เฉินฝานเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เวลาใกล้ได้ที่แล้ว
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาทะลุผ่านหน้าต่างกระจกใสสะอาด มองออกไปยังท้องฟ้า
ตอนนี้ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ
ภายในมหาวิทยาลัยมีคนเดินอยู่ข้างนอกเพียงประปราย
เกล็ดหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า
「หิมะตกแล้วเหรอ?」
「ตอนนี้เดือนมิถุนายนนะ ทำไมหิมะถึงตกได้ล่ะ」
「นี่คงเป็นหิมะเดือนหกในตำนานสินะ」
ขณะนั้นมีคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องสมุด ตะโกนบอกว่าข้างนอกหิมะตกแล้ว
เรื่องนี้ทำให้หลายคนสงสัยใคร่รู้
รวมถึงหลินชิงเหยียน ประธานนักศึกษา
เธอเองก็รู้สึกว่าหิมะครั้งนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง
ผู้คนทยอยเดินออกไปดูหิมะมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่หลินชิงเหยียนไม่ได้ออกไป เธอรู้สึกว่าหิมะนี่ผิดปกติมาก
ตอนนี้สิ่งที่ควรทำที่สุดคือเฝ้าดูสถานการณ์ไปก่อน
เดิมทีซูเหยากะจะออกไปดูหิมะ แต่พอเห็นหลินชิงเหยียนไม่ออกไป เธอก็ไม่ออกไปด้วย
เธอตั้งใจเลียนแบบทุกการกระทำของหลินชิงเหยียน เพื่อให้พวกคุณชายลูกเศรษฐีหันมาจีบตัวเองบ้าง
จู่ ๆ เด็กสาวร่างผอมคนหนึ่งที่อยู่หน้าห้องสมุดก็ล้มฟุบลงกับพื้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
คนรอบข้างต่างหันไปมองเธอ
「เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นลมไปได้?」
นักศึกษาชายใจดีคนหนึ่งเดินเข้าไปดู
「เป็นอะไรไหม?」
เขาเขย่าตัวเธอเบา ๆ พยายามปลุกให้ตื่น
เด็กสาวที่หมดสติอยู่เมื่อครู่พลันลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอว่างเปล่าไร้แวว ราวกับศพเดินได้
เธอคว้าไหล่ของนักศึกษาชายไว้ แล้วก้มลงกัดคอเขา
นักศึกษาชายไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกทำร้าย
พอถูกกัด เขาก็รู้สึกเจ็บ จึงผลักหญิงสาวออกไปอย่างแรง
อีกฝ่ายล้มลงกับพื้น แต่ก็ลุกขึ้นทันทีแล้วพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง
นักศึกษาชายไม่ยอมปล่อยให้เธอทำอยู่ฝ่ายเดียว เขาเตะเด็กสาวร่างผอมคนนั้นกระเด็นออกไป
เขายกมือแตะบาดแผลที่ถูกกัด สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
จากนั้นความรู้สึกวิงเวียนก็ถาโถมเข้าใส่
เขาล้มลงกับพื้น ไม่อาจลุกขึ้นได้อีก
หลังจากนักศึกษาชายล้มลง คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ก็เริ่มล้มตามไปด้วย
จากนั้นทุกอย่างก็เหมือนโดมิโนที่ล้มต่อกัน คนแล้วคนเล่าทรุดลงกับพื้น
เมื่อเห็นภาพนี้ ฝูงชนก็แตกตื่น
พวกเขารีบพากันวิ่งเข้าไปในห้องสมุดที่อยู่ใกล้ที่สุด
หวังจะหลบหนีจากภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัวนี้
หลินชิงเหยียนได้ยินเสียงความวุ่นวายจากข้างนอก จึงรีบเดินไปดูที่หน้าต่าง
คนจำนวนมากที่ล้มลงแล้วลุกขึ้นมาใหม่ สีหน้าบิดเบี้ยวกำลังวิ่งตรงมายังห้องสมุด
「รีบปิดประตูใหญ่ของห้องสมุด!」หลินชิงเหยียนตะโกน
ในฐานะหนึ่งในสี่สาวงามประจำมหาวิทยาลัย ทั้งยังเป็นประธานนักศึกษา เมื่อเธอพูดขึ้น หลายคนก็มักทำตามโดยไม่รู้ตัว
คนสองสามคนที่อยู่ใกล้ ๆ พยายามปิดประตูห้องสมุด
แต่ไม่ทันเสียแล้ว คนที่กลายเป็นซอมบี้ข้างนอกพุ่งเข้ามาราวกับหมาบ้าทีละตัว
พวกมันกระแทกประตูที่กำลังจะปิดจนเปิดออกอย่างแรง
ซอมบี้หลายตัวบุกเข้ามาในห้องสมุด เห็นใครก็พุ่งเข้ากัด
คนส่วนใหญ่เอาแต่หนี ไม่มีใครคิดจะสู้กลับ
หลินชิงเหยียนรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ ทุกคนที่นี่ต้องตายกันหมดแน่
「ทุกคนหยิบเก้าอี้มาขวางพวกมันไว้ ใครอยากรอดก็ลงมือไปพร้อมกับฉัน!」
พูดจบ หลินชิงเหยียนก็คว้าเก้าอี้ขึ้นมาโจมตีซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินชิงเหยียนและเห็นว่าแม้แต่ผู้หญิงก็ยังกล้าสู้ นักศึกษาชายคนอื่น ๆ จึงพากันคว้าเก้าอี้ขึ้นมา
แล้วเข้าร่วมการต่อต้านซอมบี้
ซอมบี้พวกนี้ไม่ค่อยฉลาดนัก ถูกใช้เก้าอี้ขวางเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
แต่เมื่อซูเหยาเห็นภาพนั้น เธอกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบวิ่งหนีขึ้นไปยังชั้นสองที่ปลอดภัยกว่า
เฉินฝานเห็นทุกอย่างเต็มตา
ซูเหยาเพิ่งก้าวขึ้นบันไดไปชั้นสอง ยังไม่ทันยืนให้มั่น เฉินฝานก็พุ่งเข้าไปคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น แล้วจับเธอให้อยู่กับที่
จากนั้นเขาก็เงื้อมือตบหน้าเธออย่างแรง
「เพี๊ยะ!」
เสียงตบดังสนั่นแหลมบาดหูขึ้นกลางห้องสมุด
แต่คนอื่นไม่มีเวลาสนใจความวุ่นวายทางนี้ สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่กับพวกซอมบี้
คนส่วนใหญ่ในห้องสมุดมาเพื่อดูหลินชิงเหยียน ประธานนักศึกษา
พวกเขายินดีทำตามคำสั่งของประธานนักศึกษา ภายใต้การนำของหลินชิงเหยียน ทุกคนประสานงานกันได้อย่างเข้าขา
พวกเขาขวางซอมบี้เอาไว้ได้สำเร็จ
ซูเหยาถูกตบจนมึนงงไปหมด
แต่เฉินฝานไม่ได้ปล่อยเธอไปแค่นั้น
เขากระชากผมของเธอ ลากไปทางห้องน้ำ
ในห้องสมุดมีเพียงห้องน้ำเท่านั้นที่เป็นห้องส่วนตัว
ซูเหยาร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่เสียงของเธอเบากว่าเสียงคำรามของซอมบี้หน้าทางเข้าห้องสมุดมาก
มีนักศึกษาสองสามคนที่หนีขึ้นไปถึงชั้นสองเห็นเหตุการณ์เข้า แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม
หลังจากเฉินฝานลากซูเหยาเข้าไปในห้องน้ำ
เสียงเพี๊ยะ ๆ ก็ดังต่อเนื่องอยู่ข้างใน
เฉินฝานกำลังตบหน้าซูเหยาอย่างรุนแรง
เมื่อซูเหยาเลิกดิ้นรนแล้ว เฉินฝานถึงหยุดมือ
ใบหน้าของซูเหยาแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก
ตอนนี้เฉินฝานหยิบมีดสั้นออกมาเล่มหนึ่ง
「ฉันให้เธอเลือกสองทาง ตาย หรือมาเป็นทาสของฉัน」
เมื่อเห็นมีดสั้นที่สะท้อนประกายเย็นเยียบ กับสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาของเฉินฝาน
ซูเหยารู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะฆ่าเธอจริง ๆ
「อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าฉันเลย เป็นความผิดของฉันเอง ขอโทษ เป็นความผิดของฉัน ฉันไม่ควรใส่ร้ายนาย」
เฉินฝานเก็บมีดสั้นกลับไป
「คุกเข่าลง แล้วรวบผมขึ้น」
จากนั้น เฉินฝานก็ไม่เห็นซูเหยาเป็นคนอีกต่อไป และลงมืออย่างเต็มกำลัง......
.........
10 นาทีต่อมา เฉินฝานเดินออกมาจากห้องน้ำ
ไม่ใช่ว่าเขาทำได้แค่ 10 นาที แต่ข้างนอกมีซอมบี้อาละวาด เสียงกรีดร้องดังไม่หยุด
เขาไม่มีอารมณ์จะทำต่อ อีกทั้งซูเหยายังถูกเขาตบจนหน้าเหมือนหัวหมู ทำให้เขาหมดความสนใจ จึงเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย
「ยินดีด้วย ผู้ถือครองได้รับยันต์หมู หนึ่งในยันต์ทั้งสิบสอง」