ตำหนักเฉิงเต๋อ
มีบางเรื่องไม่อาจเอ่ยต่อหน้าผู้คนมากมายได้
“อะไรนะ?”
ก่อนหน้านี้จิ่งหงไม่เคยรู้มาก่อนว่าจิ่งหลีถูกพิษ
เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อย จะไม่ให้ตกตะลึงได้อย่างไร?
“เจ้าห้า เรื่องนี้เป็นมาอย่างไร?”
แม้ในใจจะยังมีปมติดค้างจากเรื่องเมื่อครั้งก่อน แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุตรของตน จิ่งหงย่อมไม่ตำหนิเขาจริงจัง
เมื่อเห็นเขาเสแสร้งทำเป็นรักใคร่บุตรเช่นนี้ แววตาของจิ่งหลีก็ยิ่งเย็นชา
ยามวางยาพิษให้เขา เหตุใดจึงไม่ทำท่าทีเป็นบิดาผู้เมตตาเช่นนี้บ้าง?
บัดนี้อยู่ต่อหน้าผู้อื่นกลับแสดงละครได้เก่งนัก
เมื่อนึกถึงเรื่องที่อวิ๋นถังเคยเล่าว่าเมื่อสองวันก่อนพบเขาถูกกลั่นแกล้งในตำหนักเย็น จิ่งหงก็หรี่ตาลง
“เจ้าห้า คิดว่าเป็นเราที่ลอบส่งคนไปลงมือกับเจ้าหรือ?”
จิ่งหลีเงยหน้าขึ้น
แม้ไม่เอ่ยคำใด แต่ก็เท่ากับยอมรับ
เมื่อเห็นเช่นนั้น จิ่งหงก็เผยโทสะขึ้นมาทันที
“หากเราคิดจะฆ่าเจ้า ยังต้องสิ้นเปลืองความพยายามถึงเพียงนี้หรือ?”
จิ่งหลีแค่นหัวเราะ “ฝ่าบาทย่อมไม่ทำเช่นนั้นอยู่แล้ว อย่างไรพระองค์ก็เป็นโอรสสวรรค์ หากประสงค์จะทำสิ่งใด ย่อมมีผู้ใต้บังคับบัญชาลงมือแทน”
เสียงนุ่มนิ่มพลันดังขึ้นข้างหู “พี่ห้าผู้เป็นที่รัก คนที่ทำร้ายท่านไม่ใช่เสด็จลุง!”
จิ่งหลีไม่สะทกสะท้าน
“พิษในร่างท่านเกิดจากสิ่งนี้ต่างหาก”
เด็กหญิงตัวน้อยชี้ไปยังรถเข็นใต้ร่างเขา
“อะไรนะ?”
“มีคนทาพิษไว้บนนั้น”
“เป็นไปไม่ได้!”
จิ่งหลีโต้กลับโดยไม่ทันคิด
“หลังจากขาพิการ ข้าถึงได้นั่งรถเข็น ก่อนหน้านั้นข้าถูกพิษมานานแล้ว”