ลู่เจาเหย่เสียงแหบเล็กน้อย “พูด...พูดว่าเมื่อกี้คิดถึงฉัน แล้วฉันจะปล่อยเธอ เสิ่นเฉียว พูดสิว่าเธอคิดถึงฉัน แล้วก็อยากให้ฉันทำแบบนั้นกับเธอ...”
หื่นชะมัด
เสิ่นเฉียวต่อต้านแล้วต่อต้านอีก แต่กลับถูกกอดแน่นกว่าเดิม
ลู่เจาเหย่ทำเอาเธอร้องไห้ จนในที่สุดเสิ่นเฉียวที่น้อยใจจนปากยื่นก็ยอมพูด
“ฮึก...ลู่เจาเหย่ ฉันคิดถึงนาย ตอนนั้นฉันคิดถึงนาย...”
แค่ประโยคเดียวก็ทำให้สมองของลู่เจาเหย่ดังอื้อขึ้นมาทันที เขาสบถด่าตัวเอง ก่อนจะขาดสติไปโดยสิ้นเชิง
ลู่เจาเหย่คิดว่าเธอร้องไห้ได้น่ามองจริง ๆ แต่ร้องไห้แค่นี้ แล้วอีกเดี๋ยวเธอจะทำยังไงกันนะ...
......
ตี 3
เสิ่นเฉียวเอาแขนที่พาดอยู่บนตัวออก ร่างกายอ่อนระโหยอยู่บ้าง ก่อนจะตรงไปห้องน้ำ
คนรับใช้เอาเสื้อผ้าที่เหมาะกับเธอมาส่งให้แล้ว เธอมองตัวเองในกระจก ผิวที่เคยไร้ตำหนิเต็มไปด้วยรอยที่ลู่เจาเหย่ทิ้งไว้ จึงอดบ่นอีกครั้งไม่ได้
ทำไมเขาถึงเหมือนหมาขนาดนี้ ชอบกัดจริง ๆ
เสิ่นเฉียวสวมเสื้อถักแขนยาวของแบรนด์ดี กางเกงยีนส์ และสะพายกระเป๋าผ้าใบที่เธอเพิ่งโยนทิ้งไว้แถวสระว่ายน้ำ ซึ่งคนรับใช้ก็เอามาส่งให้พร้อมกันด้วย
เสิ่นเฉียวสวมแว่นกรอบดำกลับคืน แล้วเปิดร้านค้าของระบบ
【เมื่อครู่ลู่เจาเหย่ทำให้ผู้ใช้เหงื่อออกเป็นเวลา 4 ชั่วโมง น้ำพุรักแท้ที่เก็บรวบรวมได้จะช่วยคงความงามระดับสุดยอดของผู้ใช้ไว้ได้ 1 เดือน
หากผู้ใช้ไม่ได้เก็บน้ำพุรักแท้เพิ่มเติม ความงามจะหมดอายุหลังผ่านไป 1 เดือน
ขอให้ผู้ใช้พยายามต่อไปและเร่งดำเนินการให้เร็วขึ้น】
เสิ่นเฉียวไม่ได้กังวล เวลาหนึ่งเดือนก็เพียงพอให้ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง
ขณะที่เสิ่นเฉียวกำลังจะปิดหน้าระบบ จู่ ๆ ระบบก็เด้งหน้าต่างขึ้นมา
【เปิดใช้งานฟังก์ชันให้คะแนนหลังเสร็จกิจ: โปรดให้คะแนนลู่เจาเหย่ พระเอกในครั้งนี้ ตั้งแต่ 0-5 คะแนน โดย 0 คือไม่พอใจอย่างยิ่ง 1 คือไม่พอใจ 2 คือธรรมดา 3 คือไม่เลว 4 คือพอใจ 5 คือพอใจอย่างยิ่ง】
【เพื่อยกระดับประสบการณ์การพิชิตใจของผู้ใช้ ระบบจะใช้คะแนนหลังเสร็จกิจที่ผู้ใช้มอบให้พระเอก ผ่านการสอนในความฝันเพื่อให้พระเอกได้ปรับปรุงข้อบกพร่อง ตั้งใจมอบประสบการณ์ที่ดียิ่งขึ้นให้ผู้ใช้ในครั้งหน้า ตอบสนองความชอบส่วนตัวของผู้ใช้ และช่วยให้ผู้ใช้เก็บน้ำพุรักแท้ได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
โปรดระวัง! ห้ามให้คะแนนโดยเจตนาร้าย มิฉะนั้นฟังก์ชันนี้จะถูกยกเลิก】
เสิ่นเฉียวกลั้นไม่อยู่ “ระบบของพวกเธอนี่ก็เข้าใจมนุษย์เหมือนกันนะเนี่ย?”
เสียงเครื่องจักรเย็นชาของระบบแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย 【แน่นอน ระบบน้ำพุรักแท้ของพวกเราไม่เหมือนระบบเล็ก ๆ ไร้คุณธรรมพวกนั้น ที่บังคับผู้ใช้ให้ดำเนินเรื่องตามบท แถมยังกดขี่ข่มเหงผู้ใช้อีกด้วย พวกเราเป็นบริษัทใหญ่ ให้ความสำคัญกับประสบการณ์ของผู้ใช้เป็นอันดับแรก ระดับความพึงพอใจของผู้ใช้สำคัญกับพวกเรามาก】
เสิ่นเฉียวเข้าใจแล้ว “งั้นการส่งความฝันนี่ ฉันเลือกเวลาที่จะส่งได้ไหม?”
นี่เป็นโอกาสดีที่จะทำให้พระเอกฝันถึงเธอตอนกลางคืน เธอสามารถวางแผนส่งความฝันในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการพิชิตใจ ล่อให้เขาติดกับ แล้วทำให้เขาเป็นฝ่ายเข้าหาเธอ
【ระบบบันทึกคำขอแล้ว จะส่งความฝึกสอนในความฝันตามช่วงเวลาที่ผู้ใช้ต้องการ】
เสิ่นเฉียวกดให้คะแนนทันที 【3 คะแนน ธรรมดา】
สำหรับลู่เจาเหย่ คะแนนเต็ม 5 เธอให้ได้มากสุดก็แค่ 3 คะแนน เพราะเขาไม่มีเทคนิคอะไรเลย อาศัยแต่แรงที่ใช้เท่าไรก็ไม่หมด
【ได้รับคะแนนที่ผู้ใช้มอบให้ลู่เจาเหย่ในครั้งนี้แล้ว บันทึกข้อบกพร่องของเขาเรียบร้อย ความฝันจะสอนเทคนิคให้เขา เพื่อให้ผู้ใช้พึงพอใจในครั้งหน้า】
เสิ่นเฉียวจัดข้าวของเรียบร้อยแล้วก็ย่องออกจากคฤหาสน์ไปทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองลู่เจาเหย่อีกสักครั้ง
นี่มันถอดกางเกงแล้วก็เดินหนีไปจริง ๆ ไม่อาลัยอาวรณ์สักนิด
-
เสิ่นเฉียวเดินออกมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ พ่อบ้านมองเธอสองครั้ง แทบจำไม่ได้ว่าเป็นใคร หลังจากคนรับใช้เตือน เขาถึงนึกออกว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นแฟนของคุณชาย
ถึงอย่างไรตอนนี้หน้าตาของเสิ่นเฉียวก็ดูดีขึ้นหลายระดับ แม้หน้าม้ากับแว่นกรอบดำจะยังช่วยพรางอยู่ แต่พอเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้ารุ่นใหม่ของแบรนด์ดีแล้ว บุคลิกของเธอก็ดูเปลี่ยนไป ความอ่อนโยนเจือความสง่างามแบบคนมีการศึกษา ต่างจากภาพลักษณ์บ้าน ๆ หม่นหมองเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
“คุณเสิ่น รถรับส่งเตรียมพร้อมแล้ว จะนั่งรถออกจากคฤหาสน์ไหมครับ?”
เสิ่นเฉียวพยักหน้า “ขอบคุณนะคะคุณลุงพ่อบ้าน รบกวนไปส่งฉันตรงที่เรียกรถได้ก็พอค่ะ”
“คุณเสิ่นเกรงใจไปแล้วครับ”
ตามหลักแล้ว ถ้าเป็นคุณหนูอย่างเซี่ยหมิงซี พ่อบ้านคงจัดรถหรูไปส่งพวกเธอถึงที่
แต่เสิ่นเฉียว...
แม้แต่คนรับใช้ในบ้านลู่เจาเหย่ยังมองออกเลยว่าคุณชายแสดงท่าทีแบบไหน คุณชายเห็นคุณเสิ่นเป็นแฟนตรงไหนกัน? เขารังเกียจคุณเสิ่นมาก หากพวกเขาทำเกินหน้าที่ จัดรถหรูของคุณชายไปส่ง ไม่แน่ว่าคุณชายอาจด่าพวกเขาเอาได้
เพราะอย่างนั้น การใช้รถรับส่งไปส่งเสิ่นเฉียวออกจากคฤหาสน์จึงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด
เสิ่นเฉียวรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้โกรธ เพราะหลังลู่เจาเหย่ตื่นขึ้นมาแล้ว ใครจะเป็นฝ่ายอยู่เหนือกว่าใครก็ยังไม่แน่
เสิ่นเฉียวนั่งรถรับส่งอยู่กว่าสิบนาที กว่าจะถึงทางเข้าคฤหาสน์
ตี 3 เรียกรถไม่ค่อยง่าย โชคดีที่ก่อนออกมาเสิ่นเฉียวเรียกรถผ่านแอปไว้แล้ว ตอนนี้รถก็ใกล้มาถึงแล้ว
เธอยืนอยู่ใต้แสงไฟถนน แสงจันทร์เย็นเยียบ เงาต้นไม้รอบข้างไหวเอนไปตามลม เธอยกแขนกอดตัวเอง เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามดังขึ้น เครื่องยนต์ส่งเสียงกระหึ่ม ก่อนรถจะแล่นเข้ามาใกล้จากทางโค้ง
“วืด ๆ—”
เสิ่นเฉียวหันกลับไป เห็นผู้ชายสวมชุดขี่มอเตอร์ไซค์สีดำและหมวกกันน็อกอยู่ไม่ไกล เขากำลังขี่ดูคาติสีแดงราคาหนึ่งถึงสองล้าน พุ่งตรงมาทางเธอ!
เสิ่นเฉียวเบิกตากว้าง รีบถอยหลังหนึ่งก้าว ร่างเซจนเกือบล้มลงบนสนามหญ้า ถึงค่อยหลบพ้นอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด
ผู้ชายที่ขี่มอเตอร์ไซค์เห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้ชัด ๆ แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะเหยียบเบรก แถมยังไม่คิดจะหักหลบด้วยซ้ำ!
หลังจากยืนทรงตัวได้ เสิ่นเฉียวยังใจไม่หาย เธอมองไฟท้ายมอเตอร์ไซค์ที่หายลับไปในพริบตา แล้วจู่ ๆ ก็นึกออกว่าเจ้าของรถเป็นใคร จนอดหัวเราะด้วยความโมโหไม่ได้
ดีมาก ซืออวี้!
ฉันก็แค่ใช้รูปหลอกนายตอนคบกันออนไลน์เองไม่ใช่เหรอ? นายถึงกับเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอ เกลียดจนเกือบขี่ชนฉันกระเด็น แถมยังไม่คิดจะจอดลงมาดูสักนิด!
เธออยากสบถด่าออกมาจริง ๆ ขี่เข้าไป ขี่เข้าไปสิ! ขี่มอเตอร์ไซค์ที่เนื้อหุ้มเหล็กแบบนี้ รีบไปเกิดใหม่หรือไง? ออกไปก็ขอให้โดนรถทับตายไปเลย!
อยากสู้กับพวกคนชั้นสูงอย่างพวกเขาจริง ๆ! พระเอกพวกนี้แต่ละคนไม่เคยเห็นหัวเธอสักคน ไม่ได้มองเธอเป็นคนด้วยซ้ำ...
ตอนนี้ทำเป็นไม่สนใจเธอ ต่อไปอย่าหวังว่าจะเอื้อมถึงเธอได้!
รถที่เสิ่นเฉียวเรียกมาถึงแล้ว เธอขึ้นรถไปนั่งหลับตาพักอยู่เบาะหลัง คฤหาสน์ของลู่เจาเหย่อยู่ชานเมือง ต้องใช้เวลาเดินทางกลับมหาวิทยาลัยอย่างน้อยสองชั่วโมงพอดี เธอเลยใช้เวลานี้งีบเอาแรง
“นักศึกษา ถึงมหาวิทยาลัยชิงต้าแล้วครับ ลงรถได้แล้ว...”
เสิ่นเฉียวขยี้ตา “ขอบคุณค่ะคนขับ”
ท้องฟ้าเริ่มสางแล้ว ตอนนี้ 5 โมงเช้า เธอหาร้านขายอาหารเช้าหน้าประตูมหาวิทยาลัย กินอะไรไปเล็กน้อย พอกลับถึงหอพัก อาคารหอก็เปิดประตูพอดี
ประตูห้องพัก 520 ถูกผลักเปิดออก
เสิ่นเฉียวไม่แปลกใจเลยสักนิด อีกสามคนไม่ได้กลับห้อง มีแค่เธอคนเดียวที่กลับมา