อวิ๋นมู่ชิงสบตาจิ่งหง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอย่างเงียบงัน
จิ่งหงตรัสขึ้นว่า “ในเมื่อถังถังกล่าวเช่นนี้ เราก็ย่อมไม่พูดอะไรให้มากความอีก”
สีหน้าของอวิ๋นมู่ชิงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ทุกอย่างฟังถังถัง”
“ถ้าเช่นนั้น...ท่านพ่อ วันนี้ข้าจะพักอยู่ในวังหลวง พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้าน”
อวิ๋นมู่ชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไรเสียฝ่าบาทก็เป็นท่านลุงแท้ ๆ ของถังถัง คงไม่ทำอะไรนาง
เขาก้มลงวางเด็กหญิงบนพื้น แล้วจัดเสื้อผ้าให้นาง
น้ำเสียงอ่อนโยน “ได้ พรุ่งนี้ท่านพ่อจะมารับเจ้า”
เมื่อเขายืนขึ้น ความอ่อนโยนบนใบหน้าก็เลือนหายไป “เช่นนั้นต้องรบกวนฝ่าบาทแล้ว”
อวิ๋นถังเห็นทั้งสองคล้ายกำลังงอนกัน “ท่านลุง ท่านพ่อ ท่านแม่บอกว่าพวกท่านเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน แต่...”
บรรยากาศระหว่างพวกเขาเหตุใดจึงชวนให้รู้สึกแปลก ๆ?
ท่านแม่เคยบอกว่า แม้ท่านลุงกับท่านพ่อจะมีอายุห่างกันมาก แต่เมื่อแรกพบกลับรู้สึกถูกชะตากัน อีกไม่นานก็กลายเป็นสหายสนิท
จิ่งหงเหลือบมองอวิ๋นมู่ชิงแล้วถอนหายใจ
“เรื่องนี้กล่าวไปก็ยืดยาว”
คราวนั้นจิ่งหรงกำลังตั้งครรภ์พอดี ส่วนอวิ๋นมู่ชิงได้รับพระบัญชาให้ออกเดินทางไปเจียงหนานเพื่อตรวจสอบคดี
หลังเขาจากไปได้ไม่นาน ในเมืองหลวงก็เกิดกบฏ สืบพบว่าพวกกบฏรู้ว่าอวิ๋นมู่ชิงได้รับพระบัญชาให้ออกไปสอบสวนพวกตน
วังหลวงถูกโจมตี จิ่งหรงได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยเขาไว้ ส่วนเด็กในครรภ์ก็ร่อแร่เต็มที
เมื่ออวิ๋นมู่ชิงกลับมา จิ่งหรงก็ออกจากต้าจิ่งไปแล้ว เพื่อเสาะหาวิธีรักษาชีวิตเด็กในครรภ์
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองฝ่ายจึงมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกันมาหลายปี