ซุนอิ่งยังคิดจะกล่าวสิ่งใดต่อ ทว่าถูกหูเฟิงขัดขึ้นเสียก่อน
“ย่อมเป็นเช่นนั้น ฝ่าบาททรงรับปากกับเสี่ยวจวิ้นจู่แล้ว ทองคำเหล่านี้ก็ย่อมเป็นของเสี่ยวจวิ้นจู่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของอวิ๋นถังที่กำลังพองลมด้วยความขุ่นเคืองจึงค่อยคลายลงเล็กน้อย
“แต่ของมีมากมายถึงเพียงนี้ กระหม่อมจะให้คนช่วยเสี่ยวจวิ้นจู่นำไปส่งที่จวนโหว”
“ดีเลย”
กล่าวจบ นางก็หันไปคว้าถุงผ้าใบใหญ่บนพื้นขึ้นมา แล้วแบกพาดบ่าในทันที
ก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินเชิดหน้าออกไปอย่างองอาจ
ซุนอิ่งเบิกตากว้าง “ใต้เท้า นี่...”
ถุงใบใหญ่ถึงเพียงนั้น เสี่ยวจวิ้นจู่กลับแบกขึ้นมาได้ในคราวเดียวหรือ?
จิ่งเจ๋อได้สติ รีบตามออกไปทันที
“เสด็จอาหญิงเล็ก รอข้าด้วย!”
บนถนนในเมืองหลวง ผู้คนต่างมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพิกล
เด็กน้อยวัยสามขวบคนหนึ่งแบกถุงผ้าที่ใหญ่กว่าตัวนางเสียอีก เดินหอบแฮก ๆ ไปจนถึงจวนโหวสุยหยาง
‘โครม!’
เมื่อกลับถึงจื่อหลานเซี่ย เด็กหญิงหยิบทองคำขึ้นมาก้อนหนึ่ง ลูบท้องของตนเองแล้วพึมพำว่า หิวเหลือเกิน
เพียงชั่วพริบตา ทองคำในมือก็พลันหม่นแสงลง ส่วนเกล็ดบนจุกผมของเด็กหญิงกลับเปล่งประกายวาววับ
นางนำทองคำที่เหลือทั้งหมดไปซ่อนไว้ใต้เตียง
ทั้งหมดเป็นเสบียงของนาง
ครั้นทำเช่นนั้นจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
หูเฟิงและคนอื่น ๆ ก็ลงมือว่องไวไม่แพ้กัน หีบที่เหลืออีกหลายใบถูกนำไปส่งถึงลานในจวนโหว
“เสี่ยวจวิ้นจู่ พวกเราส่งของมาถึงแล้ว ขอทูลลากลับวังไปกราบทูลรายงานก่อน”
อวิ๋นถังโบกมือ “ไปเถอะ”
หวังเฉิงเดินเข้ามา พอเห็นทองคำเต็มลานก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
“เสี่ยว... เสี่ยวจวิ้นจู่ นี่มันเรื่องอันใดหรือ?”
อวิ๋นถังได้ยินเสียงเขา “ท่านปู่พ่อบ้าน ท่านมาพอดี รีบช่วยข้าล็อกของพวกนี้ไว้เร็วเข้า!”