“ผู้มีสายเลือดมังกรคนแรกของโลก ถ้าปกติสิถึงจะแปลก ตอนนี้เขาเป็นอันตรายถึงชีวิตหรือเปล่า?”
“โชคดีที่พวกเขาฉีดน้ำยาแห่งชีวิตให้ ช่วยประคองสัญญาณชีพไว้ได้ทัน ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว”
“แจ้งผู้รับผิดชอบด้านการแพทย์ของดาวหลีอาน ให้รางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ กับคนกลุ่มนี้ ส่วนเด็กคนนี้ รอให้ฟื้นแล้วค่อยส่งกลับไปก็พอ”
“ครับ”
เฉินเจี๋ยที่ยังหมดสติฝันไป เขายืนอยู่ในพื้นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา รอบตัวไร้ซึ่งเสียงใด ๆ
ด้านหลังมีผู้คนมากมาย พวกเขาดูเหมือนต้องการเฉินเจี๋ยอย่างยิ่ง นั่นคือความเชื่อใจ ความเลื่อมใส และความรัก พวกเขายอมมอบทุกสิ่งให้เฉินเจี๋ยได้ แม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง
ความฝันหยุดลงกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายมาถึงจุดหนึ่งแล้วถูกสั่งตัดจบอย่างฝืนใจ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เฉินเจี๋ยก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่สถานสงเคราะห์ นอนบนเตียงที่เคยเป็นของเขา เขากวาดตามองทุกสิ่งอันคุ้นเคยอย่างละเอียด
แม้เขาจะจากไปนานขนาดนี้ ห้องก็ยังสะอาดไร้ฝุ่น
“เอี๊ยด!”
ประตูห้องถูกผลักเปิดกะทันหัน ชายชราร่างงองุ้ม ใบหน้าเมตตาค่อย ๆ เดินเข้ามา
เมื่อเห็นเฉินเจี๋ยฟื้นแล้ว คิ้วที่ขมวดแน่นของชายชราก็คลายลงเล็กน้อยในที่สุด
“ฟื้นแล้วเหรอ?”
เฉินเจี๋ยเห็นชายชราเช่นกัน คนคนนี้ก็คือคุณปู่ผู้อำนวยการที่เฉินเจี๋ยกับหยุนอี้พูดถึง เขาเอ่ยตอบว่า “ครับ ผมกลับมาได้ยังไง?”
“มีคนโทรมาบอกฉันว่าเธอเกิดเรื่อง ให้รีบไปรับกลับมา โตขนาดนี้แล้วยังทำให้คนเป็นห่วงไม่เลิก” ชายชราตำหนิ
เฉินเจี๋ยพลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามอีกครั้งว่า “หยุนอี้รู้หรือเปล่าครับ?”
ชายชรายื่นน้ำในมือให้เฉินเจี๋ยพลางตอบว่า “ไม่ได้บอกเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงกลับมา การคัดเลือกกำลังจะเริ่มแล้ว เขาจะวอกแวกไม่ได้”