เหวินซงไม่ได้อยู่ต่อ หลังจากส่งอวิ๋นถังลงจากรถม้าได้ไม่นานก็จากสำนักศึกษาไป
นางนั่งเรียบร้อยอยู่บนที่นั่ง พลางกวาดตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างอยากรู้อยากเห็น
คนอื่น ๆ ในสำนักศึกษาต่างหยุดมือแล้วหันมามองนาง
บางคนไม่เคยพบอวิ๋นถังมาก่อน ย่อมไม่รู้ฐานะของนาง
แต่บางคนเคยเห็นนางในงานเลี้ยงในวัง
ทั้งยังได้รับคำกำชับจากครอบครัวไว้แต่เนิ่น ๆ ว่าต้องผูกมิตรกับท่านหญิงหมิงซีให้ดี
ทว่ารูปร่างหน้าตาน่ารักราวหยกหิมะของนางย่อมดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย
“เงียบกันหน่อย อีกไม่นานก็จะเริ่มเรียนแล้ว จงทบทวนบทเรียนกันให้ดี ท่านอาลักษณ์จะตรวจการบ้านของพวกเจ้า”
อวิ๋นถังรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องตนอยู่ตลอด
นางเงยหน้าขึ้นมอง พอดีกับสบสายตาเซี่ยเสี่ยวเสี่ยวที่ยังไม่ทันเบือนหลบ
อีกฝ่ายมีท่าทีลนลานอยู่บ้าง อวิ๋นถังจึงยิ้มให้นาง
นางจำได้ว่าอีกฝ่ายคือคนที่มอบทองคำหีบใหญ่ให้นางเมื่อวาน
เซี่ยเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงระเรื่อ
เด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ข้างกายเห็นนางเป็นเช่นนั้นก็หัวเราะเยาะ “เซี่ยเสี่ยวเสี่ยว เจ้าคิดว่าคนอย่างท่านหญิงน้อยจะยอมเล่นกับตัวอัปลักษณ์อย่างเจ้าหรือ?”
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่นางเคยเห็นอวิ๋นถังในงานเลี้ยงในวังเมื่อวาน
“เลิกเพ้อฝันเสียเถิด”
ได้ยินเช่นนี้ เซี่ยเสี่ยวเสี่ยวก็หุบตาลงอย่างหม่นหมอง
นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วยกมือแตะบริเวณหางตา
ตรงนั้นมีแผลเป็นนูนขึ้นมา
เป็นรอยแผลที่หลงเหลือจากคราวก่อนซึ่งนางถูกชนจนล้ม
ชุยจิงจิงอายุมากกว่านางเล็กน้อย ราว 8 ขวบกว่า รูปร่างหน้าตางดงามยิ่ง ราวกับตุ๊กตากระเบื้องอันประณีต
เมื่อเห็นท่าทางของเซี่ยเสี่ยวเสี่ยว ความทะนงตนพลันผุดขึ้นในใจ
ท่านอาหญิงเป็นพระสนมเอกแล้วอย่างไร?