‘วันที่ 29 นัดแก๊งพาสาวบ้านนอกไปเปิดหูเปิดตา พามาที่คฤหาสน์ของฉันในสนามม้าแถบชานเมือง ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ชาตินี้เธอคงไม่มีโอกาสได้เข้ามาในที่ดี ๆ แบบนี้หรอก ถือซะว่าเป็นของขวัญอำลาก็แล้วกัน ฉันก็ถือว่าเป็นคนดีอยู่เหมือนกัน!
พรุ่งนี้ก็จะสลัดเธอทิ้งแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอจะรับไหวไหม จะร้องไห้จนเป็นลมไปหรือเปล่า แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอเอารูปปลอมไปหลอกพี่ชายคนสนิทของฉันตอนคบกันออนไลน์ แถมยังไปทำให้เพื่อนสาววัยเด็กของฉันไม่พอใจอีก ฉันก็แค่ช่วยผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์เท่านั้นเอง
ถ้าเธอจะโทษใคร ก็โทษตัวเองที่ทั้งเชยทั้งขี้เหร่ ความขี้เหร่นี่แหละบาปติดตัว หวังว่าคราวนี้เธอจะได้บทเรียน อย่าคิดหวังจะเด็ดดอกฟ้าอีกเลย ไปหาคนธรรมดา ๆ เหมือนตัวเองเถอะ ถึงจะคู่ควรกัน’
ความขี้เหร่คือบาปติดตัวงั้นเหรอ?
เสิ่นเฉียวมองตัวเองในกระจก ผมยาวเปียกชื้นแนบติดหนังศีรษะและใบหน้า หน้าม้าหนาเตอะบังไปเกือบครึ่งหน้า พอสวมแว่นกรอบหนา ๆ เข้าไปอีกก็ดูไม่สวยจริง ๆ แถมยังดูหม่นหมองไปทั้งตัว จนไม่มีใครมีความอดทนพอจะมองให้ดีด้วยซ้ำว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง!
นอกจากผิวจะขาวอยู่บ้างแล้ว ก็แทบไม่มีข้อดีอย่างอื่นเลย แต่เอาเข้าจริง ร่างเดิมก็ไม่ได้ขี้เหร่ แค่เป็นสาวหน้าตาธรรมดาที่ดูสะอาดตาเท่านั้น
ธรรมดาแค่ไหนน่ะเหรอ? ก็รูปร่างธรรมดา หน้าตาธรรมดา นิสัยธรรมดา ไม่มีจุดเด่นตรงไหนเลยสักอย่าง จนไม่มีอะไรให้คนจดจำ
เสิ่นเฉียวมองกระจก พลันได้ยินเสียงกลไกเย็นชาดังขึ้นในหัว
【ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานร้านค้าระบบ ‘บ่อน้ำรักแท้’ อย่างเป็นทางการ รับบัตรเลือกความงาม 1 ใบเป็นของขวัญเปิดร้าน!】
【โฮสต์เลือกได้ 1. สะสมบ่อน้ำรักแท้อย่างช้า ๆ แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนจากสาวหน้าตาธรรมดาเป็นสาวสวยขั้นเทพ ความงามที่ได้มาจะคงอยู่ถาวร (บ่อน้ำรักแท้คืออะไร? ก็การทำให้พระเอกทั้งหลายเหงื่อออกและเสียน้ำตาให้คุณ นี่แหละบ่อน้ำรักแท้!)
2. เริ่มต้นมาก็เป็นสาวสวยขั้นเทพทันที แต่ความงามนี้มีผลชั่วคราว ต้องใช้บ่อน้ำรักแท้คอยหล่อเลี้ยง หากสะสมบ่อน้ำรักแท้ไม่ทันและมีไม่พอจ่ายล่วงหน้า ความงามจะหายวับและกลับไปเป็นเหมือนเดิมทันที แต่เมื่อพิชิตเป้าหมายทั้งหมดสำเร็จแล้ว ความงามจะคงอยู่ถาวร】
เสิ่นเฉียวยกมุมปากขึ้นโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย 【ฉันเลือกข้อ 2 เริ่มต้นมาก็เป็นสาวสวยขั้นเทพเลย】
วันที่เธอทะลุมิติมาที่นี่ เธอก็ผูกติดกับระบบ ‘บ่อน้ำรักแท้’ แล้ว ระบบบอกว่าถ้าทำให้พระเอกทุกคนตกหลุมรักไม่ได้ เธอจะตายในวันเดียวกับที่เสิ่นเฉียวในเนื้อเรื่องเดิมตาย แล้วจะไม่มีวันกลับไปโลกเดิมได้อีก
แต่วันที่เสิ่นเฉียวทะลุมิติมา เธอก็เจอสถานการณ์เริ่มต้นสุดบัดซบ รูปปลอมที่ใช้ตอนคบกันออนไลน์ถูกจับได้ ถูกทั้งโรงเรียนประณาม สิ่งเดียวที่พอปลอบใจได้คือเรื่องที่ลู่เจาเหย่แกล้งรังแกเสิ่นเฉียวในเนื้อเรื่องเดิมจบไปแล้ว ตัวเธอเองเลยไม่ต้องเจออะไรเลวร้าย
เมื่อกี้เธอตั้งใจให้ลู่เจาเหย่อุ้มขึ้นมาข้างบน เขาเหงื่อออกเพื่อเธอ นี่แหละที่ทำให้ระบบพิเศษของเธอเปิดใช้งานได้อย่างสมบูรณ์
【จากการสแกนของระบบ ร่างกายของเสิ่นเฉียวคนเดิมมีหน้าตาคล้ายกับโฮสต์ในโลกจริงอยู่ 30% เรียกได้ว่าเป็นเวอร์ชันด้อยกว่าของคุณ ระบบจะปรับโฉมจากพื้นฐานเดิมให้สวยสมบูรณ์แบบอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกผิดสังเกต
แต่โฮสต์โปรดจำไว้ให้ดี ตอนนี้ความงามที่ได้จากบ่อน้ำรักแท้จะคงอยู่ได้เพียง 12 ชั่วโมงเท่านั้น! หากต้องการคงความงามขั้นเทพไว้ โปรดรีบสะสมบ่อน้ำรักแท้ภายใน 12 ชั่วโมง เพื่อยืดเวลาความงาม!
เริ่มปรับระดับความงาม 98, 99, 100......
การผสานความงามเสร็จสมบูรณ์! เปลี่ยนโฉมเป็นความงามขั้นสูงสุดของโฮสต์ในโลกเดิมตอนอายุ 19 ปี!
หากโฮสต์พิชิตเป้าหมายและสะสมบ่อน้ำรักแท้ได้สำเร็จ รางวัลคือการพาร่างนี้กลับไปยังโลกเดิมได้!】
เสิ่นเฉียวพอใจแล้ว ก่อนทะลุมิติมาเธออายุ 29 ปี เที่ยวบินที่โดยสารประสบอุบัติเหตุ ร่างกายพังยับเยินไปแล้ว ถ้าพาร่างนี้กลับไปโลกเดิมได้ เธอก็จะได้ทั้งความสาวคืนมา 10 ปี แถมยังไม่ต้องเสียทรัพย์สินมูลค่าหมื่นล้านทิ้งไปเปล่า ๆ ดีกว่ามาเป็นคนจนที่นี่ ต้องคอยดูสีหน้าพวกคนชั้นสูงอยู่ทุกวัน
ตามที่ระบบบอก โลกเดิมของเธอก็เป็นนิยายเรื่องหนึ่งเช่นกัน เธอเป็น ‘เสิ่นเฉียว’ ที่สวยที่สุดและหลุดออกจากเนื้อเรื่องมากที่สุดในบรรดาตัวประกอบนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายก็ยังหนีชะตาตัวประกอบไม่พ้น
แต่ถ้าทำภารกิจสำเร็จ เธอก็จะได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทั้งรวย ทั้งสวย ทั้งมีอิสระ เธอไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว!
เสิ่นเฉียวถอดแว่นที่เกะกะออก แล้วเสยหน้าม้าหนา ๆ ที่เคยปิดบังใบหน้าให้พ้น เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมด
ผิวขาวเย็นราวหยกเนื้อเนียน ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน จมูกโด่งเรียวสวย ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ เครื่องหน้าประณีตงดงามนั้นยิ่งดูราวกับดอกบัวกลางคืนผลิบานขึ้นมาในชั่วพริบตาที่เธอเงยหน้า สวยจนมองครั้งเดียวก็ลืมไม่ลง ละสายตาไม่ได้
เสิ่นเฉียวถอดเสื้อผ้าราคาถูกบนตัวออกอย่างรวดเร็ว ยืนเท้าเปล่าเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันสมบูรณ์แบบ
สูง 166 เซนติเมตร หน้าอกอวบอิ่มขนาดคัพดี ยิ่งขับให้เอวที่เพรียวบางอยู่แล้วดูราวกับโอบได้ด้วยมือเดียว หลุมเอวชวนหลงใหล สะโพกกลมผาย ต้นขายาวเรียวตรงราวกับหลุดออกมาจากการ์ตูน......
เสิ่นเฉียวในตอนนี้ แม้จะเปลือยเปล่า แต่ก็เหมือนสวมชุดเกราะที่ไม่เคยพ่ายแพ้แล้ว
ฝักบัวถูกเปิด ไอน้ำลอยคลุ้ง เสิ่นเฉียวยิ้มออกมา ผมที่เปียกอยู่แล้วไม่ได้ทำให้เธอดูหมดสภาพ กลับยิ่งขับให้เธองามราวกับดอกบัวพ้นน้ำ
เธออาบน้ำอย่างง่าย ๆ แค่ 5 นาที แล้วกลับมายืนหน้ากระจกอีกครั้ง เธอไม่ได้ใช้ผ้าขนหนูเช็ดไอน้ำที่เกาะบนตัวให้แห้ง แต่เปิดตู้หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาสวม แล้วค่อย ๆ ติดกระดุมทีละเม็ด ทว่าก็เว้นกระดุมบนสุดไว้ 2 เม็ดเหมือนลู่เจาเหย่
เสื้อเชิ้ตเปียกละอองน้ำจนโปร่งแสงไม่เต็มที่ เสิ่นเฉียวในกระจกดูราวกับสวมผ้าบางไว้ชั้นหนึ่ง เผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ ชวนยั่วยวนจนแทบเอาชีวิตไม่รอด
เธอคิดว่าทำแบบนี้จะช่วยให้ลู่เจาเหย่ฉีกกระชากเสื้อผ้าได้สะดวกขึ้น อีกอย่าง เมื่อก่อนเธอมีหนุ่มหล่อรายล้อมมานักต่อนัก พักเรื่องนี้มานานแล้ว เหยื่อที่ทั้งดุดันทั้งเร่าร้อนอยู่ข้างนอก ถึงเวลาที่เธอจะได้แก้หิวเสียที
เธอมีรสนิยมแปลก ๆ ชอบแกล้งทำเป็นใสซื่อที่สุด ทั้งสะอื้นจนหยดน้ำตาเม็ดโตไหลพราก ทั้งพูดว่าไม่เอา ไม่เอา แต่อีกฝ่ายยิ่งต้องรุนแรง ยิ่งต้องเอาให้หนัก
แสดงสักหน่อยก็ไม่เสียอะไร แค่สนองความชอบส่วนตัวของเธอเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่าคืนนี้ลู่เจาเหย่จะทำให้เธอเสียเหงื่อไปได้เท่าไร จนกลายเป็นบ่อน้ำรักแท้
เธอหรี่ไฟในห้องน้ำลง แล้วโยนแว่นทิ้งไว้ในตู้ตามใจ ก่อนจะมองไปทางประตู......
“เสิ่นเฉียว ทำไมยังไม่ออกมาอีก?”
ลู่เจาเหย่ขมวดคิ้วแน่น พอถามประโยคนี้ออกไป เขาก็เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมานิด ๆ
ก็แค่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เหมือนเธอกำลังร้องไห้หรือเปล่า? ตามเหตุผลแล้วเขาไม่ควรสนใจ แต่บางทีอาจเพราะเธอช่วยหาเนคไทกลับมาได้ ความสงสารที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้ร่างกายขยับเร็วกว่าความคิด จนมายืนอยู่ตรงนี้ก่อนรู้ตัว
เสิ่นเฉียวไม่ได้ปิดประตู ช่องว่างกว้างพอ ๆ กับตอนที่เธอแอบมองกู้หลินจื่อเมื่อครู่ พอดีให้กำปั้นสองข้างผ่านได้ เพื่อให้กู้หลินจื่อผลักประตูเข้ามาได้ทุกเมื่อ
“ลู่เจาเหย่ ฉัน...ฉันสายตาสั้น มองไม่ชัด...หาแว่นไม่เจอ นายช่วยหาให้หน่อยได้ไหม...”
เสียงเสิ่นเฉียวฟังดูร้อนใจ ทั้งเขินอายทั้งเจือสะอื้น
ลู่เจาเหย่โล่งใจขึ้นมา รีบผลักประตูเปิด แสงไฟอุ่น ๆ สลัวพอให้มองเห็น แต่ก็ชวนให้ทุกอย่างพร่าเลือนไปอีกนิด
ภาพตรงหน้าทำให้ลู่เจาเหย่ชะงักไปทั้งตัว แม้แต่ลมหายใจก็หนักขึ้น
“เมื่อกี้เธอวางแว่นไว้ตรงไหน?”
เสิ่นเฉียวยกมือข้างหนึ่งกอดอกอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ส่วนอีกข้างหันฝ่ามือเข้าหาลู่เจาเหย่ บังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งพลางเช็ดน้ำตา
“ฉัน...ฉันลืมไปแล้ว เมื่อกี้วางไว้บนอ่างล้างหน้าชัด ๆ แต่ตอนนี้กลับหาไม่เจอ”
ลู่เจาเหย่ได้ยินเสียงสะอื้นอ่อนหวานอยู่ข้างหู แต่สายตากลับจับจ้องใบหน้าครึ่งซีกที่เผยออกมาของเสิ่นเฉียว เขาคิดว่าตัวเองตาบอดไปแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมถึงรู้สึกว่าเสิ่นเฉียวสวยขนาดนี้?!