พี่รองของสวี กั๋วจวินก็คือสวี กั๋วผิง เมื่อเทียบกับพี่ใหญ่แล้ว เขาไม่ใช่คนเงียบขรึมเท่าไร
แต่โดยเนื้อแท้แล้ว เขาก็เป็นชาวไร่ชาวนาซื่อ ๆ คนหนึ่ง
พอสวี กั๋วผิงมาถึง สวี กั๋วจวินก็เล่าความคิดของพ่อให้ฟัง พี่ชายทั้งสองย่อมไม่มีใครคัดค้าน
ถึงอย่างไรตอนนี้ก็เป็นฤดูหนาว ในคณะผลิตไม่มีงานทำ อยู่บ้านเฉย ๆ ก็อยู่เฉย ๆ สู้หาเงินมาเสริมค่าใช้จ่ายในบ้านสักหน่อยไม่ได้ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เมื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย สวี กั๋วจวินก็กลับบ้าน
คิดว่าคืนนี้ไม่ต้องออกไปดักไก่ฟ้าจีนอีกแล้ว สวี กั๋วจวินจึงเอาเนื้อหมูป่าขนเหลืองตัวเล็กที่ล่ามาได้ก่อนหน้านี้เข้าไปละลายในบ้าน
เนื้อหมูป่าขนเหลืองมีมันไม่มาก แต่ก็ยังพอมีอยู่บ้าง
เอามันพวกนี้เจียวเอาน้ำมันก็ไม่เลว อย่างไรเสียยุคนี้ยังไม่มีใครพูดกันว่ากินน้ำมันหมูแล้วเป็นมะเร็ง หลายคนอยากกินยังไม่มีให้กินด้วยซ้ำ
ส่วนหัวหมูกับขาหมู สวี กั๋วจวินก็เตรียมจะจัดการให้เรียบร้อย พรุ่งนี้จะได้ต้มรวมกันในหม้อเดียว
คืนนั้นเขานอนหลับสบาย พอเช้าตรู่วันถัดมา สวี กั๋วจวินก็ลุกขึ้น เตรียมเข้าไปเดินตรวจบ่วงในป่า
บ่วงที่วางไว้ในป่าก่อนหน้านี้ผ่านมาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่ามีอะไรติดบ้างหรือยัง
สวี กั๋วจวินสะพายปืนเดินไปทางตะวันตก พลางสำรวจดูว่าบนที่รกร้างมีรอยเท้าสัตว์อื่นหรือไม่
ที่รกร้างผืนนี้ไม่กว้าง ทั้งยังอยู่ใกล้หมู่บ้าน สัตว์ตัวใหญ่จึงไม่ค่อยแวะมา ส่วนมากก็มีแค่กวางชะมดกับหมูป่า
แต่ถึงจะเป็นกวางชะมดหรือหมูป่า พวกมันก็แค่เดินผ่าน ไม่หยุดอยู่แถวนี้นานนัก