คนพวกนี้เติบโตมาอย่างสุขสบายตั้งแต่เล็ก ศาสตราวิญญาณประเภทเก็บของสักชิ้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพวกเขา
เฉินเจี๋ยไม่สนใจคำพูดของคนคนนั้น ดวงตาสงบนิ่งมองไปข้างหน้า ก่อนยื่นเอกสารในมือให้ชายชราตรงหน้าอย่างสุภาพ
ชายชรากวาดตาดูคร่าว ๆ แล้วโบกมือเป็นสัญญาณให้เฉินเจี๋ยไปรอด้านหลัง
สายลมอ่อนพัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของมหาวิทยาลัยมา ทำให้จิตใจเบิกบาน
ชายชราเดินไปตรงหน้าทุกคน แล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า “ผ่อนคลาย ตั้งสมาธิ”
ชายชราค่อย ๆ หลับตาลง สีสันทุกอย่างในฟ้าดินพลันเลือนหายไป ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง ระหว่างฟ้าดินก็เหลือเพียงดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาเท่านั้น
เขตแดน—ถามใจ
ชั่วขณะที่ถูกเขตแดนครอบคลุม ทุกคนรวมถึงเฉินเจี๋ยต่างรู้สึกว่ามือเท้าหนักอึ้ง ขณะเดียวกันก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบานประตูไม้บานหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากส่วนลึกในจิตใจ
ทุกคนหันไปมองชายชราผมขาวโดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่ากลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์เกินบรรยายแผ่ออกมาจากตัวเขา แตกต่างจากกลิ่นอายเดิมอย่างสิ้นเชิง
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ซ่อนอยู่ในแววตายิ่งแผ่กลิ่นอายอำนาจสูงสุด
ส่วนพวกเขาราวกับนักโทษที่ถูกจองจำเพื่อรับการไต่สวน ชายชราดวงตาสีน้ำเงินครามผู้นั้นดูราวกับเทพเจ้า
ท่ามกลางโลกสีเทา ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นสว่างจ้าผิดปกติ
รูม่านตาของชายชราหดวูบ