ใคร ๆ ก็กล่าวกันว่า พญาเผิงทะยานขึ้นพร้อมสายลมในวันเดียว พุ่งขึ้นไปได้ไกลถึงเก้าหมื่นลี้
ในสายตาคุนเผิง นี่เป็นคำกล่าวใส่ร้ายกันชัด ๆ เขาลองพิสูจน์ดูแล้ว ด้วยความเข้าใจกฎแห่งวายุในระดับปัจจุบัน เพียงชั่วพริบตาก็ทะยานขึ้นไปได้หลายแสนลี้อย่างง่ายดาย หากเผยร่างแท้จริงของพญาเผิง ความเร็วก็ยังเพิ่มขึ้นได้อีกสามส่วน
เมฆเหินตีลังกาของพี่วานร เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ต้องบอกว่าอ่อนด้อยเกินไปจริง ๆ
การปิดด่านบำเพ็ญอย่างหนักย่อมช่วยเพิ่มพูนพลัง แต่การออกท่องยุทธภพยังทำให้ได้สัมผัสความกว้างใหญ่ไพศาลของมหาพิภพแรกกำเนิดยิ่งกว่า
หลังจากโบยบินอย่างอิสระอยู่บนฟ้าครู่หนึ่ง คุนเผิงจึงเริ่มออกสำรวจไปทั่ว
หลังจากนั้น เขาไม่ได้เร่งรีบเดินทางเป็นพิเศษ แต่ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปกับการเสาะหาโอกาสวาสนา เดิน ๆ หยุด ๆ ไปเรื่อย
เดิมทีเขาคิดว่า ในมหาพิภพแรกกำเนิดมีสิ่งมีชีวิตมากมายนับไม่ถ้วน คงมีเซียนไท่อี่เดินกันเต็มพื้น ส่วนเซียนทองต้าหลัวนั้นมีอยู่ดาษดื่นยิ่งกว่าสุนัข
แต่ความจริงกลับเป็นว่า สิ่งมีชีวิตขั้นเซียนฟ้า ขั้นเซียนแท้ และขั้นเซียนเสวียนนั้นมีอยู่ไม่น้อย พบเห็นได้ทั่วไป
ส่วนสิ่งมีชีวิตขั้นเซียนทองและขั้นเซียนทองไท่อี่ กลับไม่ได้พบเจอกันง่าย ๆ
สำหรับสิ่งมีชีวิตขั้นเซียนทองต้าหลัว ตลอดหลายปีมานี้เขากลับไม่พบแม้แต่คนเดียว
หากพูดถึงผลเก็บเกี่ยวก็ยิ่งไม่น่าพอใจ นอกจากวัสดุที่เกิดขึ้นภายหลังบางอย่างแล้ว ไม่ว่าจะเป็นของวิเศษวิญญาณกำเนิดฟ้าหรือรากวิญญาณ เขาก็ไม่พบแม้แต่ชิ้นเดียว
เขาเตรียมใจไว้แต่แรกแล้ว อย่างไรเสียโชคชะตาของตนก็ย่ำแย่จนมีชื่อเสียง
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าบ้านท่องเที่ยวในมหาพิภพแรกกำเนิดมาเป็นเวลา 10,000 ปี ผลเก็บเกี่ยวไม่น่าพอใจ บัดนี้เปิดใช้รางวัลปลอบใจ】
【ยินดีด้วย ท่านได้รับ: อารามบำเพ็ญระดับของวิเศษวิญญาณกำเนิดภายหลังชั้นยอดหนึ่งหลัง】
【สิ่งของถูกเก็บเข้าโกดังระบบโดยอัตโนมัติ ขอแจ้งให้ทราบว่าโกดังระบบเป็นเพียงสถานที่เก็บสิ่งของชั่วคราว เมื่อเบิกสิ่งของออกมาแล้วจะไม่สามารถนำกลับเข้าไปได้】
“ระบบ ก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่มีโกดังระบบ?”
【ก่อนหน้านี้เจ้าบ้านก็ไม่ได้คิดจะออกท่องเที่ยว อีกอย่าง ท่านคงไม่อยากให้รางวัลที่ได้รับในภายหลังวางอยู่กลางแจ้งให้วิถีสวรรค์เห็นโต้ง ๆ หรอกกระมัง?】
คุนเผิงพยักหน้า ไม่ได้โต้แย้ง อย่างไรเสียสิ่งที่ระบบพูดก็มีเหตุผล
เขารวมสมาธิ ไม่นานเบื้องหน้าก็ปรากฏมิติจำลองขึ้น ภายในมีตำหนักหลังเล็กวางอยู่
เพียงขยับความคิด อารามบำเพ็ญก็ปรากฏขึ้นในมือ มีขนาดเท่าสองฝ่ามือ ดูคล้ายแบบจำลองสิ่งปลูกสร้าง
เมื่อส่งญาณเข้าไปตรวจสอบ เขาก็พบว่าภายในมีข้อห้ามกำเนิดภายหลังอยู่ถึง 48 สาย
จากนั้นเขาจึงหาสถานที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง นำวัสดุที่ได้รับมาตลอดหลายปีออกมา วางค่ายกลป้องกันไว้ก่อน แล้วเริ่มหลอมข้อห้ามภายในอารามบำเพ็ญ
ข้อห้ามภายในของวิเศษวิญญาณกำเนิดภายหลังหลอมได้ง่ายกว่าอยู่บ้าง คุนเผิงใช้เวลาเพียง 7,000–8,000 ปีก็หลอมข้อห้ามได้ 30 สาย
“นับจากนี้ไป เจ้าชื่อว่าวังเซียวเหยา!”
ป้ายหน้าตำหนักใหญ่ของอารามบำเพ็ญเดิมว่างเปล่า แต่เพียงชั่วพริบตา อักษรสามคำว่า ‘วังเซียวเหยา’ ก็ปรากฏขึ้น
วังเซียวเหยาแบ่งออกเป็นสามส่วนคร่าว ๆ ส่วนหน้าเป็นลานกว้าง ส่วนกลางเป็นตำหนัก ใช้บำเพ็ญได้ตามปกติ ส่วนหลังเป็นสวน หากได้รากวิญญาณหรือสิ่งอื่นใดมาก็สามารถนำมาปลูกไว้ที่นั่นได้
อารามบำเพ็ญแห่งนี้ยังมีค่ายกลคุ้มกันที่รวมทั้งการป้องกัน โจมตี และซ่อนเร้นไว้ในหนึ่งเดียว พลังของมันเหนือกว่าค่ายกลป้องกันที่เขาวางไว้ด้วยฝีมือครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่างไกลลิบ
ตอนนี้คุนเผิงยังไม่คิดจะบำเพ็ญ และยังต้องออกท่องเที่ยวต่อ หลังจากตรวจดูวังเซียวเหยาอย่างคร่าว ๆ แล้ว เขาก็เก็บมันเข้าไปในมิติภายใน จากนั้นออกไปถอนค่ายกลคุ้มกัน ก่อนจะเดินทางต่อ
ภูเขาปู้โจวคือเสาค้ำฟ้าของมหาพิภพแรกกำเนิด เกิดจากกระดูกสันหลังของเทพยดาผานกู่
ตราบใดที่อยู่ในมหาพิภพแรกกำเนิด ไม่ว่าจะห่างไกลเพียงใด ขอเพียงเงยหน้าก็จะมองเห็นเสาค้ำฟ้าที่สูงทะลุเมฆและทอดตรงสู่ขอบฟ้า
เมื่อมีหมุดหมายเช่นนี้ เส้นทางท่องเที่ยวของเขาจึงเบี่ยงไปทางภูเขาปู้โจวโดยไม่รู้ตัว
เวลาผ่านไปอีกไม่รู้กี่ปี คุนเผิงข้ามทะเลเหนือและท่องไปทั่วผืนแผ่นดินของมหาพิภพแรกกำเนิด ด้วยโชคชะตาที่น้อยนิด เขาจึงถูกกำหนดให้ไร้วาสนากับของวิเศษวิญญาณกำเนิดฟ้าและรากวิญญาณ
แต่วัสดุกำเนิดภายหลังบางอย่างกลับพบเจอไม่น้อย เขาย้ายสมุนไพรวิญญาณและรากวิญญาณเหล่านั้นไปปลูกไว้ในสวนด้านหลังของวังเซียวเหยา ส่วนวัสดุสำหรับหลอมศาสตราก็นำไปเก็บไว้ในตำหนักแห่งหนึ่ง
ขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใกล้ภูเขาปู้โจวมากขึ้นเรื่อย ๆ
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าบ้านท่องเที่ยวในมหาพิภพแรกกำเนิดมาแล้ว 2 ยุคสมัย ผลเก็บเกี่ยวไม่น่าพอใจ บัดนี้เปิดใช้รางวัลปลอบใจ】
【ยินดีด้วย ท่านได้รับ: ศาสตราวิเศษแห่งบุญกุศลกำเนิดภายหลัง ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง】
เมื่อได้ยินคำเตือนจากระบบ คุนเผิงจึงได้สติ แล้วตระหนักว่าเวลาล่วงเลยไปถึง 2 ยุคสมัยแล้ว
“ระบบ ข้าได้ยินมาว่าไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงอยู่ที่เผิงไหลไม่ใช่หรือ? เจ้าเอามันมาได้อย่างไร?”
ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็เห็นศาสตราวิเศษรูปไม้บรรทัดสีม่วงอ่อน เปล่งประกายสีทองดำเรืองรองอยู่ในโกดังระบบจริง ๆ
ชื่อเสียงของไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงนั้น คุนเผิงได้ยินจนคุ้นหู ของวิเศษชิ้นนี้ถือกำเนิดจากการผสานบุญกุศลเปิดฟ้าหนึ่งส่วนของเทพยดาผานกู่เข้ากับปราณหงเหมิง
เพราะมันถือกำเนิดขึ้นหลังจากผานกู่เปิดฟ้า จึงถูกจัดเป็นศาสตราวิเศษชั้นยอดกำเนิดภายหลัง ทว่าพลังที่แท้จริงของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าศาสตราวิเศษกำเนิดฟ้าเลยแม้แต่น้อย
ที่สำคัญที่สุด ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงเป็นศาสตราวิเศษแห่งบุญกุศล สังหารผู้คนแล้วไม่ก่อกรรม สิ่งที่มีชื่อเสียงเคียงคู่กับมันคือเจดีย์สมบัติงามวิจิตรฟ้าเสวียนหวงแห่งไท่ชิงเหล่าจื่อ ซึ่งเป็นศาสตราวิเศษแห่งบุญกุศลกำเนิดภายหลังเช่นกัน เพียงแต่ชิ้นแรกเน้นโจมตี ส่วนชิ้นหลังเน้นป้องกัน
【ในฐานะของขวัญสำหรับผู้ข้ามภพ ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงย่อมปรากฏขึ้นในที่ที่ผู้ข้ามภพไปถึง】
นาน ๆ ครั้งระบบก็เล่นมุกขึ้นมา
คุนเผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพบว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ในนิยายมหาพิภพแรกกำเนิดที่เขาเคยอ่านในชาติที่แล้ว ผู้ข้ามภพทุกคนแทบจะมีไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงติดมือกันทั้งนั้น
เมื่อได้รางวัลปลอบใจชิ้นนี้ การออกเดินทางคราวนี้ก็นับว่าไม่เสียเปล่า คุนเผิงไม่คิดจะท่องเที่ยวต่อแล้ว อย่างไรเสียเขายังต้องหลอมข้อห้ามภายในไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง
เขาจึงหาสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง แล้วอัญเชิญวังเซียวเหยาออกมา
ชั่วพริบตาต่อมา วังเซียวเหยาก็ขยายใหญ่ตามลม กลายเป็นตำหนักสูงตระหง่านโอ่อ่าปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
คุนเผิงรีบบินเข้าไปในวังเซียวเหยา เปิดค่ายกลคุ้มกัน เมื่อค่ายกลเริ่มทำงาน อารามบำเพ็ญระดับของวิเศษวิญญาณกำเนิดภายหลังชั้นยอดแห่งนี้ก็ซ่อนหายไป และสถานที่เดิมกลับคืนสู่สภาพก่อนหน้า
เมื่อเข้าไปในตำหนัก เขาก็อดใจไม่ไหว รีบเบิกไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงออกจากโกดังระบบ แล้วส่งญาณเข้าไปตรวจสอบ พบว่าภายในมีข้อห้ามอยู่ถึง 49 สาย สมกับเป็นศาสตราวิเศษชั้นยอด จากนั้นจึงเริ่มหลอมมันทันที
พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยไป 10,000 ปี ด้วยพลังในปัจจุบันของเขา คุนเผิงหลอมข้อห้ามภายในไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงได้อย่างง่ายดายถึง 30 สาย นับว่าพอจะสำแดงพลังของวิเศษชิ้นนี้ออกมาได้ส่วนหนึ่ง
คุนเผิงไม่มีเวลามานั่งงัดข้อกับข้อห้ามภายในของวิเศษเหล่านี้ หากมีเวลาขนาดนั้น สู้เอาไปเพิ่มพูนพลังของตนยังดีกว่า
เมื่อพลังเพิ่มสูงขึ้นแล้ว ค่อยกลับมาหลอมข้อห้ามที่เหลือภายในของวิเศษเหล่านี้ ย่อมสำเร็จได้โดยธรรมชาติ
ด้านโจมตีมีไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง ส่วนด้านป้องกันมีธงควบคุมน้ำเสวียนหยวน นับว่าพอจะมีพลังปกป้องตนเองอยู่บ้าง ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดยังคงเป็นการเพิ่มพูนพลังของตน
ไม่แน่ว่าวันใดหงจวินอาจบรรลุเป็นจอมปราชญ์ เขาเองก็ไม่อยากให้ระดับบำเพ็ญของตนด้อยกว่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ มากนัก
การพิสูจน์มรรคด้วยกฎนั้น สิ่งที่ยากที่สุดคือการทำความเข้าใจกฎ คุนเผิงจึงนำจานหยกสร้างสรรค์ออกมา แล้วเริ่มทำความเข้าใจกฎแห่งวายุอีกครั้ง
หากเป็นไปได้ เขาตั้งใจจะทำความเข้าใจกฎแห่งวายุให้ถึงขั้นสมบูรณ์สิบส่วนให้มากที่สุด เมื่อพิสูจน์มรรคจนบรรลุเป็นเซียนทองหุนหยวนต้าหลัวแล้ว หากคิดจะทำความเข้าใจกฎข้ออื่นเพื่อเสริมรากฐานของตน ภายหลังก็ยังไม่สาย
แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้ยังเป็นเรื่องในภายหน้า ตอนนี้ยังมีหนทางอีกยาวไกลกว่าจะพิสูจน์มรรคและบรรลุเป็นเซียนทองหุนหยวนต้าหลัว
เวลาผ่านไปพริบตาเดียวถึง 5 ยุคสมัย คุนเผิงจึงถอนตัวออกจากการทำความเข้าใจกฎ
เป็นไปตามคาด ยิ่งถึงช่วงท้าย กฎก็ยิ่งทำความเข้าใจได้ยาก ตลอด 5 ยุคสมัยที่ผ่านมา ความเข้าใจของเขาต่อกฎแห่งวายุเพิ่มขึ้นเพียงราว 0.2 ส่วนเท่านั้น
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าบ้านทำความเข้าใจกฎแห่งวายุมาเป็นเวลา 5 ยุคสมัย ผลเก็บเกี่ยวไม่น่าพอใจ บัดนี้เปิดใช้รางวัลปลอบใจ】
【ยินดีด้วย ท่านได้รับ: เศษเสี้ยวกฎแห่งวายุ ×5】