วันสิ้นโลกกับยันต์สิบสองนักษัตร

ตอนที่ 2 ห้องสมุด

5 นาที· 1.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เฉินฝานก็มาถึงห้องสมุด

ห้องสมุดยังคงเงียบเหงาเหมือนทุกวัน

แต่หลังบ่ายโมง บรรยากาศที่นี่จะเปลี่ยนไป

ผู้คนจำนวนมากจะหลั่งไหลเข้ามา

เพราะหลินชิงเหยียน สาวงามอันดับหนึ่งในบรรดาสี่สาวงามของมหาวิทยาลัยจะมา เธอเป็นสาวงามผู้สมบูรณ์แบบที่นักศึกษาชายทุกคนยอมรับ ไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่น้อย แถมยังเป็นประธานสภานักศึกษาอีกด้วย

บรรดาผู้ตามจีบเธอล้วนเป็นลูกเศรษฐีที่ครอบครัวมีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน และมีความสามารถโดดเด่น

พวกเขาล้วนเป็นชายหนุ่มคุณภาพสูง เหตุผลที่มีชายหนุ่มคุณภาพสูงมากมายตามจีบเธอ ก็เพราะภูมิหลังของเธอ

ภูมิหลังของเธอไม่ธรรมดาเลย

ศัตรูของเฉินฝานคือซูเหยา สาวงามที่รั้งท้ายในบรรดาสี่สาวงาม

ซูเหยามาห้องสมุดเพื่อเลียนแบบหลินชิงเหยียน เป้าหมายของเธอคือหาลูกเศรษฐีคุณภาพดีสักคนมาเป็นแฟน

น่าเสียดายที่พวกลูกเศรษฐีไม่สนใจผู้หญิงอย่างเธอ ซึ่งมีดีแค่หน้าตา

ที่จริงก็ใช่ว่าจะไม่มีลูกเศรษฐีเข้าหาเธอ เพียงแต่นิสัยเธอเอาแต่ใจและชอบวางอำนาจเกินไป

เธอชอบฝึกพวกลูกเศรษฐีราวกับเป็นหมารับใช้ที่คอยเอาใจ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมไม่ตามใจเธอ

คนที่รายล้อมซูเหยามีแต่พวกชายจืดจางที่คอยประจบ ไม่มีเงินไม่มีสมอง คิดแค่ว่าถ้ามอบสิ่งที่ดีที่สุดของตัวเองให้ซูเหยาแล้ว เธอก็จะซาบซึ้งใจ

เฉินฝานเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

ตอนนี้เป็นเวลา 12:59 น.

เมื่อเวลาตรงกับ 13:00 น. หลินชิงเหยียน สาวงามอันดับหนึ่งในบรรดาสี่สาวงามก็เดินเข้ามา

แม้จะคุ้นเคยกับความงามสะดุดตาของเธอจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม และเคยเห็นใบหน้าเธอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นกับตา เฉินฝานก็ยังอดตื่นตะลึงจากใจไม่ได้ เขาอดชื่นชมใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของเธอไม่ได้

สวยเหลือเกิน สวยจนสะเทือนใจ แค่เห็นแวบแรกก็ยากจะละสายตา

“กะเวลาได้เป๊ะขนาดนี้เลยเหรอ สมกับเป็นสาวงามผู้สมบูรณ์แบบที่ทุกคนยอมรับจริง ๆ”

“ระบบ หลินชิงเหยียนได้คะแนนเท่าไร?”

“คะแนน 98”

“ระบบ คะแนนนี้บอกจำนวนครั้งที่เธอเคยมีอะไรกับคนอื่นได้ไหม?”

“โฮสต์โปรดวางใจ เงื่อนไขจำเป็นสำหรับผู้หญิงที่ได้คะแนน 90 ขึ้นไปคือความบริสุทธิ์”

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นจองเธอไว้ก่อนแล้วกัน”

หลินชิงเหยียนสังเกตเห็นแววปรารถนาครอบครองในสายตาของเฉินฝาน

สายตาของทั้งคู่ประสานกันอยู่หนึ่งวินาที

แม้สบตากันตรง ๆ หลินชิงเหยียนก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ

มีคนคิดกับเธอเกินเลยมากมาย และเธอต้องพบเจอเรื่องแบบนี้ทุกวัน จึงชินเสียแล้ว

เธอพอจำเฉินฝานได้อยู่ เรื่องที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยเธอก็เคยได้ยินมาบ้าง

แต่เธอไม่ได้เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง และไม่รู้ว่าเรื่องราวที่แท้จริงเป็นอย่างไร จึงไม่คิดเข้าไปยุ่งกับความแค้นของคนอื่น

เพียงแต่เธอสังเกตเห็นความมั่นใจอย่างยิ่งในแววตาของเฉินฝาน เขามั่นใจว่าจะครอบครองเธอได้

หลินชิงเหยียนตัดสินใจรอดูต่อไป

เธอชอบให้คนท้าทาย และชอบพบเจอเรื่องราวหลากหลาย เพราะสิ่งเหล่านั้นจะช่วยให้เธอเติบโต

เป้าหมายของเธอแตกต่างจากคนอื่นทั้งหมด เป้าหมายของเธอคือการเป็นประธานาธิบดีแห่งฮว่าเซี่ย เธออยากเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ฮว่าเซี่ย

ไม่ว่าจะเป็นฐานะครอบครัว ภูมิหลัง ความสามารถส่วนตัว หรือหน้าตา เธอก็ล้วนโดดเด่นที่สุด

เธอมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม

และการที่เธอมีทุกอย่างพร้อมเพรียงกันเช่นนี้ ก็แสดงให้เห็นอย่างหนึ่งว่าโชคของเธอดีเป็นพิเศษด้วย

หลินชิงเหยียนเดินไปนั่งตรงที่ประจำ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ

หลังหลินชิงเหยียนเข้าห้องสมุด ผู้คนกลุ่มหนึ่งก็ทยอยตามเข้ามา ทำทีเหมือนบังเอิญแวะเข้ามาเช่นกัน

พวกเขาล้วนเป็นผู้ตามจีบหลินชิงเหยียน ที่คอยติดตามเธอทุกวันก็เพื่อศึกษาว่าเธอชอบอะไร

เฉินฝานขึ้นไปยังชั้นสองของห้องสมุด มองลงไปยังชั้นหนึ่ง

ไม่นานนัก ซูเหยาก็เข้ามาในห้องสมุด เธอนั่งลงตรงที่ประจำเหมือนทุกครั้ง

จากนั้นก็หยิบหนังสืออ่านเล่นมาอ่านส่ง ๆ

รอบตัวเธอยังคงมีพวกผู้ชายที่คอยประจบอยู่หลายคน คอยเอาอกเอาใจและถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

ตอนนี้เฉินฝานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจโทรหาพ่อแม่

ชาติที่แล้วเขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ แต่ตอนนี้เมื่อมีพ่อแม่แล้ว อย่างไรก็ควรยื่นมือช่วยพวกเขาสักครั้ง เพราะพ่อแม่คือคนที่รักและดีกับลูกอย่างไม่มีเงื่อนไขที่สุดในโลก

ไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์

“ฮัลโหล?”

“พ่อเชื่อผมไหม?”

“ลูก ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ที่มหาวิทยาลัยเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

“สิ่งที่ผมกำลังจะพูดสำคัญมาก ถ้าพ่อยอมเชื่อผมโดยไม่มีเงื่อนไข ผมก็จะบอก ถ้าไม่เชื่อก็ช่างเถอะ”

ปลายสายเงียบไปนาน พ่อรับรู้ได้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงของลูกชาย หากเขาไม่เชื่อ อีกฝ่ายอาจวางสายไปทันที

สุดท้ายพ่อก็ตอบเพียงคำเดียว

“เชื่อ”

“บ่ายสองวันนี้จะเกิดภัยพิบัติ พ่อต้องปิดซูเปอร์มาร์เก็ตและเสริมความแข็งแรงให้ประตูให้เสร็จก่อนบ่ายสอง จากนั้นให้อยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต เตรียมตัวให้พร้อม เพราะอาจต้องอยู่ที่นั่นไปอีกนาน”

“ลูก ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อธิบายให้พ่อฟังให้ละเอียดสิ”

เฉินฝานไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาวางสายไป

ไม่นานคนปลายสายก็โทรกลับมา

เฉินฝานคร้านจะอธิบาย เพราะอธิบายไปก็ยุ่งยาก เชื่อก็รอด ไม่เชื่อก็ตาย เขาทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว ถือว่าทำเต็มที่อย่างที่สุด จากนั้นก็กดปิดเครื่อง

เฉินฝานนั่งรอเวลาเคลื่อนผ่านอย่างเงียบ ๆ อยู่บนชั้นสองของห้องสมุด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป