สวี กั๋วจวินไม่ได้รีบร้อนเข้าไป แต่ยกปืนขึ้นสังเกตการณ์อย่างละเอียด
รอยเท้าหมีดำมุ่งไปทางนั้นจริง แต่ไม่ได้มีแค่รอยเดียว
รอยเท้าหลายสายที่คล้ายกันต่างมาบรรจบกันตรงหลุมใหญ่แห่งนั้น
เรื่องนี้ยืนยันได้ว่าการคาดเดาของสวี กั๋วจวินไม่ผิด
แต่ปัญหาตอนนี้คือ จะล่อคังจื่อออกมาอย่างไร
การล่อคังจื่อก็คือการล่อหมีดำให้ออกจากถ้ำที่มันซุกตัวอยู่
นี่เป็นงานที่อันตรายมาก
ถ้ามีสองคนช่วยกัน คนหนึ่งล่อคังจื่อ อีกคนเล็งปืนคอยอยู่ ก็ยังพอทำได้
แต่ตอนนี้สวี กั๋วจวินอยู่คนเดียว ไม่มีใครช่วยล่อคังจื่อ เขาจึงต้องใช้ปืนล่อมันเอง
แบบนี้ก็ต้องเลือกจุดล่อคังจื่อให้ดี
อย่าให้พอยิงปืนปุ๊บ หมีดำก็โผล่ออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่คน แบบนั้นสวี กั๋วจวินคงไม่มีเวลาเปลี่ยนกระสุนด้วยซ้ำ
ถ้ายิงไม่ตายตั้งแต่แรก ก็แทบไม่ต่างอะไรกับการส่งอาหารไปให้หมีถึงที่
สวี กั๋วจวินมองไปรอบ ๆ สุดท้ายก็เลือกหลบอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งเหนือคังจื่อ
ต้นหยางต้นนี้ใหญ่ขนาดคนโอบ ละแวกนั้นไม่มีต้นไม้เล็ก ๆ และวัชพืชก็ไม่มาก
ภูมิประเทศแบบนี้ หากหมีออกมา สวี กั๋วจวินก็วิ่งวนรอบต้นไม้ได้ ยังพอมีโอกาสยื้อกับหมีดำอยู่พักหนึ่ง
ไม่ต้องนาน แค่พอให้เขาเปลี่ยนกระสุนได้หนึ่งนัดก็พอ
เมื่อเลือกจุดเรียบร้อย สวี กั๋วจวินก็ย่องไปยังด้านบนของหลุมใหญ่ แล้วหลบอยู่หลังต้นหยาง
เพราะยืนอยู่บนที่สูง ตอนนี้เขาจึงพอมองเห็นหลุมใหญ่ด้านล่างได้คร่าว ๆ
หลุมนี้ไม่ใหญ่ เส้นผ่านศูนย์กลางกว้างเพียงเมตรกว่า ๆ ดูแล้วน่าจะมีมาหลายปี ภายในเต็มไปด้วยวัชพืช และยังมีหิมะทับถมอยู่ไม่น้อย