ยามอันซุ่นเอ่ยวาจา สายตาก็อดเหลือบไปทางอวิ๋นถังไม่ได้
แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
“ข้าหรือ?”
อวิ๋นถังกำลังก้มหน้าก้มตานับทอง เมื่อครู่นี้ท่านน้าชายให้ทองนางมาตั้งมากมาย
จู่ ๆ ก็ได้ยินอันซุ่นเรียกชื่อตน
นางขมวดใบหน้าน้อย ๆ อย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเม้มปาก
ก้อนทองแท่งหนึ่งเกือบหล่นลงพื้น เด็กหญิงตาไวรีบคว้าเอาไว้ได้ทัน แล้วจึงเอ่ยขึ้น
“ข้าไม่ได้ทำอะไรเขาสักหน่อย เหตุใดเขาถึงมาฟ้องข้าเล่า?”
“ถังถังอยากไปดูพร้อมท่านน้าหรือไม่?”
อวิ๋นถังกวาดทองบนเตียงมากอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะยัดลงถุงเงินทั้งหมดราวกับเสกกลได้
“ไป!”
นางจะไปดูว่าอ๋องฉินหนานใส่ความผู้อื่นก่อนอย่างไร
ภายในห้องทรงพระอักษร
จิ่งหงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งนับเงินอยู่บนพื้นอย่างจนใจ
เขาเงยหน้าขึ้นมอง
“จิ่งฉิน นี่เจ้าเป็นอะไรอีก—แค่ก ๆๆ”
ยังไม่ทันพูดจบ พอเห็นสภาพของจิ่งฉินในยามนี้ เขาก็ไอออกมาสองครั้ง พลางกลั้นหัวเราะ
“ใบหน้าเจ้าเป็นอะไรไป?”
ใบหน้าหล่อเหลาเป็นเลิศของจิ่งฉิน บัดนี้เขียวช้ำเป็นปื้น ๆ
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น บวมช้ำจนกลายเป็นตาหมีแพนด้า
บนใบหน้า...ดูเหมือนยังมีรอยนิ้วมืออีกด้วย?
อันซุ่นเบือนหน้าไปทางอื่น
สภาพของอ๋องฉินหนานในยามนี้ชวนให้ผู้คนมองแทบไม่ได้ เขากลัวว่าหากเผลอหัวเราะออกมา ศีรษะของตนจะหลุดจากบ่า
จิ่งฉินแค่นเสียง “เสด็จพี่ ต้องทรงให้ความเป็นธรรมแก่น้องด้วย!”
“น้องจะหย่าขาด!”
คราวนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหย่าขาดให้ได้!
“เหลวไหล!”
จิ่งหงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป
“พระชายาฉินหนานอยู่เคียงข้างเจ้ามาหลายปี คราวนั้นยังเกือบเอาชีวิตไม่รอดเพื่อเจ้า เพียงเจ้าพูดคำเดียวจะหย่าขาดกันได้อย่างไร?”