หลังเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เฉินฝานก็มาถึงห้องสมุด
ห้องสมุดยังคงเงียบเหงาเหมือนทุกวัน
แต่หลังบ่ายโมง บรรยากาศที่นี่จะเปลี่ยนไป
ผู้คนจำนวนมากจะหลั่งไหลเข้ามา
เพราะหลินชิงเหยียน สาวงามอันดับหนึ่งในบรรดาสี่สาวงามของมหาวิทยาลัยจะมา เธอเป็นสาวงามผู้สมบูรณ์แบบที่นักศึกษาชายทุกคนยอมรับ ไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่น้อย แถมยังเป็นประธานสภานักศึกษาอีกด้วย
บรรดาผู้ตามจีบเธอล้วนเป็นลูกเศรษฐีที่ครอบครัวมีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน และมีความสามารถโดดเด่น
พวกเขาล้วนเป็นชายหนุ่มคุณภาพสูง เหตุผลที่มีชายหนุ่มคุณภาพสูงมากมายตามจีบเธอ ก็เพราะภูมิหลังของเธอ
ภูมิหลังของเธอไม่ธรรมดาเลย
ศัตรูของเฉินฝานคือซูเหยา สาวงามที่รั้งท้ายในบรรดาสี่สาวงาม
ซูเหยามาห้องสมุดเพื่อเลียนแบบหลินชิงเหยียน เป้าหมายของเธอคือหาลูกเศรษฐีคุณภาพดีสักคนมาเป็นแฟน
น่าเสียดายที่พวกลูกเศรษฐีไม่สนใจผู้หญิงอย่างเธอ ซึ่งมีดีแค่หน้าตา
ที่จริงก็ใช่ว่าจะไม่มีลูกเศรษฐีเข้าหาเธอ เพียงแต่นิสัยเธอเอาแต่ใจและชอบวางอำนาจเกินไป
เธอชอบฝึกพวกลูกเศรษฐีราวกับเป็นหมารับใช้ที่คอยเอาใจ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมไม่ตามใจเธอ
คนที่รายล้อมซูเหยามีแต่พวกชายจืดจางที่คอยประจบ ไม่มีเงินไม่มีสมอง คิดแค่ว่าถ้ามอบสิ่งที่ดีที่สุดของตัวเองให้ซูเหยาแล้ว เธอก็จะซาบซึ้งใจ
เฉินฝานเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ
ตอนนี้เป็นเวลา 12:59 น.
เมื่อเวลาตรงกับ 13:00 น. หลินชิงเหยียน สาวงามอันดับหนึ่งในบรรดาสี่สาวงามก็เดินเข้ามา
แม้จะคุ้นเคยกับความงามสะดุดตาของเธอจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม และเคยเห็นใบหน้าเธอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นกับตา เฉินฝานก็ยังอดตื่นตะลึงจากใจไม่ได้ เขาอดชื่นชมใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของเธอไม่ได้
สวยเหลือเกิน สวยจนสะเทือนใจ แค่เห็นแวบแรกก็ยากจะละสายตา
“กะเวลาได้เป๊ะขนาดนี้เลยเหรอ สมกับเป็นสาวงามผู้สมบูรณ์แบบที่ทุกคนยอมรับจริง ๆ”
“ระบบ หลินชิงเหยียนได้คะแนนเท่าไร?”
“คะแนน 98”
“ระบบ คะแนนนี้บอกจำนวนครั้งที่เธอเคยมีอะไรกับคนอื่นได้ไหม?”
“โฮสต์โปรดวางใจ เงื่อนไขจำเป็นสำหรับผู้หญิงที่ได้คะแนน 90 ขึ้นไปคือความบริสุทธิ์”
“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นจองเธอไว้ก่อนแล้วกัน”
หลินชิงเหยียนสังเกตเห็นแววปรารถนาครอบครองในสายตาของเฉินฝาน
สายตาของทั้งคู่ประสานกันอยู่หนึ่งวินาที
แม้สบตากันตรง ๆ หลินชิงเหยียนก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ
มีคนคิดกับเธอเกินเลยมากมาย และเธอต้องพบเจอเรื่องแบบนี้ทุกวัน จึงชินเสียแล้ว
เธอพอจำเฉินฝานได้อยู่ เรื่องที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยเธอก็เคยได้ยินมาบ้าง
แต่เธอไม่ได้เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง และไม่รู้ว่าเรื่องราวที่แท้จริงเป็นอย่างไร จึงไม่คิดเข้าไปยุ่งกับความแค้นของคนอื่น
เพียงแต่เธอสังเกตเห็นความมั่นใจอย่างยิ่งในแววตาของเฉินฝาน เขามั่นใจว่าจะครอบครองเธอได้
หลินชิงเหยียนตัดสินใจรอดูต่อไป
เธอชอบให้คนท้าทาย และชอบพบเจอเรื่องราวหลากหลาย เพราะสิ่งเหล่านั้นจะช่วยให้เธอเติบโต
เป้าหมายของเธอแตกต่างจากคนอื่นทั้งหมด เป้าหมายของเธอคือการเป็นประธานาธิบดีแห่งฮว่าเซี่ย เธออยากเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ฮว่าเซี่ย
ไม่ว่าจะเป็นฐานะครอบครัว ภูมิหลัง ความสามารถส่วนตัว หรือหน้าตา เธอก็ล้วนโดดเด่นที่สุด
เธอมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม
และการที่เธอมีทุกอย่างพร้อมเพรียงกันเช่นนี้ ก็แสดงให้เห็นอย่างหนึ่งว่าโชคของเธอดีเป็นพิเศษด้วย
หลินชิงเหยียนเดินไปนั่งตรงที่ประจำ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ
หลังหลินชิงเหยียนเข้าห้องสมุด ผู้คนกลุ่มหนึ่งก็ทยอยตามเข้ามา ทำทีเหมือนบังเอิญแวะเข้ามาเช่นกัน
พวกเขาล้วนเป็นผู้ตามจีบหลินชิงเหยียน ที่คอยติดตามเธอทุกวันก็เพื่อศึกษาว่าเธอชอบอะไร
เฉินฝานขึ้นไปยังชั้นสองของห้องสมุด มองลงไปยังชั้นหนึ่ง
ไม่นานนัก ซูเหยาก็เข้ามาในห้องสมุด เธอนั่งลงตรงที่ประจำเหมือนทุกครั้ง
จากนั้นก็หยิบหนังสืออ่านเล่นมาอ่านส่ง ๆ
รอบตัวเธอยังคงมีพวกผู้ชายที่คอยประจบอยู่หลายคน คอยเอาอกเอาใจและถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
ตอนนี้เฉินฝานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจโทรหาพ่อแม่
ชาติที่แล้วเขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ แต่ตอนนี้เมื่อมีพ่อแม่แล้ว อย่างไรก็ควรยื่นมือช่วยพวกเขาสักครั้ง เพราะพ่อแม่คือคนที่รักและดีกับลูกอย่างไม่มีเงื่อนไขที่สุดในโลก
ไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์
“ฮัลโหล?”
“พ่อเชื่อผมไหม?”
“ลูก ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ที่มหาวิทยาลัยเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
“สิ่งที่ผมกำลังจะพูดสำคัญมาก ถ้าพ่อยอมเชื่อผมโดยไม่มีเงื่อนไข ผมก็จะบอก ถ้าไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”
ปลายสายเงียบไปนาน พ่อรับรู้ได้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงของลูกชาย หากเขาไม่เชื่อ อีกฝ่ายอาจวางสายไปทันที
สุดท้ายพ่อก็ตอบเพียงคำเดียว
“เชื่อ”
“บ่ายสองวันนี้จะเกิดภัยพิบัติ พ่อต้องปิดซูเปอร์มาร์เก็ตและเสริมความแข็งแรงให้ประตูให้เสร็จก่อนบ่ายสอง จากนั้นให้อยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต เตรียมตัวให้พร้อม เพราะอาจต้องอยู่ที่นั่นไปอีกนาน”
“ลูก ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อธิบายให้พ่อฟังให้ละเอียดสิ”
เฉินฝานไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาวางสายไป
ไม่นานคนปลายสายก็โทรกลับมา
เฉินฝานคร้านจะอธิบาย เพราะอธิบายไปก็ยุ่งยาก เชื่อก็รอด ไม่เชื่อก็ตาย เขาทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว ถือว่าทำเต็มที่อย่างที่สุด จากนั้นก็กดปิดเครื่อง
เฉินฝานนั่งรอเวลาเคลื่อนผ่านอย่างเงียบ ๆ อยู่บนชั้นสองของห้องสมุด