคงมีวาสนาดี”
น้องชายหลี่นั่งชิดพี่สาว จ้องมองท่าทางหลับอุตุของลูกสุนัข แล้วอดขยับเข้าไปใกล้อีกนิดไม่ได้ นิ้วมือค่อย ๆ ยื่นไปทางหูอ่อนนุ่มของมัน น้องหญิงเซวียนตาไว รีบคว้าข้อมือเขาไว้ พลางกระซิบว่า “อย่าก่อกวน! ช้า ๆ กำลังหลับอยู่!” น้องชายหลี่เบ้ปากอย่างไม่ยินยอม ก่อนหดมือกลับ ทว่าสายตายังคงจับจ้องลูกสุนัขไม่ยอมละไปไหน
บิดาของเซียวอวี่เวยเดินเข้ามาเช่นกัน แล้วใช้ปลายนิ้วแตะหูอ่อนนุ่มของลูกสุนัขอย่างระมัดระวัง หูนั้นนุ่มราวกับปุยฝ้าย เขาอดแตะซ้ำอีกครั้งไม่ได้
มารดาเห็นสามียื่นมือไปแตะหูน้อย ๆ อีกครั้ง จึงยิ้มกล่าวว่า “ท่านก็เบามือหน่อย เพิ่งตำหนิน้องหลี่ไปเองมิใช่หรือ”
วันถัดมา สมาชิกตระกูลเซียวรับประทานอาหารเช้าในโถงใหญ่
ตรงหน้าเซียวอวี่เวยมีโจ๊กไก่ฉีกหนึ่งถ้วย ซาลาเปาน้ำไส้หน่อไม้กับเนื้อหนึ่งจาน และเกี๊ยวกุ้งแป้งใสหนึ่งเข่ง นางชิมโจ๊กคำหนึ่ง ไฟกำลังพอเหมาะ เมล็ดข้าวบานออกแต่ไม่เละ ไก่ฉีกเป็นเส้นละเอียด น้ำซุปใสสะอาด มีพริกไทยขาวลอยอยู่สองสามเม็ด นางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนคีบซาลาเปาน้ำไส้หน่อไม้กับเนื้อขึ้นมาจิ้มน้ำส้มสายชูเบา ๆ แล้วกัดเปิดปากเล็ก ๆ ดูดน้ำซุปหอมหวานเข้าไป
“หน่อไม้วันนี้กลิ่นหอมจางไปหน่อย”
แม่ครัวรีบตอบ “คุณหนูเจ้าคะ เพิ่งส่งมาถึงเมื่อเช้านี้เอง”
“ข้ารู้ ฤดูกาลใกล้ผ่านไปแล้ว” เซียวอวี่เวยชิมอีกคำ “แต่ไส้เนื้อทำได้ดี”
แม่ครัวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
บิดาของเซียวอวี่เวยนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ค่อย ๆ ดื่มโจ๊กอย่างไม่เร่งร้อน เขาคุ้นชินกับลิ้นช่างเลือกของบุตรสาวมานานแล้ว มารดานั่งอยู่ข้างกาย กำลังสนทนากับซุนซื่อ ภรรยาของบุตรชายคนรอง ซุนซื่อตอบเสียงเบา พลางพยักหน้าเป็นครั้งคราว
น้องชายสาม เซียวโส่วหลี่ นั่งอยู่ตำแหน่งล่าง กินโจ๊กคำโต เพียงสามสี่คำก็หมดไปหนึ่งชาม น้องสาวสาม เซียวอวี่เซวียน นั่งข้างเขา ขมวดจมูกแล้วขยับหนีไปด้านข้าง “พี่สาม กินช้าหน่อย ไม่มีใครแย่งเสียหน่อย”
“ข้าหิวนี่นา” เซียวโส่วหลี่ตักโจ๊กเพิ่มอีกชาม
เซียวโส่วเหรินมองน้องชายและน้องสาว แล้วมองภรรยา ก่อนก้มหน้ากินต่อไป
เซียวอวี่เวยกินเกี๊ยวกุ้งชิ้นสุดท้ายเสร็จ ก็ใช้ผ้าเช็ดมุมปากจนสะอาด ช้า ๆ นอนหมอบอยู่บนเบาะนุ่มข้างเท้า พอได้ยินเสียงนางวางตะเกียบก็เงยหน้าขึ้น
“เจ้ายังเล็ก กินของพวกนี้ไม่ได้” เซียวอวี่เวยยื่นมือไปแตะปลายจมูกลูกสุนัข
ช้า ๆ ส่งเสียงคราง “อู๋” เบา ๆ แล้วก้มหน้าหมอบลงกับพื้น
ขณะที่ทั้งครอบครัวกำลังรับประทานอาหาร จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากนอกประตู
ผู้ดูแลเฒ่าเฉียนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา สีหน้าซีดเผือด “นายท่าน! นายท่าน! มีคนจากวังมา...”
บิดาของเซียวอวี่เวยวางชามกับตะเกียบลง “เกิดเรื่องใดขึ้น?”
“ขันทีท่านหนึ่งพานางขันทีน้อยสองคนเข้ามาถึงประตูชั้นในแล้ว! บอกว่ามาถ่ายทอดพระราชโองการ!” เฒ่าเฉียนหอบหายใจ “คนเฝ้าประตูไม่กล้าชักช้า จึงนำพวกเขาไปยังโถงรับรองแล้วขอรับ!”
บิดาของเซียวอวี่เวยลุกพรวดขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “เร็วเข้า! จัดโต๊ะเครื่องหอม! ทุกคนไปโถงรับรองเพื่อรับพระราชโองการ!”
มารดาก็ลุกขึ้นอย่างเร่งร้อน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซุนซื่อก้าวเข้าไปช่วยจัดเสื้อผ้าให้ น้องชายหลี่ยังมีซาลาเปาครึ่งลูกยัดอยู่ในปาก แก้มป่องค้างอยู่กับที่ ส่วนน้องหญิงเซวียนเบิกตากว้าง
มือที่กำลังเช็ดปากของเซียวอวี่เวยชะงัก คนจากวังมาอย่างนั้นหรือ? ตระกูลเซียวเป็นเพียงตระกูลขุนนางขั้นหกชั้นรอง เหตุใดจึงมีพระราชโองการลงมาถึงโดยกะทันหัน?
ทั้งครอบครัวเร่งรุดไปยังโถงรับรอง เฒ่าเฉียนกับพวกบ่าวหญิงจัดโต๊ะเครื่องหอมเรียบร้อยแล้ว ไกลออกไปเห็นขันทีผู้หนึ่งสวมชุดคลุมวังสีแดงชาดยืนอยู่กลางโถง ด้านหลังมีนางขันทีน้อยสองคนตามมา มือประคองพระราชโองการสีเหลืองสว่าง สีหน้าเคร่งขรึม
บิดาของเซียวอวี่เวยก้าวเร็ว ๆ เข้าไปหยุดยืน จัดหมวกและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มารดา เซียวโส่วเหริน ซุนซื่อ เซียวโส่วหลี่ เซียวอวี่เซวียน และเซียวอวี่เวยยืนเรียงแถวตามลำดับ
“ขุนนางเซียวหวยหย่วน รับพระราชโองการ” บิดาคุกเข่าลง
สมาชิกทั้งครอบครัวคุกเข่าคารวะพร้อมกัน
ขันทีคลี่พระราชโองการออก แล้วประกาศด้วยเสียงแหลมว่า
“ด้วยฟ้าลิขิตและพระบรมราชโองการแห่งฮ่องเต้ บุตรีตระกูลเซียว นามอวี่เวย มีกิริยาสุภาพอ่อนโยน เปี่ยมคุณธรรมและความงามพร้อม บัดนี้จึงพระราชทานสมรสกับตี๋ซิวเหยียน โหวติ้งหย่วน ให้เลือกวันมงคลจัดพิธีอภิเษก จบพระราชโองการ”
ภายในโถงเงียบงันสนิท
เซียวอวี่เวยหมอบอยู่บนพื้น ในสมองพลันอื้ออึงขึ้นมา
โหวติ้งหย่วนผู้นั้นคือรองผู้ตรวจการฝ่ายตรวจสอบขวาผู้เย็นชา ซึ่งภรรยาเอกล่วงลับไปนานแล้ว และมีบุตรชายหญิงอยู่คู่หนึ่งมิใช่หรือ?
นางเป็นเพียงบุตรีขุนนางขั้นหกชั้นรอง กลับได้รับพระราชทานสมรสกับท่านโหวแห่งราชสำนัก
ฐานะต่างกันราวฟ้ากับดิน
บิดาของเซียวอวี่เวยได้สติกลับมาเป็นคนแรก เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “ขันที เรื่องนี้...เกรงว่าจะมีความคลาดเคลื่อน บุตรีของขุนนางผู้น้อยจะคู่ควรกับโหวติ้งหย่วนได้อย่างไร”
ขันทีเผยรอยยิ้มที่ยากจะหยั่งความหมาย “ใต้เท้าเซียว ฝ่าบาทยังมีพระดำรัสเพิ่มเติม ให้จัดพิธีสมรสในอีก 15 วัน”
อีก 15 วัน
จัดพิธีสมรส
ใบหน้ามารดาซีดขาว นางหันไปมองบุตรสาว เซียวอวี่เวยยังคงคุกเข่าอยู่ ไม่ได้เงยหน้าขึ้น
ในใจเซียวอวี่เวยมีเพียงความคิดเดียว
15 วันหรือ?
นางกำลังจะต้องไปเป็นแม่เลี้ยงให้ผู้อื่นแล้ว!