สวี กั๋วจวินคิดดูแล้วก็เห็นด้วย คำพูดของพี่ใหญ่มีเหตุผลจริง ๆ
พี่น้องแท้ ๆ ถ้าต้องมาคุยเรื่องเงินกัน คงทำให้รู้สึกห่างเหินไปหน่อย
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
“พี่ใหญ่ พี่ว่าแบบนี้ดีไหม พรุ่งนี้เย็นพี่เข้าเขากับผม ผมจะสอนวิธีดักไก่ฟ้าจีนให้”
“ของแบบนี้ง่ายมาก ผมสอนพี่สักครั้งสองครั้ง พี่ก็ทำเป็นแล้ว”
“ตอนนี้ผมมีปืนแล้ว ตั้งใจจะเข้าไปเดินเล่นในเขาสักหน่อย เพราะงั้นคงไม่มีเวลาดักไก่ฟ้าจีนแล้ว”
“แต่ร้านอาหารในอำเภอยังต้องการอยู่เรื่อย ๆ ถึงตอนนั้นพี่ก็ไปดักไก่ฟ้าจีน แล้วเอาไปขายให้ร้านอาหารเถอะ”
สวี กั๋วเฟิงอยากหาเงินมากก็จริง แต่เรื่องที่เห็นชัด ๆ ว่าจะตัดช่องทางทำมาหากินของน้องชายแบบนี้ เขาทำไม่ลง
“เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว! นี่มันไม่ใช่การแย่งงานนายหรอกหรือ? ถ้าฉันทำแบบนั้น คนอื่นคงนินทาจนฉันอยู่ไม่เป็นสุขแน่
พี่น้องแท้ ๆ ยังจะมาเบียดเบียนกันแบบนี้อีกหรือ?”
สวี กั๋วจวินโบกมือ “จะเบียดเบียนอะไรกันล่ะ พี่ใหญ่ ผมพูดตรง ๆ นะ พี่คอยดูเถอะ”
“ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่ผมดักไก่ฟ้าจีน แต่คงอีกไม่นานก็ต้องมีคนไม่น้อยคิดจะเข้าเขาไปดักไก่ฟ้าจีนกันแล้ว”
“ถึงตอนนั้นพี่ไม่ทำ คนอื่นก็ทำอยู่ดี เรื่องเดียวกัน ทำไมพวกเราไม่ทำกันเองล่ะ? ยังไงผมก็ไม่ได้คิดจะดักต่อแล้ว”
คำพูดของสวี กั๋วจวินไม่มีอะไรผิดเลย คนในหมู่บ้านจับตาดูเขาอยู่มาก เรื่องนี้คงปิดไว้ได้อีกไม่กี่วันเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีทางที่กำแพงจะกันลมได้ ร้านอาหารในอำเภอก็คงรู้ข่าวกันเร็ว ๆ นี้ เพราะตอนนี้ร้านอื่น ๆ ต่างก็เริ่มหาซื้อไก่ฟ้าจีนกันแล้ว