หงฮวง: เส้นทางพิสูจน์มรรคาของคุนเผิง

ตอนที่ 5 มหาพิภพแรกกำเนิด: เส้นทางพิสูจน์มรรคาของคุนเผิง

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทางหนี่ว์วาใช้เวลาเล่ากฎแห่งการสร้างสรรค์อยู่นานถึง 10,000 ปีเช่นกัน

หลังจากนั้น ทั้งสามก็แลกเปลี่ยนประสบการณ์และข้อสงสัยเกี่ยวกับการบำเพ็ญในยามปกติกันอีก ใช้เวลาไปอีก 10,000 ปี

แม้การถกมรรคาครั้งนี้จะไม่กระตุ้นรางวัลการันตีจากระบบ แต่คุนเผิงก็รู้สึกว่าได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์มหาศาล

บางทีอาจเป็นเพราะเขาคิดว่าได้ผลประโยชน์ไม่น้อย จึงทำให้รางวัลการันตีจากระบบไม่ทำงาน

“สหายเต๋าทั้งสอง ต่อจากนี้คิดจะไปท่องเที่ยวที่ใดหรือ?”

คุนเผิงเอ่ยถามราวกับไม่ใส่ใจนัก

ฝูซีมิได้ปิดบัง กล่าวว่า “ข้ากับน้องหญิงคิดจะไปท่องเที่ยวที่ทะเลบูรพา ได้ยินว่ามีสามเกาะเซียนอยู่ที่นั่น จึงอยากลองเสี่ยงโชคดู!”

“สหายเต๋าสนใจจะไปด้วยกันหรือไม่?”

คุนเผิงรีบส่ายหน้า กล่าวว่า “ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของสหายเต๋าแล้ว!”

“สามเกาะเซียนในตำนานจะค้นพบกันได้ง่ายดายเพียงนั้นได้อย่างไร ข้าตัดสินใจขึ้นไปดูที่ภูเขาปู้โจว เผื่อจะพบวาสนาใดบ้าง!”

แม้หนี่ว์วาจะกลายเป็นนักบุญในภายหน้า แต่ตอนนี้ตัวเขาก็ไม่ได้มีชีวิตลำบากอะไร ไม่จำเป็นต้องประจบเอาใจนางโดยเฉพาะ

เมื่อเห็นอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น ฝูซีก็ไม่ฝืนใจ จึงคารวะแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองว่า “ช่างเถิด ในเมื่อสหายเต๋าตัดสินใจไว้แล้ว พวกข้าพี่น้องก็ไม่ขอฝืนใจ!”

“ไว้พบกันใหม่!”

คุนเผิงคารวะตอบเช่นกัน พลางยิ้มกล่าวว่า “ไว้พบกันใหม่!”

จากนั้นฝูซีกับหนี่ว์วาก็มุ่งหน้าไปทางทะเลบูรพา

ส่วนคุนเผิงก็หาสถานที่เงียบสงบอีกแห่ง แล้วเรียกวังเซียวเหยาออกมาเป็นสถานที่บำเพ็ญ

อย่างไรเสีย หวงจงหลี่ 9 ผลที่ระบบมอบให้ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้กิน เมื่อมีโอกาสเพิ่มพูนพลัง เขาย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือ

ภายในมหาวิหาร คุนเผิงเพียงนึกคิด หวงจงหลี่ผลหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ เขากินหมดในไม่กี่คำ แล้วขยับปากเคี้ยวอีกสองสามที รู้สึกว่าผลไม้รสเปรี้ยวอมหวานนี้อร่อยไม่เบา

จากนั้นเขาก็โคจรเคล็ดวิชา เริ่มหลอมพลังมหาศาลที่แฝงอยู่ในหวงจงหลี่

เมื่อหลอมพลังได้มากขึ้นเรื่อย ๆ พลังเวทในร่างก็เพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตาเดียว 5,000 ปีก็ผ่านไป หลังดูดซับและหลอมพลังสายสุดท้ายในหวงจงหลี่จนหมด คุนเผิงก็รู้สึกสมกับเป็นหวงจงหลี่จริง ๆ พลังเวทที่เพิ่มขึ้นไม่มีร่องรอยของความไม่มั่นคงแม้แต่น้อย

แม้ระดับบำเพ็ญของเขาจะยังไม่ทะลวงขั้น แต่ก็แค่กินหวงจงหลี่เพิ่มอีกไม่กี่ผลเท่านั้น

เขาจึงนำหวงจงหลี่ผลที่สองออกจากคลังระบบแล้วกลืนลงไป ก่อนจะโคจรเคล็ดวิชาหลอมพลังในผลไม้อีกครั้ง

ใช้เวลา 5,000 ปีเช่นเดิม หลังหลอมหวงจงหลี่ผลที่สองเสร็จสิ้น พลังเวทในร่างก็เพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

แม้พลังเวทที่เพิ่มขึ้นจะน้อยกว่าครั้งแรก 20% แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่ยอมรับได้

ไม่ว่าจะเป็นรากวิญญาณหรือผลวิญญาณ ล้วนให้ผลดีที่สุดในครั้งแรกที่กิน หลังจากนั้นประสิทธิผลก็ลดน้อยลงเรื่อย ๆ คุนเผิงจึงไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย

กาลเวลาผันผ่าน เมื่อคุนเผิงหลอมหวงจงหลี่ผลที่ห้าเสร็จสิ้น พลังบำเพ็ญทั้งร่างก็เข้าใกล้ขอบเขตที่จะทะลวงขั้นอีกครั้ง

เมื่อเห็นดังนั้น เขาจึงนำหวงจงหลี่ 4 ผลที่เหลือออกมา กลืนลงไปในคราวเดียว แล้วบำเพ็ญต่อ

ผ่านไปอีกกว่าหมื่นปี อาศัยพลังมหาศาลในหวงจงหลี่ทั้ง 4 ผล ในที่สุดปราการไร้รูปร่างของขอบเขตภายในร่างคุนเผิงก็ถูกทำลายลง

พลังรอบกายของเขาพุ่งทะยานขึ้นทีละขั้น กระทั่งไปถึงขั้นปลายเซียนทองต้าหลัว

หลังจากนั้นเขายังอาศัยพลังที่เหลือในหวงจงหลี่ ทำให้ขอบเขตของตนมั่นคงอย่างสมบูรณ์

หวงจงหลี่ทั้ง 9 ผลถูกใช้จนหมด แต่พลังบำเพ็ญของเขาก็ทะลวงถึงขั้นปลายเซียนทองต้าหลัว นับว่าคุ้มค่าไม่น้อย

จากนั้นคุนเผิงก็ออกจากวังเซียวเหยา เก็บสถานที่บำเพ็ญแล้วมุ่งหน้าไปยังภูเขาปู้โจวอย่างไม่เร่งรีบ

มหาพิภพแรกกำเนิดในเวลานี้ยังไม่ผ่านความเสียหายจากศึกระหว่างเผ่าพ่อมดกับเผ่าปีศาจ ต่อให้เป็นหญ้าริมทางที่มีปราณวิญญาณอยู่บ้าง หากนำไปยังยุคหลัง ก็อาจกลายเป็นสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินที่หาได้ยาก

คุนเผิงที่เคยขัดสนจนเข็ดหลาบจึงไม่ปฏิเสธสิ่งใด ในสายตาเขา ตนไร้วาสนากับสิ่งของกำเนิดฟ้าดิน หากเก็บสิ่งของที่เกิดขึ้นภายหลังให้มากหน่อยก็ไม่เลว อย่างไรเสียเมื่อออกเดินทางมาแล้ว ก็ห้ามกลับไปมือเปล่าเด็ดขาด

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ท่องเที่ยวในมหาพิภพแรกกำเนิดมาสองมหากัป แต่เก็บเกี่ยวผลได้ไม่น่าพอใจ ขณะนี้รางวัลการันตีทำงานแล้ว】

【ยินดีด้วย ท่านได้รับ: บัวขาวชำระโลก 12 กลีบ สมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดขั้นยอด】

“ระบบ รวมกับไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงที่ให้มาก่อนหน้านี้แล้ว หากเจ้ามอบโลหิตแท้ผานกู่ให้ข้าอีกสักหยด ชุดของขวัญสามชิ้นสำหรับผู้ข้ามภพหน้าใหม่ก็คงครบพอดีใช่หรือไม่?”

คุนเผิงอารมณ์ดี จึงหยอกเย้าขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เขาคุ้นเคยกับบัวขาวชำระโลก 12 กลีบเป็นอย่างดี มันแปรเปลี่ยนมาจากเมล็ดบัวของบัวเขียวปั่นป่วนฟ้าดิน 36 กลีบ

ในตอนนั้น บัวเขียวปั่นป่วนฟ้าดินให้กำเนิดเมล็ดบัวทั้งหมด 6 เมล็ด

เมล็ดบัวที่สุกงอมหนึ่งเมล็ดกลายเป็นบัวเขียวสร้างสรรค์ 24 กลีบ ส่วนเมล็ดบัวที่ยังไม่สุกอีก 5 เมล็ด ต่างแปรเปลี่ยนเป็นบัวทองคุณความดี 12 กลีบ บัวแดงเพลิงกรรม 12 กลีบ บัวดำทำลายโลก 12 กลีบ บัวม่วงวัฏสงสาร 12 กลีบ และบัวขาวชำระโลก 12 กลีบ

บัวเขียวสร้างสรรค์ 24 กลีบมิอาจเป็นที่ยอมรับของวิถีสวรรค์ ต่อมาสามผู้บริสุทธิ์จึงแยกมันออกเป็นสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดขั้นยอดสามชิ้น ได้แก่ ไม้เท้ามังกรขด หยูอี้หยกสามสมบัติ และกระบี่ชิงผิง

คุนเผิงคาดว่าบัวเขียวสร้างสรรค์ 24 กลีบน่าจะเป็นสมบัติวิเศษปั่นป่วนฟ้าดินขั้นล่างเป็นอย่างน้อย อย่างไรเสีย ต่อให้วิถีสวรรค์ตระหนี่เพียงใด ก็คงมิอาจทนต่อสมบัติล้ำค่าฟ้ากำเนิดแม้แต่ชิ้นเดียวไม่ได้

บัวทองคุณความดี 12 กลีบ ภายหลังหงจวินประทานให้เจี่ยนอิน

บัวแดงเพลิงกรรม 12 กลีบ เป็นสมบัติวิเศษกำเนิดร่วมของบรรพชนหมิงเหอ

บัวดำทำลายโลก 12 กลีบตกอยู่ในมือของบรรพมารหลัวโหว หลังหลัวโหวแปรร่างเป็นโลกมารสวรรค์ ก็ไม่มีใครรู้ว่าบัดนี้มันอยู่ที่ใด

บัวม่วงวัฏสงสาร 12 กลีบยังไม่เคยพบผู้เป็นนาย

ส่วนบัวขาวชำระโลก 12 กลีบนั้น ตกอยู่ในมือของผู้ข้ามภพมายังมหาพิภพแรกกำเนิดหลายคน

เมื่อได้สมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดขั้นยอดมาครอบครอง คุนเผิงก็หาสถานที่แห่งหนึ่งแล้วเรียกวังเซียวเหยาออกมาอีกครั้ง

หลังเข้าไปในมหาวิหาร เขาก็นำบัวขาวชำระโลกออกจากคลังระบบ ตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่งจึงพบว่าสมบัตินี้มีข้อห้ามฟ้ากำเนิดถึง 48 ชั้น

เขายินดีอยู่ในใจ แล้วเริ่มหลอมข้อห้ามในสมบัติวิเศษ

ด้วยพลังระดับขั้นปลายเซียนทองต้าหลัว เขาใช้เวลา 30,000 ปี หลอมข้อห้ามในบัวขาวชำระโลกได้ 36 ชั้น

จากนั้นเขาใช้เวลาอีก 30,000 ปี หลอมข้อห้ามของไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง ธงควบคุมน้ำเสวียนหยวน และวังเซียวเหยาเพิ่มอย่างละ 3 ชั้น

วันนี้อากาศแจ่มใส ทันใดนั้นก็เกิดนิมิตฟ้าดิน ปราณม่วงแผ่จากทิศบูรพาเป็นระยะทาง 30,000 ลี้ เงาสัตว์มงคลและวิหคนับไม่ถ้วนโบยบินเต็มฟ้า พร้อมแรงกดดันอันแข็งแกร่งไร้ผู้ใดเทียบแผ่ปกคลุมทั่วมหาพิภพแรกกำเนิด

“เอนกายสูงเหนือเมฆาเก้าชั้น บนเบาะกลมบรรลุสัจธรรมแห่งเต๋า”

“พ้นจากฟ้าดินอันยิ่งใหญ่ ข้าจักดำรงตำแหน่งประมุขแห่งสำนัก”

“ผานกู่ให้กำเนิดไท่จี๋ สองลักษณ์สืบต่อเป็นสี่ปรากฏการณ์”

“ยอดคนแห่งสำนักเร้นลับ รวมหนึ่งปราณแปรเป็นหงจวิน”

“ข้าคือหงจวิน วันนี้บรรลุเป็นนักบุญ อีกสามมหากัปจะเปิดสอนมรรคาแห่งนักบุญ ณ วังจื่อเซียวในห้วงปั่นป่วนฟ้าดิน ผู้มีวาสนาทั้งหลายจงมาฟังได้!”

เมื่อแรงกดดันที่มิอาจต้านทานสลายไป คุนเผิงจึงตบก้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริง แล้วกลับไปนั่งบนเบาะกลมอีกครั้ง

หงจวินบรรลุเป็นนักบุญช้าหรือเร็วก็ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว คุนเผิงจึงไม่ได้ประหลาดใจ ขณะเดียวกัน ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าตนถือกำเนิดช้าเกินไป หากได้ถือกำเนิดก่อนสักหนึ่งมหากัป ต่อให้มีระบบอยู่ เขาก็มั่นใจว่าจะพิสูจน์มรรคาได้ก่อนอีกฝ่าย

จากนั้นเขาก็เลิกคิดเรื่องนี้ นำเศษจานหยกสร้างสรรค์ออกมาแล้วเริ่มหยั่งรู้กฎแห่งวายุอีกครั้ง

อย่างไรเสีย ยังเหลือเวลาอีกสามมหากัปกว่าจะถึงวันแสดงธรรม เวลามีเหลือเฟือ

แม้เขาจะไม่มีทางบำเพ็ญวิชาตัดซากทั้งสาม แต่การไปฟังนักบุญแสดงธรรมและอนุมานจากสิ่งที่ได้ยิน ก็น่าจะเป็นประโยชน์ต่อการบำเพ็ญของตนไม่น้อย

อีกอย่าง ในนิยายหลายเรื่องจากชาติก่อนต่างเขียนให้หงจวินเป็นตัวร้ายตัวฉกาจ

ถือโอกาสฟังธรรมคราวนี้ เขาจะได้ไปดูใกล้ ๆ ว่าหงจวินผู้นี้แซ่เจี่ยงหรือแซ่วังกันแน่

ในเวลาเดียวกัน มหาพิภพแรกกำเนิดทั้งผืนก็เดือดพล่านขึ้นมาเพราะการบรรลุเป็นนักบุญของหงจวิน

ณ ภูเขาคุนหลุนบูรพา ภายในมหาวิหารสามผู้บริสุทธิ์ มีคนชราหนึ่งคน ชายวัยกลางคนหนึ่งคน และชายหนุ่มหนึ่งคน นั่งขัดสมาธิอยู่ ทั้งสามคือสามผู้บริสุทธิ์ที่แปรเปลี่ยนมาจากจิตเดิมแท้ของผานกู่ซึ่งแยกออกเป็นสามส่วน

ชายชราสวมอาภรณ์ขาว เส้นผมและหนวดเคราล้วนขาวโพลน สีหน้าสงบนิ่ง ไม่เผยอารมณ์ใด ๆ คือไท่ชิงเหล่าจื่อ

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าเคร่งขรึม เปี่ยมอำนาจ ใบหน้าตึงเครียด ไม่ยิ้มหรือหัวเราะ คือหยกชิงหยวนสื่อ

ส่วนชายหนุ่มมีดวงตาคมกริบ คมปราณเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง คือซ่างชิงทงเทียน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป