เซี่ยเซียวเซียวเงยหน้าขึ้นอย่างตะลึง มองอวิ๋นถังด้วยความไม่อยากเชื่อ
มิใช่ว่ากันว่าเป็นเด็กสาวบ้านนอกที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกหรือ?
หน้าตากลับงดงามประณีตกว่าคุณหนูจากตระกูลขุนนางในเมืองหลวงเสียอีก
แต่ก่อนยามจิ่งเจ๋อถูกผู้อื่นรังแก เขายังอดทนได้ ทว่าบัดนี้เมื่อได้ยินคนอื่นกล่าวถึงท่านอาหญิงน้อยเช่นนี้ ในใจก็ไม่สบอารมณ์
“แม่นาง โปรดระวังวาจา”
เซี่ยเซียวเซียวพูดไม่ออกไปชั่วขณะ สีหน้าเย็นชา ทว่าน้ำเสียงกลับเบาลงเรื่อย ๆ “เดิมทีข้าก็พูดไม่ผิดนี่จ๊ะ จวนโหวสุยหยางในยามนี้มิใช่บ้านตกอับหรือ?”
แม้นางยังเยาว์วัย แต่ก็ได้ยินผู้ใหญ่ในบ้านพูดถึงเรื่องเหล่านี้อยู่ไม่น้อย
“บ้านข้ามิใช่บ้านตกอับ!”
อวิ๋นถังยื่นริมฝีปากน้อย ๆ “ถึงจวนโหวของพวกเราจะทรุดโทรมไปบ้าง ยากจนไปบ้าง แต่ก็มิใช่บ้านที่ทั้งผุพังทั้งล้าหลังเสียหน่อย อีกทั้งภายหน้าจะต้องดีขึ้นแน่นอน!”
เซี่ยเซียวเซียวมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า
นางดูเหมือนจะเข้าใจผิดไปเสียแล้ว
แต่ยามนี้มิใช่เวลาจะพูดเรื่องเหล่านั้น
“แค่ก เห็นแก่ที่เจ้าหน้าตางดงามถึงเพียงนี้ ข้า...คุณหนูผู้นี้จะยอมลดตัวเป็นสหายกับเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน”
“ท่านน้าตั้งข้าเป็นจวิ้นจู่ ส่วนเจ้าเป็นเพียงบุตรีขุนนาง ต่อให้จะเป็นสหายกัน ก็ต้องเป็นข้าที่ตัดสินใจต่างหาก”
ใบหน้าเล็กของเซี่ยเซียวเซียวแดงเรื่อ “เช่น...เช่นนั้น เจ้ายอมเป็นสหายกับข้าได้หรือไม่?”
สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังนางมีสีหน้าเปลี่ยนไปมา
ความคิดของคุณหนูตนช่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วเสียจริง
เมื่อครู่ยังยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดว่าไม่ยอมเป็นสหายกับจวิ้นจู่น้อย บัดนี้กลับหน้าด้านหน้าทนเข้าหาเสียแล้ว...
อวิ๋นถังแค่นเสียงเย็นชา ก่อนเอ่ยช้า ๆ สองคำ “ไม่ได้”
แม้นางจะมิได้มีเจตนาร้าย แต่กลับด่าว่านางเป็นยายบ้านนอก