หญิงสาวผมแดงเป็นคนพูด ดวงตากลมโตของเธอมองเฉินเจี๋ยอย่างสนอกสนใจ
“งั้นคุณเป็นเจ้าหน้าที่เหรอ?”
“ก็ไม่ใช่เหมือนกัน”
คำตอบทำให้เธออดสงสัยไม่ได้
“แล้วคุณทำงานอะไรล่ะ?”
“ผมเป็น...ญาติครับ” เฉินเจี๋ยตอบอย่างกระอักกระอ่วน
หญิงสาวผมแดงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าคำว่าญาติไม่ค่อยเหมาะจะเอามาใช้ในสถานการณ์นี้นัก
ชั่วขณะนั้น ห้องซ้อมเต้นทั้งห้องเงียบกริบ
โชคดีที่เธอไม่ได้ยืดเยื้อหัวข้อนี้ เพราะเกิร์ลกรุ๊ประดับแถวหน้ามีตารางเวลารัดตัวมาก
สุดท้ายทั้งห้าคนก็ขึ้นรถออกจากบริษัท พวกเธอต้องไปถึงสถานที่จัดงานล่วงหน้าเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแสดงคืนนี้
“นี่ พวกเธอเห็นผู้ชายที่คุยกับฉันเป็นคนสุดท้ายไหม?”
“ใครนะ? ญาติคนนั้นน่ะเหรอ?”
“ใช่ ๆ พวกเธอคิดว่าเขาเป็นยังไง?”
สมาชิกเกิร์ลกรุ๊ปผมแดงที่คุยกับเฉินเจี๋ยก่อนหน้านี้เป็นฝ่ายเริ่มหัวข้อสนทนา
“หนิงเหมิง เธอพูดก่อนสิ”
หญิงสาวรูปร่างสมส่วน ใบหน้าสะอาดบริสุทธิ์ราวกับรักแรกในอุดมคติลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “หล่อดีนะ ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นเด็กฝึกหัดของบริษัทเราเสียอีก”
“ใช่ ตอนแรกฉันก็คิดเหมือนกัน” หญิงสาวอีกคนเห็นด้วย
ทางด้านเฉินเจี๋ย หลังจากเย่หยุนอี้ทำภารกิจวันนี้เสร็จ เวลาที่จะไปดูคอนเสิร์ตก็ใกล้เข้ามาแล้ว
“หยุนอี้ สมาชิกเกิร์ลกรุ๊ปพวกนั้นชื่ออะไรกันบ้าง?” เฉินเจี๋ยถามขึ้นกะทันหัน
เย่หยุนอี้มองเฉินเจี๋ยอย่างสนใจ “นายไม่เคยสนใจไอดอลไม่ใช่เหรอ? หรือว่าสนใจใครเข้าแล้ว?”
เฉินเจี๋ยยกมือห้ามความคิดฟุ้งซ่านของเขาทันที “พอเลย อย่ามาพูดเล่น ไปดูคอนเสิร์ตทั้งที อย่างน้อยก็ต้องเรียกชื่อพวกเธอถูกสิ”
เย่หยุนอี้ร้องอ้อ ก่อนโบกมือแล้วพูดว่า “ได้ ตามมา”
เย่หยุนอี้พาเฉินเจี๋ยไปยังทางเดินแห่งหนึ่ง บนผนังแขวนโปสเตอร์ขนาดใหญ่ห้าแผ่น เป็นภาพสมาชิกทั้งห้าของเกิร์ลกรุ๊ปซิงเยวี่ย