อวิ๋นมู่ชิงเห็นด้วยที่เด็กหญิงจะไปเข้าเรียน
แม้นางจะเพิ่งอายุสามขวบ แต่หากไม่แก้ไขความเข้าใจที่นางมีต่อสำนวนเหล่านั้น ต่อไปคงยิ่งชวนปวดหัว
วันเข้าเรียน อวิ๋นถังลอบย่องเข้าไปยังที่พักของจิ่งหลี
จิ่งหลีนั่งอยู่ใต้ต้นอู๋ถงภายในลาน
“พี่ห้า ของสิ่งนี้ให้ท่าน”
จิ่งหลีก้มมอง เห็นเป็นกระดาษยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่ง
“เด็กน้อย นี่เจ้าจะเปลี่ยนมาเป็นนักพรตต้มตุ๋นแล้วหรือ?”
เด็กหญิงถูกเขาขัดจังหวะ จึงเงยหน้าขึ้นกล่าว “ข้าไม่ใช่นักพรตต้มตุ๋นเสียหน่อย แต่คนอื่นเรียกท่านอาจารย์เต๋าว่าเจ้าสำนักต้มตุ๋นเฒ่า”
“พี่ห้า ท่านต้องพกสิ่งนี้ติดตัวไว้ ดวงชะตาของท่านจึงจะค่อย ๆ กลับคืนมา ถึงตอนนั้นเมื่อพิษที่ขาท่านคลายลง ก็จะยืนขึ้นได้แล้ว”
จิ่งหลียื่นมือรับไว้
ยังไม่ทันที่เขาจะทันได้คิด เสียงของเด็กหญิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง “พี่ห้า ไอสังหารในลานของท่านหนักหนานัก คนที่ซ่อนอยู่บนต้นไม้ก็ซ่อนไม่มิด เสื้อผ้าโผล่ออกมาให้เห็นหมดแล้ว”
จิ่งหลีเหลือบตาขึ้น ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย สีหน้าซับซ้อนขณะมองอวิ๋นถัง
“เด็กน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดสิ่งใด?”
คนบนต้นไม้ได้ยินดังนั้น แต่หาได้เชื่อคำพูดของนางไม่
เขาอยู่ในวังหลวงมานานถึงเพียงนี้ แม้แต่องครักษ์อวี่อีก็ยังไม่เคยพบร่องรอยของเขา
เด็กน้อยคนหนึ่งจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่นี่
นางคงพูดเหลวไหลไปเองเป็นแน่
อวิ๋นถังไม่หวาดกลัวเขาแม้แต่น้อย “รู้สิ”
“ข้ามองออกนี่นา”
“เพียงแต่บ่าวของพี่ห้าพวกนี้ไม่เอาไหนเอาเสียเลย โดยเฉพาะคนบนต้นไม้นั่น”
“รับภารกิจลอบสังหารสิบครั้ง ล้มเหลวไปเก้าครั้ง คนเช่นนี้ยังเรียกว่านักฆ่าได้อีกหรือ?”