เอาเข้าจริง เรื่องนี้ก็พูดไม่ได้ว่าคนชนบทชอบดูถูกคนอื่น
จะโทษว่าชาวบ้านเห็นแก่ผลประโยชน์ก็ไม่ถูก
ยกตัวอย่างง่าย ๆ ตรงกลางหมู่บ้านเคยมีบ่อน้ำเน่าอยู่แห่งหนึ่ง พออากาศร้อนก็ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง ทุกคนต้องเดินเลี่ยงกันใช่ไหม?
แต่วันหนึ่งจู่ ๆ บ่อน้ำเน่ากลับกลายเป็นแปลงดอกไม้ แถมยังบานสะพรั่งไปด้วยดอกไม้งาม ๆ ทุกคนก็อยากเข้าไปดูใช่หรือเปล่า?
เมื่อก่อนสวี กั๋วจวินก็เหมือนบ่อน้ำเน่านั่นแหละ ไม่ตั้งใจใช้ชีวิต เอาแต่ดื่มเหล้าเล่นพนัน ชาวบ้านต่างพากันหลบหน้า เพราะกลัวจะถูกเขาชักนำไปในทางไม่ดี หรือไม่ก็กลัวยืมเงินแล้วไม่ได้คืน
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว สวี กั๋วจวินเลิกนิสัยเสีย แถมยังเข้าป่าล่าสัตว์ได้อีก แบบนี้ก็เหมือนบ่อน้ำเน่ากลายเป็นแปลงดอกไม้นั่นแหละ
พอทุกคนอยากเข้ามาใกล้ ก็พลอยได้สูดกลิ่นหอมไปด้วยไม่ใช่หรือ
เพราะฉะนั้น บางครั้งก็อย่าเอาแต่พูดถึงน้ำใจคน คนเราควรลองหาสาเหตุจากตัวเองด้วย เมื่อทำตัวให้ดีพอ ย่อมมีคนเข้าหาเอง
สวี กั๋วจวินใช้ชีวิตมาทั้งชาติ จะไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้ได้อย่างไร
เขาจึงได้แต่มองอยู่เงียบ ๆ
ต่อไปยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านอีกนาน ความสัมพันธ์แบบนี้ก็ค่อย ๆ สานต่อกันไป
ชาติก่อนเขาแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนในหมู่บ้าน ชาตินี้ค่อยดูกันไป
พวกเขาเดินทางมาถึงหมู่บ้าน ลงจากรถตรงโรงเรือนสัตว์ แล้วต่างคนต่างกลับบ้าน
หวังเหล่าฉีเห็นว่าสวี กั๋วจวินมีของเยอะ จึงตั้งใจแวะไปส่งเขาถึงบ้าน
ตอนเช้าสองสามีภรรยาสวี กั๋วจวินออกจากบ้านกันแต่เช้า ตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว กว่าจะถึงบ้าน ข้างในคงเย็นชืดหมด
กลัวหวังฉิงกับลูกจะหนาว สวี กั๋วจวินจึงให้ทั้งคู่ไปพักที่บ้านเก่าก่อน รอให้ในบ้านอุ่นแล้วค่อยกลับ