เมื่อเบนสายตาไปเห็นเด็กหนุ่มข้างกายอวิ๋นถัง สีหน้าอันซุ่นก็แปรเปลี่ยนไป
ครั้นเห็นสภาพของจิ่งหลีในยามนี้ คิ้วของอันซุ่นก็กระตุกถี่ไม่หยุด
“องค์ชายห้า พระองค์เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?”
กวาดตามองคราเดียว ก็เห็นข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น
ขาข้างหนึ่งของจิ่งหลีเปลือยเปล่า บาดแผลที่อยู่บนนั้นปรากฏให้เห็นชัดเจน
บนใบหน้าก็มีบาดแผลเช่นกัน
อันซุ่นรีบสั่งขันทีน้อยที่ตามมาด้านหลัง “ยังไม่รีบไปตามหมอหลวงอีก!”
ขันทีน้อยหลายคนที่ถูกฟ้าผ่า บัดนี้ล้วนร่อแร่เต็มที
เมื่อเห็นอันซุ่นมาถึง พวกเขาก็ไม่สนใจท่าทีที่เขามีต่ออวิ๋นถัง คลานเข้ามาหา
“กงกงอัน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่พวกเรานะขอรับ!”
“นังเด็กชั่วนี่มาจากไหนก็ไม่รู้ คิดร้ายต่อองค์ชายห้า ทั้งยังใช้วิชาอาคมได้ด้วย!”
พวกเขาไม่ทันสังเกตเลยว่า ทันทีที่พูดจบ ใบหน้าของอันซุ่นก็มืดครึ้มลง
“โอ้? เป็นเช่นนั้นหรือ?”
กงกงเหยียนเห็นเช่นนี้ก็คิดว่ามีโอกาส จึงกล่าวว่า “เมื่อครู่พวกเรารู้ว่าองค์ชายห้าต้องการออกมาเดินเล่น คิดไม่ถึงว่าถูกก้อนหินที่นังเด็กชั่วนี่ขว้างมาโดน จนรถเข็นพลิกคว่ำ...”
แต่งเรื่องได้แนบเนียนเสียจริง
‘เปรี้ยง!’
กงกงเหยียนยังคิดจะกล่าวอะไรต่อ จู่ ๆ ก็ถูกฟ้าผ่าเข้าเต็มเปาอีกครั้ง
เด็กหญิงเบ้ปาก “พวกท่านพูดโกหกเมื่อไร สายฟ้าฟาดใส่พวกท่านไม่หยุดแน่”
กงกงเหยียนกับพวกไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้
“ความจริงก็เป็นเพราะนังเด็กชั่วอย่างเจ้านั่นแหละ...อ๊าก!”
หนังศีรษะชาวาบ กงกงเหยียนเหลือกตาขึ้น ก่อนถูกฟ้าผ่าจนหมดสติ