หงฮวง: เส้นทางพิสูจน์มรรคาของคุนเผิง

ตอนที่ 4 มหาพิภพแรกกำเนิด: เส้นทางพิสูจน์มรรคาของคุนเผิง

8 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

คุนเผิงนำเศษกฎแห่งวายุทั้งห้าชิ้นออกมาจากคลังของระบบ แล้วกลืนลงไปในคำเดียว

จากนั้นเขาก็เบิกตากว้าง ตกอยู่ในสภาวะหยั่งรู้ฉับพลันอีกครั้ง ความเข้าใจในกฎแห่งวายุก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วตามไปด้วย

กาลเวลาผ่านไปชั่วพริบตากว่าหนึ่งหมื่นห้าพันปี หลังดูดซับและหลอมรวมเศษกฎทั้งหมดจนหมดสิ้น เขาจึงหลุดออกจากสภาวะหยั่งรู้ฉับพลัน

เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียด ความเข้าใจในกฎแห่งวายุของเขาก็เพิ่มขึ้นถึง 0.7 ส่วนแล้ว ความคืบหน้าเช่นนี้นับว่าไม่เลวเลย

ต้องรู้ว่าเพียงหยั่งรู้กฎใดกฎหนึ่งได้ถึงสองส่วน ก็สามารถก้าวสู่ขอบเขตเซียนทองหุนหยวนได้แล้ว ความคืบหน้านี้จึงถือว่าไม่ช้า

แม้การหยั่งรู้กฎจะสำคัญ แต่การฝึกฝนพลังเวทก็ไม่อาจปล่อยให้ล้าหลังเกินไปได้เช่นกัน

เขาจึงนั่งขัดสมาธิ เดินเคล็ดวิชาเซียนเสรีเพื่อบำเพ็ญเพียร พริบตานั้นปราณวิญญาณโดยรอบก็พัดโหมเข้าหาตัวเขาอีกครั้ง

เวลาผ่านไปอีกกว่าหนึ่งแสนปีโดยไม่รู้ตัว วันหนึ่งในที่สุดการบำเพ็ญของคุนเผิงก็มาถึงขอบเขตแห่งการทะลวงขั้น เขาสัมผัสได้ราง ๆ ถึงม่านขอบเขตอันไร้รูปที่อยู่เบื้องหน้า

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รวบรวมโอสถวิญญาณและรากวิญญาณระดับหลังฟ้า ตลอดจนของอื่น ๆ ที่ได้รับมาตลอดหลายปีระหว่างท่องไปในมหาพิภพแรกกำเนิด จากตำหนักข้างเข้ามาในคราวเดียว แล้วกลืนลงท้องทั้งหมด จากนั้นจึงเดินเคล็ดวิชา หลอมรวมพลังมหาศาลในรากวิญญาณและโอสถเหล่านั้น

แม้รากวิญญาณและโอสถเหล่านี้ หากเป็นเพียงต้นเดียวก็แทบไม่มีผลต่อคุนเผิงผู้เป็นเซียนทองต้าหลัว แต่ข้อดีคือมีจำนวนมากพอให้อิ่มหนำ

สามหมื่นปีผ่านไป คลื่นพลังอันแข็งแกร่งแผ่ออกมาจากร่างคุนเผิง ในที่สุดเขาก็ทะลวงสู่ขั้นกลางของขอบเขตเซียนทองต้าหลัวได้สำเร็จ

หลังใช้เวลาอีกหนึ่งหมื่นปีทำให้ขอบเขตของตนมั่นคงอย่างสมบูรณ์ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลภายในกาย จึงพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

จากนั้นเขาหยิบไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงออกมาอีกครั้ง แล้วหลอมรวมผนึกต้องห้ามภายในต่อไป

ใช้เวลาสามหมื่นปี คุนเผิงหลอมรวมผนึกต้องห้ามของไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง ธงควบคุมน้ำเสวียนหยวน และวังเซียวเหยาได้อย่างละสามชั้นตามลำดับ

เวลาผ่านไปอีกหลายยุคสมัย แม้เขาจะไม่รู้ว่าหงจวินจะเริ่มแสดงธรรมเมื่อใด แต่คิดว่าคงอีกไม่นาน

เขาจึงตัดสินใจออกท่องเที่ยวอีกสักรอบ อย่างไรเสียตลอดเส้นทางที่ผ่านมา เขาเอื่อยเฉื่อยจนถึงตอนนี้ก็ยังไปไม่ถึงภูเขาปู้โจว ด้วยระบบคอยประกันให้ เขาจึงไม่กังวลว่าจะกลับมือเปล่า

คุนเผิงออกจากวังเซียวเหยา เพียงยกมือเรียก ตำหนักตรงหน้าก็หดเล็กลงอีกครั้ง ก่อนแปรเป็นแสงสายหนึ่งและถูกเก็บเข้าไปในมิติภายในท้องของเขาในพริบตา

จากนั้นเขาจึงมุ่งหน้าสู่ภูเขาปู้โจวต่อไป ผลเก็บเกี่ยวระหว่างทางช่างน่าประทับใจจริง ๆ ยังคงมีเพียงวัสดุระดับหลังฟ้าบางอย่างเท่านั้น

ดวงของเขาเช่นนี้ อย่าว่าแต่ตามหาสามเกาะเซียนในตำนานเลย แม้แต่ค่ายกลกำเนิดฟ้าทั่วไปก็คงยากจะพบ

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าภาพท่องมหาพิภพแรกกำเนิดมาหนึ่งแสนปี ผลเก็บเกี่ยวไม่น่าพอใจ ขณะนี้เปิดใช้งานรางวัลขั้นต่ำ】

【ยินดีด้วย ท่านได้รับ: ผลหวงจงหลี่ ×9】

คุนเผิงตรวจดูคลังของระบบ แล้วพบว่ามีผลไม้สีเหลืองอ่อนเก้าผลวางอยู่จริง รูปร่างคล้ายเกสรชาด และมีคำว่า ‘หวงจง’ อยู่บนผล

เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับผลหวงจงหลี่ ได้ยินมาว่าผู้บำเพ็ญที่ต่ำกว่าขอบเขตเซียนทองต้าหลัว หากกินเข้าไปหนึ่งผลก็จะบรรลุขอบเขตเซียนทองต้าหลัวได้โดยตรง

แต่ขอบเขตที่ยกระดับขึ้นมาอย่างฝืน ๆ จะทำให้ภายหลังไม่อาจก้าวหน้าได้อีก

อย่างไรก็ตาม สำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีรากฐานต่ำต้อยในมหาพิภพแรกกำเนิด การก้าวสู่ขอบเขตเซียนทองต้าหลัวในคราวเดียวนั้นเป็นเรื่องที่ใฝ่ฝันถึงอย่างยิ่ง

ส่วนผู้บำเพ็ญที่อยู่เหนือขอบเขตเซียนทองต้าหลัว เมื่อกินผลหวงจงหลี่แล้ว ไม่เพียงไม่มีผลเสียแอบแฝง ยังช่วยเพิ่มพูนพลังเวทของตนได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย

“ระบบ ทำไมมีผลหวงจงหลี่แค่เก้าผล ฉันท่องเที่ยวมาตั้งแสนปี อย่างน้อยก็ช่วยจัดให้ครบจำนวนหน่อยสิ!”

【เพราะต้นหวงจงหลี่ออกผลได้ครั้งละเก้าผลเท่านั้น】

เมื่อได้ยินดังนั้น คุนเผิงก็ไม่พูดอะไรต่อ

ในเวลานั้นเอง เขาพบชายหญิงคู่หนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีเขียว คิ้วหนาตาโต มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนสุขุม

หญิงสาวสวมกระโปรงยาวสีขาว รูปโฉมงดงามเหนือโลกีย์ ที่สำคัญยังมีเรียวขายาวคู่หนึ่ง

หากเป็นชายหญิงทั่วไป คุนเผิงคงไม่ใส่ใจ ทว่าคนทั้งสองล้วนมีพลังบำเพ็ญอยู่ในขั้นกลางของขอบเขตเซียนทองต้าหลัว

ผู้ที่มีพลังบำเพ็ญเช่นนี้ในช่วงเวลานี้ ย่อมไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียง

ขณะเดียวกัน คุนเผิงก็ลอบระแวดระวัง หากสถานการณ์มีสิ่งใดไม่ชอบมาพากล เขาจะเรียกไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงออกมา สังหารสักคนก่อนค่อยว่ากัน

ชายหญิงทั้งคู่เห็นคุนเผิงเช่นกัน จึงหยุดอยู่ห่างออกไปไกล

ชายหนุ่มก้าวมาข้างหน้าสองสามก้าว ประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า “ขอถามนามของสหายเต๋าท่านนี้ได้หรือไม่ ข้าคือฝูซี ส่วนนี่คือน้องสาวของข้า หนี่ว์วา!”

เมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัว คุนเผิงจึงคลายใจลง ดูจากท่าทีแล้วพวกเขาไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง เขาจึงคารวะกลับเช่นกัน “ข้าคือคุนเผิงแห่งทะเลเหนือ”

ฝูซีเป็นถึงจักรพรรดิซีแห่งเผ่าปีศาจในอนาคต วาทศิลป์ของเขาจึงยอดเยี่ยมยิ่ง เมื่อเขาเป็นฝ่ายเริ่ม บทสนทนาเพียงไม่กี่ประโยคก็ทำให้ทั้งสามสนิทสนมกัน

“ข้ากับน้องสาวท่องไปทั่วมหาพิภพแรกกำเนิด แต่แทบไม่เคยพบสหายเต๋าที่อยู่ในขอบเขตเดียวกันเลย!”

“วันนี้ได้พบกันนับว่ามีวาสนา ไฉนพวกเราจะไม่อภิปรายมรรคากันสักคราเล่า?”

ฝูซีเอ่ยความคิดของตนออกมา

กล่าวจบ เขาก็มองคุนเผิงด้วยสีหน้าคาดหวัง

“ข้าย่อมไม่มีข้อขัดข้อง เพียงแต่ไม่ทราบว่าสหายเต๋าหนี่ว์วาคิดเห็นเช่นไร?”

โอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้เช่นนี้หาได้ยาก อภิปรายมรรคาเท่านั้น แค่ขยับปากพูด ไม่ใช่มาขอของวิเศษจากเขา คุนเผิงจึงตอบตกลงอย่างเต็มใจ

หนี่ว์วาไม่ได้กล่าวอะไร เพียงพยักหน้าติด ๆ กัน เห็นได้ชัดว่านางไม่คัดค้านการอภิปรายมรรคาเช่นกัน

ฝูซีสะบัดมือเบา ๆ เบาะกลมสามใบก็ปรากฏขึ้นบนพื้น จากท่าทางที่ชำนาญเช่นนี้ ก่อนหน้านี้เขาคงอภิปรายมรรคากับผู้อื่นมาไม่น้อย

ทั้งสามนั่งลงบนเบาะ ฝูซียิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อข้าเป็นคนเสนอให้มาอภิปรายมรรคา ก็เริ่มจากข้าก่อนเถิด!”

คุนเผิงไม่คิดโต้แย้งเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เพียงพยักหน้าเบา ๆ

หนี่ว์วาก็ไม่คิดโต้เถียงกับพี่ชายเช่นกัน

“สิ่งที่ข้าบำเพ็ญเป็นหลักคือกฎแห่งท่วงทำนอง มรรคาแห่งท่วงทำนองนั้น...”

เมื่อฝูซีเริ่มอธิบาย กฎแห่งท่วงทำนองก็หมุนเวียนรอบกาย เสียงดนตรีเซียนนับหมื่นดังกังวาน บ้างทอดทำนองอ้อยอิ่งราวสายน้ำไหลผ่านขุนเขา บ้างกึกก้องหนักแน่นประหนึ่งเผชิญกองทัพนับพันนับหมื่น

แม้คุนเผิงจะไม่ได้สนใจกฎแห่งท่วงทำนองมากนัก ทว่ามหามรรคาสามพันสายล้วนมีจุดหมายเดียวกัน เมื่อเรียนรู้สิ่งหนึ่งแล้วเชื่อมโยงไปถึงอีกสิ่งหนึ่ง ความเข้าใจในกฎแห่งวายุที่เขาบำเพ็ญอยู่ก็ได้รับประโยชน์ไม่น้อย

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายปิดบังอะไรไว้หรือไม่ แต่ด้วยความเข้าใจกฎแห่งวายุ 0.7 ส่วนที่คุนเผิงหยั่งรู้ได้ เขาสัมผัสได้ว่าความเข้าใจในกฎแห่งท่วงทำนองของฝูซีในตอนนี้น่าจะอยู่ที่ราว 0.2 ส่วนเท่านั้น

ถึงอย่างนั้น คุนเผิงก็ยังรู้สึกว่าได้รับประโยชน์มหาศาล

เวลาผ่านไปหนึ่งหมื่นปี ฝูซีจึงหยุดกล่าว ขณะเดียวกันปรากฏการณ์ประหลาดรอบกายก็ค่อย ๆ สลายไป

“ยอดเยี่ยม สิ่งที่สหายเต๋าฝูซีอธิบายเกี่ยวกับกฎแห่งท่วงทำนอง ทำให้ข้าได้รับประโยชน์อย่างมาก!”

คุนเผิงกล่าวชมก่อน แล้วจึงพูดต่อว่า “สหายเต๋าทั้งสอง สิ่งที่ข้าบำเพ็ญเป็นหลักคือกฎแห่งวายุ มรรคาแห่งกฎวายุนั้น...”

ปรากฏการณ์ประหลาดรอบกายเขาปรากฏขึ้นไม่ขาดสาย บ้างลมคลั่งพัดกระหน่ำ กวาดพายุทรายไร้ที่สิ้นสุด บ้างสายลมอ่อนพัดผ่าน สลายควันเขียวที่ลอยอ้อยอิ่ง

ทบทวนความรู้เก่าจึงเกิดความเข้าใจใหม่ ขณะอธิบายกฎแห่งวายุให้ฝูซีและหนี่ว์วาฟัง เขาก็เกิดความเข้าใจใหม่ต่อกฎนี้เช่นกัน

ผ่านไปอีกหนึ่งหมื่นปี คุนเผิงจึงหยุดหลังอธิบายความเข้าใจของตนที่มีต่อกฎแห่งวายุจนหมด

“ยอดเยี่ยม คราวนี้พวกเราพี่น้องได้ประโยชน์ไปเต็ม ๆ ไม่คิดเลยว่าสหายเต๋าจะหยั่งรู้กฎแห่งวายุได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้!”

ฝูซีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ เขาสัมผัสได้ว่าความเข้าใจในกฎแห่งวายุของคุนเผิงเหนือกว่าความเข้าใจในกฎแห่งท่วงทำนองของตนมากนัก

“สหายเต๋ากล่าวเกินไปแล้ว การอภิปรายมรรคาก็เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้และเสริมจุดแข็งแก้ไขจุดอ่อนให้กันและกันเท่านั้น!”

คุนเผิงโบกมือ ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“ความเข้าใจของข้าที่มีต่อกฎแห่งการสร้างสรรค์ยังห่างชั้นจากความเข้าใจในกฎแห่งวายุของสหายเต๋ามาก ดูท่าข้าคงต้องแสดงฝีมืออันด้อยให้เห็นแล้ว!”

เมื่อกล่าวจบ หนี่ว์วาก็เริ่มอธิบายความเข้าใจของตนที่มีต่อกฎแห่งการสร้างสรรค์

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป