เฉินเจี๋ยไม่คิดถึงเรื่องนั้นอีก เขาล้วงกระดาษสีขาวที่เหลืองกรอบแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า นั่นคือจดหมายลาตายที่พ่อแม่ของเขาทิ้งไว้ให้
แม่:
ถ้าไม่มีปาฏิหาริย์ แม่คงอยู่ดูหนูเติบโตไม่ได้แล้ว แม่เสียใจที่ไม่ได้เห็นหนูเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เป็นลูกผู้ชายที่ยืนหยัดได้อย่างภาคภูมิ
……
ไม่ว่าแม่จะพูดมากแค่ไหน ต่อจากนี้ทุกอย่างในชีวิตหนูต้องเผชิญด้วยตัวเอง แม่หวังเพียงว่าหนูจะมีความสุข……
พ่อ:
พ่อเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลย ไม่มีพลังพอจะปกป้องลูกกับแม่ พ่อติดค้างพวกเธอมากเกินไป ถ้าครอบครัวของเราถูกฝังอยู่ที่นี่พร้อมกันในซากปรักหักพังแห่งนี้
สำหรับพ่อแล้ว บางทีนั่นอาจเป็นจุดจบที่ดีที่สุด
แต่ถ้าลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ก็แปลว่าลูกยังมีชีวิตอยู่ ถ้าอย่างนั้นพ่อก็อยากให้เมื่อ 8 ปีก่อน พ่อกับแม่ของลูกไม่ให้กำเนิดลูกเลย
พ่อไม่กล้าคิดเลยว่าเด็กอายุ 8 ขวบอย่างลูกจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน
แต่ในเมื่อลูกหนีรอดจากภัยพิบัติครั้งนี้มาได้ ก็จงมีชีวิตต่อไปให้ดี
……
พ่อกับแม่รักลูก
รักลูกเสมอ พ่อกับแม่ เดือน 6 ปี 4751
จดหมายทั้งฉบับยาวมาก นี่คือความรักที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เฉินเจี๋ยในวาระสุดท้ายของชีวิต เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และโหดร้ายที่สุด
พ่อแม่ของเฉินเจี๋ยเป็นผู้บำเพ็ญเช่นกัน พ่อมีระดับพลังขั้นหลิงคง หนิงเหอ กุยอี ส่วนแม่มีระดับพลังขั้นหลิงคง จวี่ไห่