วันสิ้นโลกกับยันต์สิบสองนักษัตร

ตอนที่ 4 วันสิ้นโลกกับยันต์ทั้งสิบสอง

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉินฝานก้มมองห้องสมุด ก็พบว่าแนวป้องกันที่เคยสกัดซอมบี้ไว้ถูกตีแตกแล้ว

ผู้คนบนชั้นหนึ่งต่างแยกกันตั้งรับ ต้านทานซอมบี้

เขาพอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

มีคนหลายคนเข้ามาจากด้านนอก แล้วซ่อนตัวปะปนอยู่หลังฝูงชน ก่อนจะกลายเป็นซอมบี้

ส่วนคนที่กล้าต้านซอมบี้ล้วนอยู่แถวหน้า คนขี้ขลาดอยู่ด้านหลัง ทำให้ซอมบี้โจมตีจากข้างหลังได้อย่างไร้แรงกดดัน ผู้คนจำนวนมากจึงกลายเป็นซอมบี้

ซอมบี้บุกโจมตีแนวป้องกันด้านหน้า จนแนวรับต้านไม่อยู่

แต่ก็ไม่มีใครเสียชีวิต ตอนนี้ทุกคนแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม หันหลังชนกำแพงสองฝั่งข้างประตูใหญ่ ตั้งแนววงกลมต้านซอมบี้

ทั้งสองฝั่งช่วยกัน ใช้เก้าอี้ขวางซอมบี้ไว้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

“สมกับเป็นประธานนักเรียนจริง ๆ”

เฉินฝานอดทอดถอนใจไม่ได้

ตอนนั้นเอง ซอมบี้ก็ปรากฏตัวขึ้นบนชั้นสอง

เฉินฝานมองซอมบี้ที่พุ่งตรงเข้ามาหาเขา

ทันทีที่คิดจะใช้ยันต์หมู ลำแสงสีทองสองสายก็พุ่งเข้าใส่ซอมบี้ ทะลวงร่างมันในพริบตา

ซอมบี้ล้มลงกับพื้น ไม่ขยับอีก ตายสนิท

เฉินฝานอาศัยพลังของยันต์หมู กำจัดซอมบี้บนชั้นสองได้อย่างง่ายดาย

เขามองลงไปยังชั้นหนึ่ง ตรงบริเวณที่มีซอมบี้หนาแน่นที่สุด

หลินชิงเหยียนสั่งการอย่างเป็นระเบียบ จงใจล่อซอมบี้ให้มารวมกลุ่มเพื่อโจมตี

ต่อให้ไม่มีเฉินฝานช่วย เธอก็คงจัดการซอมบี้พวกนี้ได้

เฉินฝานมองไปยังบริเวณที่มีซอมบี้หนาแน่นที่สุด เพียงนึกขึ้นมา พลังของยันต์หมูก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งออกจากดวงตา

เขาสังหารซอมบี้เหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

หลินชิงเหยียนหันไปมองชั้นสองของห้องสมุดด้วยความประหลาดใจ แล้วก็เห็นเฉินฝาน

เธอไม่เคยคิดเลยว่าเฉินฝานจะมีพลังพิเศษ

เฉินฝานมองซอมบี้บนชั้นหนึ่ง แล้วไล่ยิงทีละตัว

หลินชิงเหยียนเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เธอสั่งให้ทุกคนปิดประตูใหญ่ของห้องสมุดและลงกลอน

เพื่อป้องกันไม่ให้ซอมบี้จากข้างนอกบุกเข้ามาอีก

ทางด้านเฉินฝาน เขาจัดการซอมบี้บนชั้นหนึ่งจนหมดอย่างง่ายดาย

จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินลงไปยังชั้นหนึ่ง

ผู้คนที่รอดตายมาได้ต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทุกคนคลายความระแวดระวังลง

“เมื่อกี้ใครถูกซอมบี้ข่วนบ้าง ออกมายืนตรงนี้” เฉินฝานตะโกน

แต่ไม่มีใครตอบ

“พวกคุณน่าจะเคยดูหนังซอมบี้กัน คนที่ถูกซอมบี้ข่วนจะกลายเป็นซอมบี้”

“ฉันมั่นใจว่าไม่มีใครถูกข่วน”

หลินชิงเหยียนกล่าว เธอเห็นการต่อสู้ทั้งหมดเมื่อครู่นี้ ไม่มีใครบาดเจ็บ

“ถ้าอย่างนั้นรบกวนประธานนักเรียนรวบรวมทุกคนในห้องสมุดหน่อย ฉันมีเรื่องจะพูด”

หลินชิงเหยียนมองเฉินฝาน หากเดาไม่ผิด เขาน่าจะรู้อะไรบางอย่าง

“ทุกคนทำตามที่เฉินฝานบอกเถอะ ตอนนี้เราควรมารวมตัวปรึกษากันจริง ๆ”

หลินชิงเหยียนสั่งคนข้างกายให้แยกย้ายกันไปตามหาผู้รอดชีวิตที่ซ่อนตัวอยู่ตามจุดต่าง ๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกคนที่ซ่อนอยู่ก็ถูกตามตัวออกมาจนครบ

พวกเขามารวมกันในโถงชั้นหนึ่งของห้องสมุด

แน่นอนว่า ซูเหยาซึ่งถูกเฉินฝานซ้อมก็อยู่ด้วย

ตอนนี้แก้มของซูเหยาบวมแดง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเพิ่งถูกใครบางคนทำร้ายมา

เมื่อเห็นว่ามีคนอยู่มากมาย ซูเหยาก็พลันได้ใจขึ้นมา

“เฉินฝานเป็นคนข่มขืน! เมื่อกี้เขาฉวยโอกาสตอนชุลมุนบังคับขืนใจฉัน!”

พวกผู้ชายที่คอยตามเอาใจซูเหยาหลายคนก้าวออกมา

“เฉินฝาน ไอ้สารเลว แกกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!”

“ฉวยโอกาสตอนชุลมุนทำเรื่องแบบนี้ แกยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า?”

“พวกเรารุมจับมัน!”

เฉินฝานมองพวกผู้ชายที่พุ่งเข้ามาหาเขา กำลังคิดจะใช้ลำแสงจากดวงตาฆ่าพวกนั้นให้ตาย

เสียงใสเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“หยุด!”

ประธานนักเรียนหลินชิงเหยียนเอ่ยขึ้น

คำพูดของหลินชิงเหยียนทำให้พวกผู้ชายที่ตามเอาใจซูเหยาหยุดชะงัก

ในโรงเรียน อำนาจของหลินชิงเหยียนเป็นรองเพียงผู้อำนวยการเท่านั้น

คนส่วนใหญ่จะทำตามคำพูดของเธอโดยไม่รู้ตัว

“เรื่องนี้ไม่สำคัญเท่าไร ฟังเฉินฝานก่อนดีกว่าว่าเขาจะพูดอะไร”

“หลินชิงเหยียน เธอหูหนวกหรือไง? เขาบังคับฉัน เธอจะช่วยปกป้องคนข่มขืนหรือไง?”

หลินชิงเหยียนมองซูเหยาอย่างเย็นชา

“นี่เป็นแค่คำกล่าวฝ่ายเดียวของเธอ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอกับเฉินฝานมีเรื่องบาดหมางกัน เขาคงแค่ตบเธอ ไม่ได้บังคับขืนใจหรอก”

พอได้ยินหลินชิงเหยียนพูดแบบนั้น ซูเหยาก็ยิ่งโกรธ เธอไม่ชอบหลินชิงเหยียนมาตลอด

ทำไมหลินชิงเหยียนถึงเป็นดาวเด่นอันดับหนึ่งในบรรดาสี่สาวงามของโรงเรียน? ทำไมถึงมีผู้ชายคุณสมบัติดีมากมายคอยตามจีบเธอ?

ซูเหยาเกลียดหลินชิงเหยียนเข้าไส้ แต่เพื่อเป้าหมายในการจับผู้ชายรวย เธอจึงจำต้องเลียนแบบหลินชิงเหยียน

ใบหน้าซูเหยาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย เธอจ้องหลินชิงเหยียนเขม็ง ทำทีเป็นโกรธแค้น น้ำเสียงแหลมสูงและคาดคั้นไม่หยุด

“นังแพศยาเสแสร้งทำเป็นสูงส่งอะไร? ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง จะเอาความบริสุทธิ์ของตัวเองมาใส่ร้ายเขาทำไม?”

เธอจงใจขึ้นเสียง ยก “ความบริสุทธิ์” มาเป็นเกราะกำบัง แสร้งสวมบทเหยื่อผู้อ่อนแอ หวังปลุกเร้าความเห็นใจและดึงคนรอบข้างมาเข้าข้าง บรรยากาศโดยรอบพลันตึงเครียดและอึดอัด

ท่ามกลางคำถามคาดคั้นที่แทบคลุ้มคลั่งของอีกฝ่าย หลินชิงเหยียนยังคงสีหน้าเย็นชาและเฉยเมย เธอมองออกถึงความเสแสร้งอันน่าขันในใจอีกฝ่าย จึงตอบเสียงเข้มโดยไม่ลังเล

“เธอทำแน่”

ขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน เฉินฝานยืนอยู่บนบันได มองลงมายังทุกคนแล้วเอ่ยขึ้น

“ฉันบังคับขืนใจเธอจริง”

พวกผู้ชายที่ตามเอาใจซูเหยาทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาคว้าเก้าอี้แล้วพุ่งเข้าใส่เฉินฝาน

เทพธิดาในดวงใจของพวกเขาถูกหยามเกียรติ พวกเขายอมให้อภัยไม่ได้ จิตสังหารจึงพลุ่งขึ้นมา

“เฉินฝาน ฉันจะฆ่าแก!”

เฉินฝานจ้องพวกเขาตรง ๆ

วินาทีถัดมา ลำแสงสีทองเจิดจ้าสองสายพุ่งทะลักออกจากดวงตาเขา ฉีกอากาศตรงเข้าใส่เป้าหมาย

ลำแสงทรงพลังและดุดัน เพียงชั่วพริบตาก็ทะลุผ่านทรวงอกของทุกคน เจาะทะลวงเนื้อหนัง

“อ๊าก—!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมบาดหูดังระงมขึ้นทันที ก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

นักศึกษาหญิงส่วนใหญ่เพิ่งซ่อนตัวอยู่ พวกเธอไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน จึงตกใจจนกรีดร้องออกมา

“เงียบ! ใครร้องอีกจะเป็นรายต่อไป”

พอได้ยินเช่นนั้น คนที่กรีดร้องก็ถูกคนข้าง ๆ ปิดปากไว้แน่น

“ทุกคนคงเห็นภาพเมื่อครู่แล้ว วันสิ้นโลกที่มีแต่ในหนังมาถึงแล้ว”

“ตั้งแต่นี้ไป ฉันคือหัวหน้าที่นี่ ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป