ยามเย็นปลายฤดูใบไม้ผลิ ท้องฟ้ากำลังมืดลง
โคมไฟถูกจุดขึ้นทั่วลานด้านหน้าจวนติ้งหย่วนโหวแล้ว โคมใต้ชายคาไหวเอนเบา ๆ ตามแรงลม ใบอ่อนของต้นไหวเก่าแก่ในลานเพิ่งผลิออกมา กิ่งใบเสียดสีกันส่งเสียงซู่ซ่า
“รายงาน—”
บ่าวหนุ่มจากลานหน้าพุ่งเข้ามาในโถงใหญ่ด้วยท่าทางสะเปะสะปะ พื้นรองเท้าบูตเปื้อนน้ำค้างยามค่ำคืน ลากเป็นรอยเปียกบนพื้นอิฐเขียว เขาหอบจนพูดแทบไม่เป็นคำ “ท่านโหว! ฮูหยินผู้เฒ่า! ขันทีที่นำพระราชโองการมาจากวังมาถึงนอกประตูจวนแล้วขอรับ! บอกว่า...ฝ่าบาทพระราชทานสมรสพ่ะย่ะค่ะ!”
ตี๋ซิวเหยียนกำลังสนทนาเป็นเพื่อนมารดา ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย ปีนี้เขาอายุยี่สิบแปดปี โหนกคิ้วเด่น สันจมูกคม เขาไม่ยิ้มแย้มมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งทำให้เค้าโครงใบหน้าดูแข็งกร้าว วันนี้เขาเปลี่ยนจากชุดขุนนางเป็นชุดลำลองสีดำสนิทแล้ว ที่เอวไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น มีเพียงหยกเก่าชิ้นหนึ่งห้อยอยู่ สีหยกไม่แวววาวดังเดิม ขอบมุมสึกจนขาวจาง ๆ
นั่นเป็นของที่ท่านปู่ทิ้งไว้
ฮูหยินผู้เฒ่านั่งบนเก้าอี้ไท่ซือที่อยู่ด้านบน มือหมุนลูกประคำ เปลือกตายกขึ้นเล็กน้อย ตระกูลเดิมของนางใช้นามสกุลเว่ย ปีนี้อายุสี่สิบแปดปี ผมหงอกแซมดำเกล้าเรียบไร้ที่ติ ปักปิ่นเงินเรียบ ๆ ไว้หนึ่งเล่ม ริ้วรอยบนใบหน้ามีไม่มาก กระจายอยู่เงียบ ๆ ตรงหน้าผากและหางคิ้ว
“เร็วเข้า จัดโต๊ะบูชา” ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งเสียงขรึม
บ่าวไพร่ต่างเร่งออกไปจัดการ ไม่นานนักโต๊ะบูชาก็ตั้งอยู่กลางโถง ขันทีผู้นำพระราชโองชูม้วนพระราชโองการสีเหลืองสดก้าวเข้ามาในโถง แล้วประกาศด้วยเสียงดัง ตี๋ซิวเหยียนกับฮูหยินผู้เฒ่าคำนับตามธรรมเนียม คุกเข่าฟังพระบัญชา
เนื้อหาในพระราชโองการเรียบง่าย กล่าวว่าจะพระราชทานเซียวอวี่เวย บุตรีของเซียวหวยหย่วน ขุนนางเรียบเรียงแห่งสำนักราชบัณฑิต ให้เป็นภรรยาเอกของตี๋ซิวเหยียน ติ้งหย่วนโหว โดยกำหนดวันแต่งงานในอีกสิบห้าวัน ทั้งสองรับพระราชโองการแล้วโขกศีรษะขอบพระทัย
ขันทีส่งพระราชโองการให้ตี๋ซิวเหยียน ยิ้มพลางกล่าวว่าพรุ่งนี้ยังต้องไปประกาศพระราชโองการที่จวนเซียว จากนั้นก็ขอตัวกลับ
ประตูโถงใหญ่ปิดลง ในที่สุดภายในห้องก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ
ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ มองบุตรชายที่นิ่งเงียบไม่เอ่ยคำ
“ซิวเหยียน เจ้าไม่เต็มใจหรือ?”
“ข้าไม่จำเป็นต้องแต่งภรรยา” ตี๋ซิวเหยียนกำพระราชโองการที่ยังอุ่นอยู่ในมือ “จวนโหวมีคนดูแลอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ได้ยินว่าคุณหนูบ้านเซียวเป็นคนเกียจคร้าน”
“เกียจคร้านบ้างก็ดี” ฮูหยินผู้เฒ่ายกถ้วยชาขึ้น เป่าฟองชาบนผิวหน้า “ไม่ชอบก่อเรื่อง ย่อมทำให้วางใจ”
ตี๋ซิวเหยียน “...”
เขามองมารดาของตน แล้วพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าสงบนิ่งเกินไป สงบราวกับสระน้ำลึกที่ผิวน้ำไร้ระลอก ทว่าก้นสระกลับมีกระแสน้ำเชี่ยวกราก
“เรื่องสมรสนี้...” เขาลองหยั่งเชิง “เป็นความคิดของท่านหรือ?”
“อืม” ฮูหยินผู้เฒ่ายกชาขึ้นจิบ “ข้าเป็นคนขอพระราชโองการเอง”
ร่างของตี๋ซิวเหยียนชะงักเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งถึงกับไม่รู้จะพูดอะไร
“มิฉะนั้นเล่า?” ฮูหยินผู้เฒ่าวางถ้วยชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงมีพระราชกิจนับไม่ถ้วน จะมีเวลาว่างมาสนใจว่าเจ้าแต่งกับผู้ใด ข้าฝากคนไปกราบทูลว่าจวนโหวจำเป็นต้องมีนายหญิงคอยดูแลเรือนหลังและเอาใจใส่เด็ก ๆ”
ตี๋ซิวเหยียนพลันนึกขึ้นได้ว่า ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ฮูหยินผู้เฒ่าถามเขาอยู่เนือง ๆ ว่าอยากแต่งภรรยาหรือไม่ ทุกครั้งเขาล้วนตอบด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ไม่อยาก” ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่โกรธ เขายังนึกว่าเป็นเพียงคำบ่นของผู้สูงวัย ที่แท้นางวางแผนปูทางอยู่เงียบ ๆ มานานแล้ว
“เซียวอวี่เวยก็เป็นคนที่ท่านเลือกหรือ?” เขาถาม
“อืม ข้าสังเกตนางมาครึ่งปีแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าหมุนลูกประคำอีกครั้ง “เด็กคนนั้นมีนิสัยเฉยชา ไม่แก่งแย่งชิงดี ไม่ชอบทะเลาะกับคนอื่นในจวน แต่ในใจมีความคิดเป็นของตนเอง อย่าเห็นว่านางทำอะไรเชื่องช้าไปทั้งวัน นางกลับมองเรื่องต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่ง คนเช่นนี้เป็นนายหญิงจวนโหว ย่อมไม่ก่อเรื่องเสียหาย”
ตี๋ซิวเหยียนทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบ
ปีก่อน ในงานชมดอกไม้ของจวนกั๋วกง เขาเคยเห็นเซียวอวี่เวยจากไกล ๆ คุณหนูผู้นั้นนั่งอยู่เพียงลำพังตรงมุมห้อง เงียบสงบ ราวกับมีหมอกบาง ๆ กั้นนางออกจากความครึกครื้นทั่วทั้งโถง ข้างกายมีเหล่าคุณหนูพูดคุยหัวเราะไม่ขาดสาย ส่วนนางเพียงก้มตาดื่มชา นาน ๆ ครั้งจึงเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าแช่มชื่นสบาย ๆ อยู่เสมอ ไม่ได้แสดงท่าทีเหินห่าง ทั้งยังไม่มีความคิดจะเข้าไปพูดคุยด้วย
ตอนนั้นเขาเพียงรู้สึกว่าคุณหนูผู้นี้มีนิสัยแปลกแยกจากผู้อื่น คิดไม่ถึงว่ามารดาจะเริ่มสังเกตนางตั้งแต่ครั้งนั้นแล้ว
“แล้วทางตระกูลเซี่ยเล่า?” เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
แววตาของฮูหยินผู้เฒ่าเย็นชาลง นางวางลูกประคำลง นิ้วเคาะที่วางแขนเก้าอี้เบา ๆ สองครั้ง
“เซี่ยกั๋วต้งจิ้งจอกเฒ่าผู้นั้น เดือนก่อนเคยไปพบองค์ชายรอง” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว
คิ้วของตี๋ซิวเหยียนขมวดแน่นยิ่งขึ้น
เมื่อสิบสองปีก่อน ณ กานโจวทางตะวันตกเฉียงเหนือของราชวงศ์ต้าจิ่ง ลมและหิมะพัดกระหน่ำทั่วฟ้า บิดาของเขา ตี๋ติ้งหย่วน มีชัยในสนามรบ ทว่าบาดเจ็บสาหัสจนสิ้นใจ พี่ชาย ตี๋ซิวอู่ สละชีวิตรับลูกธนูแทน ข่าวชัยชนะเดินทางถึงเมืองหลวง ราชสำนักแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ติ้งหย่วนโหวให้แก่ตระกูลตี๋ ทว่าก็จับตากำลังทหารเก่าทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ตกทอดมาถึงตระกูลตี๋ด้วย ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ขุมอำนาจทั้งหลายต่างจ้องมองอย่างกระหาย หมายอาศัยการแต่งงานมาควบคุมเขา ผู้เป็นโหวที่สืบทอดบรรดาศักดิ์
องค์ชายรอง โอรสองค์ที่สองของฝ่าบาทในปัจจุบัน ปีนี้มีพระชนมายุยี่สิบสามชันษา ได้รับพระราชทานพระนามว่า “จิ้งอ๋อง” บุคคลผู้นี้มีความทะเยอทะยานไม่น้อย มีพรรคพวกในราชสำนักมากมาย ตระกูลเซี่ยเป็นหนึ่งในขุมกำลังสำคัญที่มีรากฐานมั่นคง
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวต่อ
“ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน เซี่ยกั๋วต้งฝากคนมาบอก อยากยกบุตรีตระกูลเซี่ยให้เจ้าเป็นภรรยาคนใหม่ ข้าปฏิเสธไปแล้ว”
“ตระกูลเซี่ยยังคิดจะดึงตระกูลตี๋ไปช่วยจิ้งอ๋องอีกหรือ?” ตี๋ซิวเหยียนหัวเราะเย็นชา “ดังนั้นเรื่องพระราชทานสมรสนี้ ท่านจึงชิงขอพระราชโองการมาก่อน”
“ถูกต้อง” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว “ปีนั้นพวกเขายกถิงหลันให้แต่งกับเจ้า ก็เพราะหมายตารากฐานที่บิดาและพี่ชายของเจ้าทิ้งไว้ทางตะวันตกเฉียงเหนือ บัดนี้ยังคิดจะใช้กลอุบายเดิมอีก ข้าจะปล่อยให้พวกเขาทำตามใจได้อย่างไร? แม้ตระกูลเซียวจะไม่โดดเด่น แต่เป็นตระกูลบัณฑิตผู้บริสุทธิ์ ทั้งยังไม่เกี่ยวข้องกับจิ้งอ๋อง เมื่อกำหนดการแต่งงานนี้ลงแล้ว ตระกูลเซี่ยก็จะได้เลิกล้มความคิดส่งบุตรีเข้าจวนเสียที”
ตี๋ซิวเหยียนเงียบงันอยู่นาน
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ลมปลายฤดูใบไม้ผลิพัดใบไหวหน้าลานจนส่งเสียงซู่ซ่า พลันตระหนักขึ้นมาว่า ห้วงน้ำขุ่นที่เขาอยู่ลึกกว่าที่คิดไว้มาก
“ได้” เขาเอ่ย “ข้ารับการแต่งงานนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า แล้วเริ่มหมุนลูกประคำอีกครั้ง เรื่องที่ควรบอกกล่าวล้วนพูดจบแล้ว บุตรชายมีนิสัยแข็งกระด้าง ทว่าไม่ได้โง่เขลา
ในเวลาเดียวกัน ณ จวนตระกูลเซี่ย
เซี่ยกั๋วต้งนั่งอยู่ในห้องหนังสือ สีหน้าหม่นหมองยิ่งกว่าเมฆครึ้มปลายฤดูใบไม้ผลินอกหน้าต่าง
“เจ้าว่าอะไรนะ? ฝ่าบาทพระราชทานสมรส? พระราชทานให้สตรีตระกูลเซียวหรือ?”
“ขอรับ” พ่อบ้านก้มหน้ารายงาน “พระราชโองการลงมาแล้ว พระราชทานคุณหนูรองตระกูลเซียว เซียวอวี่เวย ให้เป็นภรรยาเอกของติ้งหย่วนโหว กำหนดแต่งงานในอีกสิบห้าวัน”
นิ้วของเซี่ยกั๋วต้งเคาะลงบนโต๊ะทีละครั้ง สีหน้าแย่ลงทุกขณะ ในที่สุดเขาก็ตบโต๊ะดังเพียะ “ตระกูลเซียวเป็นอะไรได้? ก็แค่ขุนนางว่างงานขั้นหก จากลำดับที่ห้า บุตรีบ้านเขาถึงกับได้แต่งเข้าจวนโหว!”
พ่อบ้านไม่กล้าส่งเสียง
เซี่ยกั๋วต้งลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง ต้นไม้ดอกไม้ในลานเขียวชอุ่ม เขาหรี่ตาลง มองไปยังทิศทางของพระราชวังหลวงจากระยะไกล
“ทางองค์ชายรองว่าอย่างไร?”
“องค์ชายรองส่งคนมาบอก...” พ่อบ้านกลืนน้ำลาย “ฮูหยินผู้เฒ่าก้าวหมากครานี้ได้หลักแหลมยิ่ง เมื่อพระราชโองการลงมาแล้ว เรื่องเกี่ยวดองกับจวนโหวให้ยุติลงเพียงเท่านี้ หากยังพัวพันต่อไป เกรงจะทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัย”
เซี่ยกั๋วต้งหัวเราะเย็นชา ในเสียงหัวเราะมีทั้งความไม่ยินยอม ความโกรธเคือง และความกังวลที่ซ่อนอยู่เสี้ยวหนึ่ง
เซี่ยกั๋วต้งรู้แก่ใจดีว่า อำนาจกองทัพของจวนโหวคืนสู่ราชสำนักไปนานแล้ว ทว่าขุนพลและทหารเก่าที่เคยติดตามตระกูลตี๋ยังคงกระจายอยู่ตามพื้นที่ต่าง ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือ มิตรภาพร่วมรบและไมตรีที่สั่งสมมากว่าสิบปี เมื่ออยู่ในสายตาคนในราชสำนัก ก็เปรียบดังตาข่ายที่มองไม่เห็น หากดึงตี๋ซิวเหยียนมาอยู่ใต้บัญชาขององค์ชายรองได้ สายสัมพันธ์เก่าแก่เหล่านี้ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนมากมายหวั่นไหว ทว่าบัดนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจวนโหวชิงลงมือก่อน ปิดหนทางเกี่ยวดองเสียแล้ว
“เซียวอวี่เวย...” เขาพึมพำชื่อนี้เสียงต่ำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยเย้ยหยัน “ก็แค่เด็กสาวอายุสิบหกปีคนหนึ่ง จะก่อคลื่นลมอะไรได้”
เขาหันกลับไปมองพ่อบ้าน “ไปสืบ สืบเรื่องคุณหนูบ้านเซียวผู้นี้ให้ละเอียด สืบคนรับใช้ข้างกายนาง สืบภูมิหลังทั้งหมด ข้าอยากเห็นนักว่านายหญิงที่ฮูหยินผู้เฒ่าจวนโหวเลือกเฟ้นมาอย่างพิถีพิถัน จะมีความสามารถสักเพียงใด”
พ่อบ้านค้อมกายถอยออกไป
เซี่ยกั๋วต้งกลับไปนั่งบนเก้าอี้
ชาที่วางไว้เย็นชืดไปนานแล้ว ทว่าเขายังคงถือถ้วยชา ปลายนิ้วลูบวนไปตามขอบถ้วยอย่างช้า ๆ
เงาไม้ด้านนอกหน้าต่างไหวเอน