เวลาเป็นสิ่งล้ำค่า คุนเผิงย่อมไม่คิดเสียเวลามากมายไปกับการฝืนแก้ข้อห้ามบนธงควบคุมน้ำเสวียนหยวน เพียงขยับความคิด ธงในมือก็แปรเป็นลำแสงสายหนึ่งและถูกเก็บเข้าไปในร่าง
บัดนี้เขาจึงมีเวลาพินิจเศษจานหยกสร้างสรรค์ในมือ เขาส่งญาณเข้าไปตรวจสอบ
จานหยกสร้างสรรค์ที่สมบูรณ์เป็นสมบัติล้ำค่าแห่งความโกลาหล หนึ่งในสี่สมบัติล้ำค่าแห่งความโกลาหลของผานกู่ ภายในบันทึกกฎเกณฑ์สามพันประการเอาไว้
แม้เศษจานหยกสร้างสรรค์ในมือคุนเผิงจะมีขนาดเล็กไปสักหน่อย แต่ภายในก็ยังบันทึกกฎเกณฑ์ไว้ถึงสิบประการ
ทว่าอย่างไรก็เป็นเพียงเศษจานหยกสร้างสรรค์ กฎเกณฑ์ที่บันทึกไว้บางส่วนสมบูรณ์ แต่ส่วนใหญ่กลับไม่สมบูรณ์นัก
อาจเป็นเรื่องบังเอิญ หรืออาจเป็นความจงใจของระบบ ในบรรดานั้นมีกฎเกณฑ์อยู่สามประการที่สมบูรณ์ ได้แก่ กฎแห่งวารี กฎแห่งวายุ และกฎแห่งการกลืนกิน
บังเอิญว่ากฎเกณฑ์ทั้งสามประการนี้เป็นสิ่งที่คุนเผิงหยั่งรู้ขึ้นเองหลังทะลวงเข้าสู่ขั้นเซียนทองต้าหลัวพอดี ทว่าตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจได้เพียงผิวเผินเท่านั้น
ส่วนกฎเกณฑ์อีกหกประการ ได้แก่ หยิน หยาง น้ำแข็ง กระบี่ ปฐพี ระเบียบ และมิติ มีเพียงกฎแห่งมิติที่สมบูรณ์ถึงเก้าส่วน ที่เหลือบ้างสมบูรณ์หกถึงเจ็ดส่วน บ้างก็มีเพียงสามถึงสี่ส่วน
เพียงความคิดเดียว เศษจานหยกสร้างสรรค์ก็ถูกเก็บเข้าไปในท้องอีกครั้ง ต้องรู้ว่าร่างแท้ของเขาคือคุนเผิง ขนาดของคุนใหญ่โตจนหม้อใบเดียวต้มไม่หมด ภายในท้องยังมีมิติอีกแห่งหนึ่ง จะเก็บสิ่งของไว้ยามปกติก็สะดวกยิ่ง
สิ่งมีชีวิตฟ้ากำเนิดย่อมรู้แจ้งแต่กำเนิด ช่วงเวลาต่อจากนั้น คุนเผิงจัดระเบียบและสรุปเคล็ดวิชาบำเพ็ญที่ได้รับจากมรดกฟ้ากำเนิด รวมถึงเคล็ดวิชาใหม่ที่เพิ่งได้มา ก่อนตั้งชื่อให้มันว่า 《เคล็ดวิชาเซียนเสรี》
เวลาในมหาพิภพแรกกำเนิดช่างไร้ค่า เพียงจัดระเบียบและปรับปรุงเคล็ดวิชาเล็กน้อย เวลาก็ล่วงเลยไปอีกหนึ่งหมื่นปี
จากนั้นคุนเผิงก็เดินลมปราณตามเคล็ดวิชา ทำให้ขอบเขตขั้นต้นของเซียนทองต้าหลัวที่เพิ่งทะลวงถึงมั่นคงขึ้น แล้วจึงหยิบเศษจานหยกสร้างสรรค์ออกมาอีกครั้ง ส่งญาณเข้าไปหยั่งรู้กฎแห่งวายุ
การบำเพ็ญในมหาพิภพแรกกำเนิดแบ่งจากต่ำไปสูงได้เป็นเซียนปฐพี เซียนสวรรค์ เซียนแท้ เซียนเสวียน เซียนทอง เซียนทองไท่อี่ เซียนทองต้าหลัว เซียนทองหุนหยวน หรือกึ่งปราชญ์ และเซียนทองหุนหยวนต้าหลัว หรือปราชญ์…
แต่ละขอบเขตใหญ่ยังแบ่งเป็นสี่ขอบเขตย่อย ได้แก่ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นปลาย และขั้นสูงสุด
ตามที่เคล็ดวิชาพิสูจน์มรรคาด้วยกฎเกณฑ์กล่าวไว้ หากต้องการพิสูจน์มรรคาด้วยกฎเกณฑ์ การหยั่งรู้กฎเกณฑ์ถือเป็นหัวใจสำคัญ หากหยั่งรู้กฎเกณฑ์ครบสิบส่วนถือว่าบรรลุสมบูรณ์แล้ว การจะก้าวเข้าสู่ขั้นเซียนทองหุนหยวน ไม่ใช่เพียงสะสมพลังเวทจนถึงขั้นสูงสุดของเซียนทองต้าหลัวก็เพียงพอ แต่ยังต้องหยั่งรู้กฎเกณฑ์อย่างใดอย่างหนึ่งให้ได้สองส่วนด้วย
ทว่าบัดนี้มหาวิถีเร้นหาย วิถีสวรรค์เป็นผู้ปกครองมหาพิภพแรกกำเนิด ภายใต้วิถีสวรรค์ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดได้รับอนุญาตให้พิสูจน์มรรคาด้วยกฎเกณฑ์อีกต่อไป
ภายใต้การกดข่มของวิถีสวรรค์ การหยั่งรู้กฎเกณฑ์ในมหาพิภพแรกกำเนิดจึงยิ่งยากลำบากขึ้นทุกที
ผู้ที่เป็นตัวอย่างชัดเจนที่สุดในเรื่องนี้คือหยางเหมย ว่ากันว่าเขาหลบอยู่ในความโกลาหล และทะลวงเข้าสู่ขั้นเซียนทองหุนหยวนต้าหลัวในสถานที่ซึ่งวิถีสวรรค์แห่งมหาพิภพแรกกำเนิดกดข่มกฎเกณฑ์สามพันประการได้อ่อนกำลังลง
ด้วยเหตุนี้หยางเหมยจึงไม่เป็นที่ยอมรับของวิถีสวรรค์ สุดท้ายทำได้เพียงหนีหายเข้าไปในความโกลาหล
การบำเพ็ญไร้ซึ่งวันเดือน กะพริบตาเพียงครู่เดียวก็ผ่านไปหนึ่งยุคสมัย คุนเผิงจึงถอนตัวออกจากการหยั่งรู้กฎเกณฑ์ (หนึ่งยุคสมัยเท่ากับ 129,600 ปี)
เขาสัมผัสอย่างละเอียด แม้มีเศษจานหยกสร้างสรรค์ช่วยเหลือ การหยั่งรู้กฎแห่งวายุก็ใช่ว่าจะไม่คืบหน้าเลย แต่ก็เรียกได้ว่าไม่น่าพอใจนัก
หากคิดออกมาเป็นตัวเลข คุนเผิงรู้สึกว่าตอนนี้ตนหยั่งรู้กฎแห่งวายุได้เพียง 0.05 ส่วนเท่านั้น หากเป็นไปตามความเร็วเช่นนี้ การหยั่งรู้กฎแห่งวายุให้ถึงสองส่วนคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายร้อยยุคสมัย เพราะยิ่งไปถึงช่วงหลัง การหยั่งรู้กฎเกณฑ์ก็ยิ่งยากขึ้น
“ระบบ ทำไมไม่ส่งไข่มุกแห่งความโกลาหลมาให้ข้าสักเม็ดล่ะ? ถ้าเข้าไปหยั่งรู้กฎเกณฑ์ในไข่มุกแห่งความโกลาหล ก็จะปิดกั้นกลไกสวรรค์และตัดขาดการกดข่มของวิถีสวรรค์ได้!”
ระบบตอบกลับคำบ่นในใจของคุนเผิงด้วยเสียงไร้อารมณ์ดังเช่นเคย
【ติ๊ง! ตรวจพบว่า ภายใต้การกดข่มของวิถีสวรรค์ ผลที่เจ้าบ้านได้รับจากการหยั่งรู้กฎเกณฑ์เป็นเวลาหนึ่งยุคสมัยไม่น่าพอใจนัก ขณะนี้รางวัลขั้นต่ำได้รับการกระตุ้นแล้ว】
【ยินดีด้วย ท่านได้รับ: เศษกฎแห่งวายุหนึ่งชิ้น】
ถัดมา ในมือคุนเผิงก็ปรากฏผลึกใสขนาดเท่าก้อนน้ำแข็ง เขาสัมผัสด้วยญาณ แล้วก็พบพลังแห่งกฎวายุอยู่ภายในจริง ๆ
“ระบบ เจ้านี่ใช้ยังไง กินเข้าไปตรง ๆ เลยหรือ?”
คุนเผิงมีสีหน้าฉงนเต็มเปี่ยม อย่างไรก็ดี ในมรดกฟ้ากำเนิดที่เขาได้รับมาไม่มีสิ่งนี้อยู่เลย
【ใช่ กินเข้าไปตรง ๆ!】
คราวนี้เขาไม่ลังเล โยนเศษกฎแห่งวายุเข้าปากทันที ชั่วพริบตาถัดมา คุนเผิงเบิกตากว้าง ความเย็นยะเยือกทะลุถึงขั้วหัวใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับดื่มน้ำอัดลมเย็นจัดขวดใหญ่ในวันที่ร้อนระอุ
ขณะเดียวกัน เขาก็คล้ายตกอยู่ในสภาวะรู้แจ้ง ความเข้าใจที่มีต่อกฎแห่งวายุในสมองเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ต่อให้มีคนอื่นอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นสภาพของคุนเผิงก็คงคิดไปเองว่าเขากำลังเข้าสู่สภาวะรู้แจ้ง
สามพันปีผ่านไปในพริบตา คุนเผิงค่อย ๆ หลุดออกจากสภาวะอันลี้ลับนี้ เศษกฎแห่งวายุก็ถูกดูดซึมจนหมดสิ้นแล้ว
เขาสัมผัสตรวจสอบอีกครั้ง ตอนนี้ตนหยั่งรู้กฎแห่งวายุได้ถึง 0.15 ส่วนแล้ว
เมื่อได้ลองสัมผัสความสะดวกสบายที่ระบบมอบให้ คุนเผิงก็ถอนตัวไม่ขึ้น
จากนั้นเขาก็เดินเคล็ดวิชาเซียนเสรีต่อไป เพื่อบำเพ็ญพลังเวท
ขณะเคล็ดวิชาโคจร กระแสพลังวิญญาณรอบด้านก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายเป็นสาย ๆ ประหนึ่งวาฬกลืนกิน
เมื่อพลังวิญญาณที่หลอมรวมได้เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ ระดับการบำเพ็ญของคุนเผิงก็ยกระดับขึ้นทีละน้อย
เขาทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ไม่รู้กี่ยุคสมัยแล้ว สำหรับการบำเพ็ญครั้งละหลายหมื่นปี ย่อมคุ้นชินจนเป็นเรื่องธรรมดา
อีกหนึ่งยุคสมัยผ่านพ้น คุนเผิงค่อย ๆ หยุดโคจรพลังแล้วลืมตาขึ้น สัมผัสพลังเวทในร่างกาย พบว่ามันเพิ่มขึ้นมาก เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า การบำเพ็ญพลังเวทย่อมง่ายกว่าการหยั่งรู้กฎเกณฑ์มากจริง ๆ
จากนั้นก็ได้แต่รออย่างอดทนให้ระบบมอบรางวัลขั้นต่ำ
แต่รออยู่นาน ระบบก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“ระบบ เกิดอะไรขึ้น? รางวัลขั้นต่ำของข้าล่ะ? หรือว่าเจ้าแอบหักส่วนแบ่งไปกินเสียแล้ว?”
【ความเร็วในการบำเพ็ญพลังเวทของเจ้าบ้านเหนือกว่าสิ่งมีชีวิต 99.999……% บนโลกใบนี้แล้ว จึงไม่เป็นไปตามเงื่อนไขการมอบรางวัลขั้นต่ำของระบบ】
“ก็ได้! ถึงเจ้าจะมีทีท่าประจบสอพลออยู่บ้าง แต่ที่พูดมาก็เป็นความจริง ข้าจะไม่ถือสาเจ้าแล้วกัน!”
คำพูดของระบบก็มีเหตุผล มหาพิภพแรกกำเนิดมีสิ่งมีชีวิตมากมายเกินกว่าจะนับ คุนเผิงอาจมีรากฐานและพรสวรรค์สู้สามผู้บริสุทธิ์ หนี่ว์วา ตี้จวิ้น และไท่อีไม่ได้ แต่ก็จัดว่าอยู่ในระดับสูงสุดอย่างแน่นอน เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่าตนยังมีข้อได้เปรียบไม่น้อย
เมื่อสงบนิ่งนานเข้าก็เริ่มอยากเคลื่อนไหว หากไม่ได้ปลุกระบบขึ้นมา ด้วยโชคของตน ต่อให้คิดอย่างไรก็คงไม่ออกท่องมหาพิภพแรกกำเนิด
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม ต่อให้ออกเดินทางแล้วสุดท้ายไม่ได้อะไรกลับมาเลย ก็ยังมีรางวัลขั้นต่ำจากระบบเป็นหลักประกัน อย่างน้อยก็ไม่ขาดทุนมากนัก
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาหลังศึกมรรคาและมาร ก่อนหงจวินบรรลุเป็นปราชญ์ โลกภายนอกยังค่อนข้างปลอดภัย
ต่อให้เจออันตรายเข้าจริง ด้วยมีธงควบคุมน้ำเสวียนหยวนเป็นสมบัติวิเศษ อีกทั้งยังได้เปรียบด้านความเร็ว แม้สู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ หากคิดหนี ก็คงมีไม่กี่คนที่ไล่ตามเขาทัน
เมื่อคิดได้เช่นนี้ คุนเผิงก็ลุกขึ้นทันที แล้วตรงออกจากค่ายกลฟ้ากำเนิดที่คุ้มครองเขามานับไม่ถ้วนปี
ทันทีที่เขาพ้นเขตคุ้มครอง ค่ายกลด้านหลังก็ค่อย ๆ สลายไป ราวกับทำภารกิจของตนสำเร็จแล้ว
“ประมาทไปแล้ว! รู้อย่างนี้ อย่างน้อยก็น่าจะหยั่งรู้ค่ายกลคุ้มครองนี่ให้ดีก่อนค่อยออกมา!”
แต่ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว บนโลกนี้ไม่มีร้านขายยาแก้เสียใจ เขาจึงไม่คิดมากอีก รีบมุ่งหน้าไปยังที่ไกลออกไป