สวี กั๋วจวินกลับถึงบ้าน หวังฉิงก็เริ่มทำมื้อเย็น แม้วันนี้จะซื้อของมาหลายอย่าง แต่มื้อเย็นก็ยังเหมือนทุกวัน
เพียงแต่หวังฉิงต้มไข่ห่านไว้ในหม้อ 3 ฟอง คนละฟอง
แล้วก็อุ่นซาลาเปาอีก 2 ลูก เอาไว้ให้ลูกกิน
ซาลาเปากับปาท่องโก๋เก็บไว้กินในฤดูหนาวได้ ของมีค่าพวกนี้หวังฉิงไม่เสียดายที่จะเก็บไว้ให้ลูกกินอยู่แล้ว แต่ละครั้งนึ่งแค่พอกิน ไม่กี่วันก็หมดพอดี
ชีวิตของคนธรรมดาก็เป็นอย่างนี้ไม่ใช่หรือ ต้องรู้จักประหยัดและคำนวณให้ดี ถึงจะมีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นเรื่อย ๆ
หลังกลับถึงบ้าน สวี กั๋วจวินก็เริ่มประกอบกรงเลี้ยงทานูกี
กรงที่สวี กั๋วจวินซื้อกลับมามีขนาดพอใช้ แต่สูงไม่พอ
อย่างไรตัวมิงค์ก็เล็ก ไม่จำเป็นต้องใช้กรงสูงขนาดนั้น แต่ถ้าเอามาใส่ทานูกี ก็คงดูเตี้ยไปมาก
เอากรงแบบนี้สองอันมาประกอบเข้าด้วยกัน ยังเหลือแผ่นกรงอีก 2 แผ่น
กรง 6 อันก็จะเหลือแผ่นอยู่ 12 แผ่น พอถึงตอนนั้นก็เอา 12 แผ่นนี้มาประกอบเป็นกรงได้อีก 2 อัน
พอคำนวณดูแล้ว กรงที่สวี กั๋วจวินซื้อกลับมา รื้อ ๆ ปรับ ๆ เสียหน่อย ก็ทำกรงได้ทั้งหมด 8 อัน
ถ้ามองในระยะสั้น ก็เพียงพอสำหรับเลี้ยงทานูกีแล้ว อย่างไรเสียพวกมันก็มีไม่มาก ต้องค่อย ๆ หาไป ในเวลาไม่นานคงหามาใส่กรงจนเต็มไม่ได้
ทานูกีเองก็จำศีลในฤดูหนาวเหมือนกัน ช่วงหน้าหนาวพวกมันจะซ่อนอยู่ในโพรง มีแค่ออกมาสูดอากาศบ้างเป็นครั้งคราว
เพราะอย่างนั้น การตามหาพวกมันจึงค่อนข้างลำบาก
ช่วงที่เหมาะที่สุดสำหรับจับทานูกีคือฤดูใบไม้ผลิ ตอนนั้นพวกมันเริ่มจับคู่กันแล้ว
จับทีเดียวก็ได้เป็นคู่ พอเอามาเลี้ยงก็เหมาะพอดี ไม่ต้องจับคู่ให้เอง
ยิ่งไปกว่านั้น ทานูกีผ่านการจำศีลมาตลอดฤดูหนาว พละกำลังจึงลดลงไปมาก เป็นช่วงที่จับได้ง่ายที่สุด