ในความทรงจำของเขา เสิ่นเฉียวมักดูหม่นหมอง เสื้อผ้าที่ใส่ก็มีแต่ตัวหลวมโคร่งซึ่งทำให้ดูอ้วน หน้าม้ากับแว่นตาปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง ดูเชยและธรรมดา
แต่ตอนนี้เมื่อมองเสิ่นเฉียวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตของเขา ต่อให้เธอพยายามใช้มือเล็ก ๆ ปกปิดซ่อนเร้นอย่างสุดกำลัง ส่วนเว้าส่วนโค้งนั้นก็ยังทำให้ชายหนุ่มชะงักหายใจ เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะมีรูปร่างดีขนาดนี้
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเขา ราวกับที่ผ่านมาเขาไม่เคยมองเสิ่นเฉียวให้ดีเลยว่าแท้จริงแล้วหน้าตาเป็นอย่างไร ถอดแว่นออก ปัดหน้าม้าให้พ้นหน้า เธอก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ไม่มีทางแต่งหน้า นี่คือหน้าตาที่แท้จริงของเธอ...
ลู่เจาเหย่เริ่มสงสัย ยิ่งเข้าใกล้เสิ่นเฉียวก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอเหมือนซ่อนความลับสำคัญอะไรไว้ และผู้ชายก็ชอบค้นหาความลับไปจนวันตาย ถ้าสิ่งที่ซ่อนอยู่เป็นสมบัติล้ำค่าล่ะ?
ลู่เจาเหย่คว้าแขนที่เธอใช้บังหน้าอกไว้ทันที «ปล่อยมืออีกข้างด้วย เธอจะบังอะไร? อยากให้ฉันช่วยหา ก็พูดกับฉันสิ ไม่ยอมให้ดูแล้วยังจะใช้ฉันอีกเหรอ?»
«อย่านะ อย่าดู...»
ตอนนี้เสิ่นเฉียวเหมือนจะตกใจจนร้องไห้จริง ๆ ถึงกับพยายามดิ้นรนอยากหลุดจากเขา แต่แน่นอนว่าเธอสู้แรงลู่เจาเหย่ไม่ได้ ดิ้นไม่หลุด แถมเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ยังยิ่งหลวมกว่าเดิม
ลู่เจาเหย่ตัวสูงอยู่แล้ว สายตาจึงทอดลงบนไหปลาร้าขาวผ่องของเธอ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังร่องอกที่เห็นได้ชัดเจน
ลมหายใจของลู่เจาเหย่หนักขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย «เสิ่นเฉียว หน้าตาเธอขี้เหร่จนให้คนเห็นไม่ได้เลยหรือไง ฉันเป็นแฟนเธอนะ ทำไมฉันถึงดูไม่ได้?»
เสิ่นเฉียวหน้าแดงเพราะร้อนใจ «ฉันล้างเครื่องสำอางแล้วดูไม่สวย อย่าดูเลย...»
ลู่เจาเหย่หัวเราะหึ ยิ่งไม่ยอมให้ดูก็ยิ่งอยากดู อยากรู้ว่ายัยบ้านนอกคนนี้ซ่อนใบหน้าแบบไหนไว้กันแน่!
ลู่เจาเหย่กดเสิ่นเฉียวลงกับอ่างล้างหน้า มือทั้งสองข้างจับข้อมือเธอไว้แล้วกดลงบนเคาน์เตอร์โดยตรง เขายืนประจันหน้ากับเธอ
«จะหลบทำไม เธอก็ไม่ได้...»
คำว่า «ไม่สวย» ยังไม่ทันหลุดออกมา ลู่เจาเหย่ก็ชะงักงัน
ดวงตากลมโตไร้เดียงสาคู่นั้นสบเข้ากับสายตาเขา ในม่านตาสีน้ำตาลเข้มมีประกายดุจสายน้ำแห่งวสันต์ ขนตายาวหนาโค้งงอนอย่างเป็นธรรมชาติ อ่อนโยนและกระจ่างใส ดวงตาคู่นั้นเผยความบริสุทธิ์จากรูปลักษณ์ ส่วนไฝแดงเล็ก ๆ ที่หางตากลับแฝงความเย้ายวนจากภายใน
ตอนเธอมองคนอื่น แม้ไม่ได้ตั้งใจยั่วยวน แต่กลับมีเสน่ห์ชวนหลงใหลเป็นพิเศษ คนที่บริสุทธิ์สะอาดเกินไปมักทำให้คนเกิดความรู้สึกอยากครอบครองและทำลาย ทั้งที่เครื่องหน้าดูอ่อนหวาน แต่พอประกอบรวมกันกลับสะดุดตาอย่างเหลือเชื่อ
ใบหน้าที่ทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวน เขินอายไร้เดียงสา สะอาดบริสุทธิ์ถึงขีดสุด ทำให้ในหัวของลู่เจาเหย่เหลือเพียงความคิดเดียว
เขากำลังจะตาย หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมา ตอนแข่งยังไม่เคยเต้นเร็วขนาดนี้เลย นี่เขาค้นพบสมบัติเข้าแล้วหรือไง?!
ยัยบ้านนอกคนนี้มีทุกอย่างที่ตรงใจเขา ทั้งหน้าตาและรูปร่าง แค่มองก็ทำให้อยาก...
ลู่เจาเหย่หัวเราะเยาะเบา ๆ จากนั้นก็ก้มหน้าประชิดเข้ามา ทำให้เสิ่นเฉียวต้องแหงนหน้าหนี แต่ก็หลบไม่ได้ ริมฝีปากของเขาแทบจะแนบลงมาอยู่แล้ว
«ที่แท้เธอก็หน้าตาแบบนี้นี่เอง แล้วปกติแต่งตัวเชยขนาดนั้นทำไม? ทำไมพอล้างหน้าแล้วถึงสวยขึ้นตั้งเยอะ...
ใครสอนเธอแต่งหน้าแต่งตัว?»
ลู่เจาเหย่รู้ดีว่าความจริงไม่ใช่แค่สวยขึ้นมากเท่านั้น หากใบหน้าและรูปร่างของเสิ่นเฉียวอยู่ในแวดวงของเขา ป่านนี้คงมีคนหมายตาเธอไปแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกยินดีที่ตัวเองเป็นคนเดียวที่ค้นพบไข่มุกซึ่งถูกฝุ่นบดบัง
ท่าทางงามดุจดอกบัวพ้นน้ำของเสิ่นเฉียว ดูสวยและเย้ายวนกว่าดาวมหาวิทยาลัยอย่างสวี่ชิงหย่า รวมถึงคุณหนูตระกูลร่ำรวยอย่างเซี่ยหมิงซีเสียอีก
แต่ลู่เจาเหย่กลับชมเสิ่นเฉียวน้อยมาก ไม่อยากให้ยัยบ้านนอกคนนี้ได้ใจ
เสิ่นเฉียวทั้งอ่อนโยนและเอื่อยเฉื่อย น้ำเสียงนุ่มนิ่ม «เซี่ยหมิงซีสอนฉันแต่งหน้า... ส่วนเสื้อผ้าฉันซื้อไว้ตอนเรียนมัธยมปลาย ใส่มาตลอดก็ยังไม่ขาด เลยไม่ได้ซื้อใหม่...»
พูดจบ ใบหน้าของเธอก็ดูอึดอัดใจ แต่ก็ไม่ลืมฉวยโอกาสใส่ความเซี่ยหมิงซีไปด้วย
เป็นอย่างที่คิด ลู่เจาเหย่ขมวดคิ้วน้อย ๆ โดยไม่สงสัยเลยสักนิด ในความทรงจำของเขา เซี่ยหมิงซีทำเรื่องแบบนี้ได้จริง ๆ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกสงสารเสิ่นเฉียวขึ้นมาเล็กน้อย
«ต่อไปอย่าไปเรียนจากเธอเลย หน้าสดของเธอก็ดูดีอยู่แล้ว เครื่องสำอางกับเสื้อผ้า ต่อไปฉันซื้อให้เอง»
พอเสิ่นเฉียวได้ยิน ในใจก็กลอกตาทันที คบกับลู่เจาเหย่มาเดือนหนึ่ง เขาไม่เคยควักเงินสักแดง พอเห็นว่าเธอสวยขึ้นมา กลับพูดถึง «ต่อไป» เสียแล้ว?
«ฉันจะใช้เงินนายได้ยังไง...»
«ฉันเป็นแฟนเธอนะ ใช้เงินฉันก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว แต่ว่า...»
จู่ ๆ มือของลู่เจาเหย่ก็วางลงบนเอวเธอ ฝ่ามือที่ร้อนผ่าวทำให้เสิ่นเฉียวขยับหนี แต่เขารั้งเธอไว้แน่นจนหลบไม่ได้
«เด็กดี เสื้อเชิ้ตตัวนี้โดนน้ำไม่ได้ ต้องซักแห้งเท่านั้น เธอทำเปื้อนแล้วนะ...»
ทั้งที่ฟังเหมือนกำลังซักถาม แต่น้ำเสียงของลู่เจาเหย่กลับยกสูง ฟังดูพึงพอใจปนหยอกเย้า
«บอกมาสิ เธอจะชดใช้ให้ฉันยังไง?»
คนในอ้อมแขนเขาดูตื่นตระหนก มือเล็กข้างหนึ่งดันกล้ามท้องของเขา ส่วนอีกข้างถูกเขากักไว้
«ฉัน...ฉันจะถอดเดี๋ยวนี้ เมื่อกี้ฉันหาแว่นไม่เจอ ผ้าเช็ดตัวก็ไม่เห็น ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแล้วฉันกลัว ก็เลยหยิบเสื้อเชิ้ตนายมาใส่...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...»
แน่นอนว่าลู่เจาเหย่เชื่อว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ ในสายตาเขา ยัยบ้านนอกคนนี้ใสซื่อจนเกินไป ซื่อบื้อจะตาย จะมีเล่ห์เหลี่ยมยั่วยวนใครได้ยังไง?
«สายไปแล้ว เสื้อเปียกชุ่มไปหมดแล้ว ต่อให้ถอดก็ต้องทิ้งอยู่ดี ไม่อย่างนั้นเธอตอบคำถามฉันข้อหนึ่ง แล้วฉันจะไม่ให้ชดใช้»
ฟันขาวของเสิ่นเฉียวกัดริมฝีปากเบา ๆ «คำถามอะไร? ปล่อยฉันก่อนแล้วค่อยถามได้ไหม?»
ลู่เจาเหย่หัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม «ตอบมาก่อน ตอนฉันเจอเธอเมื่อกี้ มีห้องตั้งเยอะ ทำไมเธอถึงไปยืนอยู่หน้าห้องกู้หลินจื่อพอดี? ก่อนฉันมา เธอเห็นอะไร? แอบดูอยู่ใช่ไหม?»
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสิ่นเฉียวแดงวาบขึ้นมาทันที ตั้งแต่ใบหน้าจนถึงลำคอ ผิวขาวผ่องขึ้นสีชมพู มือเล็กกำเสื้อของเขาไว้ ในสายตาลู่เจาเหย่ เธอดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
เธอรีบปฏิเสธ «ฉันไม่ได้แอบดู!»
ลู่เจาเหย่จับจ้องเธอ เห็นดวงตาที่ลนลานจนชุ่มน้ำ ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ «เด็กดี ตรงทางเดินมีกล้องวงจรปิด ฉันเปิดดูก็รู้แล้วว่าเธอโกหก»
เสิ่นเฉียวที่ถูกจับได้เหมือนกระต่ายน้อยซึ่งกำลังหนีอย่างไร้ทิศทาง เขาโอบเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง อุ้มขึ้นแล้ววางลงบนอ่างล้างหน้า
«บอกฉันมา ตอนที่เธอมองพวกเขาอยู่เมื่อกี้ เธอคิดอะไรอยู่? คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า...»
เสิ่นเฉียวหลบหน้าเขา ไม่กล้ามอง แต่ตอนนี้ในใจของเสิ่นเฉียวกำลังคิดว่า เขานี่มันเจ้าชู้จริง ๆ เล่นเก่งชะมัด ถามแบบนี้ กู้หลินจื่อก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในเกมของเธอกับลู่เจาเหย่ไปเลยหรือไง?
สมกับเป็นพระเอกที่ภายนอกดูเจ้าชู้ปากเสียที่สุด แต่ที่จริงลู่เจาเหย่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่เลย ก็แค่ขู่ยัยบ้านนอกที่ดูใสซื่อภายนอกเท่านั้น
«ฉันไม่ได้...»
เสียงของเสิ่นเฉียวเจือสะอื้น ยิ่งหลบเขาก็ยิ่งหนีไม่พ้น ลู่เจาเหย่โอบเธอไว้ สัมผัสได้ถึงการดิ้นขลุกขลักของเธอ จนใจเขาเริ่มว้าวุ่น
เดิมทีเขาแค่เห็นว่าเธอสวยและถูกใจ เลยอยากแกล้งหยอกเล่น แต่ตอนนี้...